Onze jongeren lui?

Bedenk dat wat in onze ogen ‘lui ‘ gedrag is in werkelijkheid is toe te schrijven aan het feit dat veel jongeren tegenwoordig te kampen hebben met bijnieruitputting, mede door hun levensstijl maar ook doordat veel ouders in hun jonge jaren zelf niet al te gezond hebben gegeten (en geleefd), daardoor hebben ze hun kinderen bij hun geboorte al ‘opgezadeld’ met verzwakte bijnieren.

Ik weet waar ik over praat, It’s the story of my life.

Na 1950 is vrijwel iedereen ongezond gaan eten, ook al dachten veel mensen dat ze gezond bezig waren.

Dit kwam hoofdzakelijk door de opkomst van  (verhitte) plantaardige oliën (transvetten), fastfood, overmatige consumptie van suiker, gesuikerde dranken, een graanrijk voedingspatroon zoals veel te veel (tarwe) brood, koffie, alcohol, sigaretten, medicijnen, kunstmatige voeding ( E-nummers), teveel ongezond zout, light-producten en andere vulling in plaats van voeding. Dan heb ik het nog niet eens over de stress waaraan de meeste mensen bloot stonden en staan.

Onze hele moderne ‘beschaving’ heeft maar tot één ding geleid en dat is ondervoeding (vooral van onze hersenen) en degeneratie. Onze hersenfunctie, intelligentie en mentaliteit hebben daar zeer onder te leiden. Het blijkt zelfs zo te zijn dat onze hersenen steeds kleiner worden, dus we evolueren niet maar we devolueren.

Mijn man en ik verbazen ons constant over de ‘domme dingen’ die we om ons heen zien gebeuren.
Automobilisten die ons van rechts inhalen op de autobaan.
Kindjes die nog maar amper kunnen zitten, houden al een blikje Coca Cola in hun kleine handjes, terwijl de moeder ernaast staat te sms-en.
Ik zie ouders die een veertigtal 15-jarigen alleen thuis laten met een vracht aan sterke drank, en zich er dan over verbazen dat de tent half is afgebroken en de toiletten verstopt zitten met braaksel.
Ik hoef alleen maar naar t.v programma’s te kijken zoals Zon,Zuipen, Ziekenhuis, Spuiten en Slikken, Jersey Shore, Oh, Oh Cherso en dergelijke ( waar ik natuurlijk niet naar kan kijken omdat ik ervan walg) om te zien dat er onder de bevolking al behoorlijk wat hersenbeschadiging is opgetreden.

Onvruchtbaarheid ten gevolge van de levensstijl van onze jongeren rukt steeds meer op, zelfs hun zaad wordt lui, hetgeen op lange termijn weleens zou kunnen leiden tot uitsterving van de soort. Dit is geen doemscenario maar pure realiteit.

Meer kinderen dan ooit worden al met bijnieruitputting geboren, ziekten zoals Adhd, Autisme, ALS, Auto-immuunziekten, Alzheimer ( zelfs al op zeer jonge leeftijd ) zijn blijkbaar uitingsvormen van bijnieruitputting.

Naast het feit dat bijnieruitputting ‘lui’ maakt (maar ook heel vaak overactief op een ongezonde manier) is het ook nog eens zo dat niet alle mensen overlopen van energie, omdat verschillende mensen nu eenmaal ook verschillende temperamenten bezitten.

De één loopt over van energie, moet altijd actie ondernemen en bezig zijn, terwijl de ander meer communicatief is ingesteld en zijn energie hoofdzakelijk stopt in het leggen van sociale contacten.

Dan heb je nog de groep jongeren met een zeer rijk innerlijk leven. Voor hun hoeft al die drukte niet. Zij gedijen het beste op een plek waar het gezellig is, waar rust heerst en waar ze lekker kunnen genieten van een goed boek. Of waar ze stilletjes wat voor zich uit kunnen staren om over hun toekomst te kunnen fantaseren. Deze toekomstdromen hoeven niet eens realiteit te worden.

Ze denken liever (nog) niet zoveel na over ‘ aardse ‘ zaken zoals het kiezen van een opleiding en het vinden van een baan. Ze zijn niet zo ambitieus. Misschien ontbreekt het hun ook wel aan de kracht hiervoor. Stel dat er een type mens bestaat dat zich met geen mogelijkheid happy kan voelen in onze ‘ wereldse ‘ omstandigheden of wat wij ervan hebben gemaakt. 

Misschien ontbreekt het hun aan vaardigheden om met deze dagelijkse dingen om te gaan. 

Ze vinden het niet zo belangrijk om zich doelen te stellen of dat ze nu al weten hoe ze in de toekomst gaan leven. Deze groep jongeren heeft van nature al minder daadkracht omdat al hun energie opgaat aan hun innerlijke processen.

Deze groep jongeren bezit heel veel wijsheid en diepgang wat helaas niet altijd door hun omgeving wordt gezien. Als deze groep, met van nature al zo weinig energie, ook nog eens hun bijnieren gaan uitputten (stappen, drinken, roken, nachten doorhalen en junkfood eten) is het niet verwonderlijk dat hun energiepijl helemaal keldert en er ten lange leste…….  

totaal niets meer uitkomt!

Moeten we ze daarom dan maar afschrijven?

De jongeren, die van nature een vurig temperament hebben en daardoor over meer energie (reserves) beschikken, houden het misschien iets langer vol, maar ook zij krijgen op den duur de (ziektekosten) rekening gepresenteerd.

Steeds vaker zie ik mensen van hooguit 27 jaar met een burnout.

In het geval van mijn zoon? Tja, hij is nu eenmaal die persoon die van nature niet zo behept is met een vurig temperament, en die maar over heeeeeel weinig daadkracht beschikt, maar over des te meer wijsheid en een goed hart. Net zoals zijn moeder trouwens 😉

Daarom kies ik eieren voor mijn geld ( letterlijk en figuurlijk) en accepteer ik dat ik zijn ‘luiheid’ mede aan mezelf heb te danken. (aan mijn vroegere levensstijl).

Dus eerst maar eens die bijnieruitputting aanpakken, dan komt de rest vanzelf.

If you want to fix society, you have to fix the food first

Quote van Mike Adams.

Advertisements

Een cadeautje van ‘ Hogerhand ‘

DSCN0897

Wanneer ik mij open stel voor dat wat is, vinden dit soort leuke dingetjes mij iedere keer weer. Ik ga er echt niet naar op zoek. We wandelden wat rond in Middelburg en liepen bij een boekhandel naar binnen (mijn favoriete bezigheid). Achteraf bleek het een boekhandel te zijn waar je hoofdzakelijk Christelijke boeken, Theologische boeken en bijbels kon kopen (dat heb ik weer). Ik wilde snel weer naar buiten lopen, maar iets zei mij dat ik toch ook nog even naar beneden moest gaan. Daar lag dit tegeltje, dat ik natuurlijk moest hebben. Het past helemaal in de lijn van Onder Moeders Vleugels, vind ik. Als ik ooit Oma word wil ik dit op het (logeer) kamertje van mijn kleinkinderen gaan hangen.

Ik zag een kuikentje

Dat bij zijn moeder zat

Onder haar vleugels

Waar het veilig zat

Zoals dat kuikentje

Klein en teer

Wil ik schuilen,

o Heer. 

Zonder Beroep

DSCN0894

Dit tegeltje vond ik op een gezellig klein rommelmarktje in Veere.

Zonder beroep

Een huisvrouw is de spil

van heel haar huisgezin.

Voor ‘t licht wordt ligt zij wakker

en slaapt als laatste in.

En gaat ze eens de deur uit,

dan jammert heel de troep.

Ze wordt door iedereen gemist,

al heeft ze geen beroep.

Ze goochelt met de centen

en draait de guldens om.

Poetst neuzen en droogt tranen

en werkt zich bijna krom.

Zij is de troost der kinderen

en pappa’s liefste schat.

De spoelbak is haar altaar,

de koekepan haar wierookvat.

Zij is in ‘t daag’lijks leven

het rustpunt voor haar troep.

Haar lijfspreuk is steeds Liefde.

Toch heeft ze geen beroep.

Baas in eigen Buik

Afvallen Buik

Niet schrikken, dit artikeltje gaat over voeding en niet over dat andere.

Zo, we zijn weer terug van weggeweest. Wat ben ik blij dat ik weer thuis ben, niet vanwege de vakantieplek, die was uitstekend. We hebben namelijk huizenruil gedaan met mijn schoonzus die in Vlissingen woont. Daar was totaal niets op aan te merken, Zeeland is, zeker met dit weer, een stukje paradijs op aarde.

De reden dat ik blij ben dat ik weer thuis ben is, dat ik het (nog steeds) moeilijk vind om ook tijdens mijn vakantie redelijk gezond te blijven eten. Ook op vakantie wil ik namelijk zelf blijven bepalen wat ik in mijn mond  en buik stop. Vooral nu we in Nederland zijn gebleven vond ik het extra moeilijk.

Normaal zijn we gewend om tijdens onze vakantie toch zeker wel een paar keer te gaan uit-eten (voor mij het ultieme vakantiegevoel) maar daar is deze keer niet veel van gekomen. Doodeenvoudig omdat er te weinig gezonde gerechten op de kaart stonden. In die gerechten zaten tevens ook nog eens veel teveel koolhydraten wat niet bevorderlijk is voor een platte buik. Misschien had ik meer geluk gehad als ik iedere dag in een vier sterren restaurant had kunnen gaan eten, maar wie kan dat nou betalen? Ik in ieder geval niet.

Vorige jaren zijn we steeds naar Zuid-Duitsland op vakantie gegaan, als echte ‘Wapper’ ( iemand die hoofdzakelijk volgens de richtlijnen van Weston A.Price eet) zit je daar best goed. Bij de boer rauwe melk halen is daar heel normaal, ook gooien ze je er dood met rauw-melkse kazen. In de (vr) eettenten wordt nog ‘gründlich’ gekookt, een beetje zoals vroeger bij ons moeder thuis. De oma’s van het gezin zijn dan ook vaak de kokkins in de restaurants, en verdedigen hun ‘ gutbürgerliche küche’, met hand en tand, en een vuile schort 😉 

Als je op vakantie in Zuid Duitsland baas in eigen buik wilt blijven, staan er genoeg ( met veel liefde) huisgemaakte gezonde alternatieven op de menukaart zoals:

  • Stoofpotten.

  • Strammer Max.

  • Natuuryoghurt met vers fruit.

  • Käsekuchen (mag voor een keertje) in alle soorten en maten.

  • Geschnetzeltes bereid met slagroom.

  • Desserts van Mascarpone met blauwe bessen.

  • Käsespätzle, oké daar zit witmeel in maar ook veel kaas 😉

  • Omeletten in alle geuren en kleuren met veel verschillende groenten erdoor.

  • Verschillende soorten quiche, ook wel weer met wat bloem , is witmeel, is koolhydraten, is foute boel, maar hoofdzakelijk bestaat de quiche toch uit eieren, roomboter en slagroom.

  • Verse groenten te kust en te keur, zelfs de soepen worden er vaak nog zelf gemaakt van eigen bereide bouillons.

In Zuid Duitsland durven mijn man en ik het nog wel aan om in een restaurant te gaan eten maar hier in Nederland is het een andere zaak, als het tenminste betaalbaar moet blijven. Ik heb het hier over een doorsnee restaurant, uitzonderingen bevestigen natuurlijk de regel.

In Nederland zijn we meestal afhankelijk van een menukaart waarop een hele waslijst prijkt aan:

  • Broodjes

  • Pasta’s

  • Wraps

  • Kroketten

  • Bitterballen

  • Minisnacks

  • Kipnuggets

  • Tosti’s

  • Frieten mèt…..saté, hamburger en dergelijke.

  • Soepen uit pakjes vol met E-nummers ( heb ik uit zéér betrouwbare bron vernomen ).

  • Met de groenten die op de kaart staat is vaak ook al geen eer te behalen omdat die meestal niet verder reikt dan champignons, uien, paprika en als je geluk hebt boontjes en wat (fantasieloze) sla.

Over de kindergerechten op de Nederlandse menukaart wil ik het nog niet eens hebben. Meestal blijft voor de kinderen niets anders over dan maar patat te eten.

Nou kan ik mijn heil natuurlijk wel gaan zoeken in salades, maar om op vakantie iedere dag een salade te ‘moeten’ eten? Nou nee, liever niet. 

Gezellig iets gaan drinken op een terrasje heeft voor mij ook al zijn glans verloren want als ik aan de serveerster vraag: “Heeft u ook iets gezonds te drinken “? wordt er eerst verbaasd gelachen en dan moeten ze heel lang en diep nadenken. Vervolgens wordt er dan wat binnensmonds gemompeld en komt ze niet verder dan een schampere appelsap. Aangezien ik appelsap niet bepaald beschouw als zeer stemming verhogend, zoek ik mijn heil dan maar (weer eens) in een Spa blauw.

Hier en daar zie ik wel eens heel voorzichtig een gezonde smoothie op de kaart verschijnen, maar als ik de volgende keer kom, is hij ook weer even snel van de kaart verdwenen omdat (bijna) niemand hem besteld.

Als ik heel erg veel geluk heb kan ik genieten van een verse muntthee ( tussen de 2,75 – 3,00 euro) helaas schenken ze dan het glas niet eens helemaal vol met water, wat kost water nou helemaal vraag ik me dan af.

Nee, ik als voorstander van gezonde voeding, voel me in de meeste Nederlandse restaurants niet bepaald verwend en verwelkomd. Ik krijg ook niet het minste geringste gevoel dat er met me wordt meegedacht over hoe ik zo gezond mogelijk kan blijven.

Als ik ik dit alles zo eens bedenk heb ik eigenlijk de keuze tussen thuis blijven, of me de benen onder het lijf uitrennen, op zoek naar een plek waar ik nog enigszins gezond en betaalbaar kan eten, of ik houd het bij Zuid Duitsland. Zuid Duitsland is wat gezond eten betreft verrassend volledig en verbazend voordelig 😉 Of…..ik kook zelf.

Dat was eigenlijk geen optie want ik kook het hele jaar trouw. Ik heb ook al eens heel internet afgestruind op zoek naar ‘gezond blijven eten tijdens de vakantie’ tips maar ik moet eerlijk zeggen dat ik tijdens de vakantie geen behoefte heb aan moeilijke denkprocessen omtrent mijn voeding.

Vandaar dat ik ook geen echte tips voor jullie heb omdat ik uit ervaring weet dat ze (meestal) toch niet worden uitgevoerd 🙂

Wat ik wel kan doen is delen  hoe wij het deze vakantie op Nederlandse bodem hebben aangepakt met de voeding. Verwacht alstublieft geen spectaculaire openbaringen want die zijn er niet. Maar als je wilt weten hoe je op vakantie makkelijk, snel en goed doorvoed kunt blijven, waardoor je alle andere (zoete) verleidingen kunt weerstaan, heb je misschien iets aan mijn ervaring.

Op 10 minuten afstand van ons ‘vakantiehuisje’ lag een biologisch-dynamische boerderij (winkel), ze verkochten er werkelijk ALLES, zelfs rauwe melk.

DSCN0771

Bij het zien van al die overdadige vitamientjes bedacht ik me, hoe belachelijk ik bezig was om iedere dag tussen de 50,- en 70,- euro voor ons tweetjes te gaan neertellen voor kwalitatief slechte voeding. In ieder geval voor mindere kwaliteit dan dat ik, zeer zeker het laatste anderhalf jaar (Wap) gewend was.

Ik besloot dan ook om van mijn geijkte patroon (uit eten op vakantie) af te stappen en mijn handjes te laten Wapperen, wat me uiteindelijk heeeeel erg goed is bevallen. Wap eten tijdens de vakantie is echt niet veel werk. Het enige wat ik nodig had was een biologisch-dynamische boerderij en een flinke beurs met (vakantie) geld.

Het geld was geen probleem want uit eten gaan is tenslotte veel duurder. Het was heerlijk om daar in die winkel te staan en te kunnen kopen waar we zin in hadden. Voor 75 eurootjes had ik een flinke kar vol, inclusief vlees, kip en vis van de allerbeste kwaliteit.

DSCN0775 DSCN0774

Verder moest ik tijdens mijn vakantie een beetje inventief wezen maar vooral steeds voorop blijven stellen waarom ik ook alweer at. Namelijk om mijn lichaam

( hersenen, zenuwstelsel, hormoonstelsel, lever, hart, longen etcetera, etcetera, te VOEDEN).

Uiteraard ook om te genieten maar Wap ís genieten! Vooral van de tijd die ik op deze vakantie overhield, omdat ik niet steeds op zoek hoefde te gaan naar een restaurant met gezond voedsel.

‘s Morgens verlieten we goed gevuld ons vakantiehuisje om pas tegen de avond terug te keren, zonder ook maar een moment in de verleiding te zijn gekomen om iets ongezonds te eten. Ik moet er wel bij zeggen dat onze bloedsuikerspiegel behoorlijk stabiel is doordat we al redelijk lang gezond eten. Onze bloedsuikerspiegel is letterlijk en figuurlijk niet snel van de Wap af te krijgen 😉

Het geheim om ongezonde verleidingen het hoofd te kunnen bieden, is een stabiele bloedsuikerspiegel ( ook op vakantie dus).

Als we ‘s avonds thuis kwamen, dronken we een lekker koud glas kefir, waardoor we nog genoeg tijd over hadden om snel iets  in elkaar te flansen. Gezien de hitte, aten we meestal pas heel laat.

In de boerderijwinkel verkochten ze ook ongepasteuriseerd bier, dus toen mijn man vroeg: “heb je ook iets gezonds te drinken “? kon ik daarop antwoorden met een volmondig ja!

In totaal was ik in die week ongeveer 150 euro aan super gezonde boodschapjes kwijt. Als we waren gaan uit eten zouden we beduidend meer kwijt zijn geweest. 

Het verschil zit hem echt in de kwaliteit van het voedsel, niet in de hoeveelheid. Door de hoge voedingswaarde heb je geen last van snaai-momenten.

Als we op het strand eens om ons heen keken, was dat een hele rare gewaarwording, het had (nu) voor ons iets weg van een ‘freakshow’. Al die mensen die zich de hele dag, bijna onafgebroken, vol stopten met zoet, zoet en nog eens zoet. Als je opeens objectief naar zoiets kunt kijken zie je echt hoe verslaafd de mensen zijn aan al dat zoet. Ze moeten het echt hebben.

Zelfs de meeuwen gedragen zich als ‘suiker- en zetmeel-junks’. Zij eten tenslotte het voedsel dat mensen weggooien zoals die roze koeken, frietjes, brood en dergelijke. Zodra iemand op het strand begon met het uitpakken van zijn ‘eten’ zag je ze komen. Ze landden en bleven in de buurt, in de hoop een graantje mee te kunnen pikken. Ze stonden echt te bedelen, sommigen werden zelfs agressief. 

Bij het zien van al die taferelen (en dikke buikjes), werden mijn man en ik alleen maar meer bevestigd in het feit, dat baas in eigen buik zijn en blijven, toch wel de moeite loont.

DSCN0780 DSCN0783

Onze ontbijtjes. Rauwe melk (kefir is nog beter maar op vakantie wat veel gedoe) met een rauw eidooiertje. Vers fruit en slagroom. Zo gemaakt en zeer voedzaam. Bedenk dat rauwe eidooier ook in Tiramisu zit, dus het idee dat het vies zou zijn zit alleen maar tussen de oren.

DSCN0772

DSCN0796

Onze lunch voor onderweg. Hard gekookte eieren, blokjes kaas en worst, wat rauwkost, eventueel vers fruit en yoghurt. Maar alleen mogelijk omdat we een goede koelbox hebben met flink veel koel-elementen. Succes verzekerd en absoluut geen honger. En het kost helemaal niet veel moeite om dit klaar te maken.

Het was zelfs zo dat we vaak nog propvol zaten van het ontbijt en daardoor ‘s middags genoeg hadden aan ieder een hardgekookt eitje, wat komkommers en wat blokjes kaas of nootjes.

DSCN0861 DSCN0865

Avondeten was vaak iets eenvoudigs zoals avocado met wat hardgekookte eieren en reepjes zongedroogde tomaatjes, onder elkaar gemaakt met wat olijfolie, mayonaise en kruiden. Of we hadden genoeg aan wat (spelt) kräckers met gerookte zalm of tonijn uit blik.

We hebben ook een dag wat kip gebakken, met champignons, paksoi, veel knoflook, uien en een blikje kokosmelk erdoor, zo gebeurd en het smaakt heerlijk na een dagje strand. Geen koolhydraten erbij, gaat prima! Er zijn natuurlijk nog zat mogelijkheden maar dat is voor iedere persoon, iedere buik en iedere beurs verschillend. Laat je inspireren, ga op je vakantieplek op zoek naar een boerderijwinkel, koop daar wat je lekker vindt en maak daar iets van wat snel en eenvoudig klaar te maken is, trek daarna erop uit en kijk wat er gebeurd. Overlaadt jezelf niet met koolhydraten want dan gaat het onherroepelijk mis.

Je bent dan overgeleverd aan je piekende bloedsuikerspiegel en je bent niet langer de baas in je eigen buik. Gegarandeerd dat je jouw platte buik dan op een dag met de Noorderzon ziet vertrekken 😉

DSCN0818DSCN0816

Souvenir uit Zeeland

DSCN0778

Hoe vinden jullie de nieuwe aanwinst voor op mijn seizoenstafel? Dit Zeeuwse Wiefke kwam ik tegen in de boerderijwinkel, waar wij op dat moment inkopen deden. Ik ga haar gebruiken als Moeder Aarde,  haar had ik namelijk nog niet in mijn verzameling. Moeder Aarde kan eigenlijk bij ieder seizoen op de tafel aanwezig zijn, dus dat is handig 😉  

‘s Zomers weet ik tegenwoordig niet meer zo goed hoe ik de seizoenstafel moet inrichten.

DSCN0931 DSCN0933

Verder dan een boeket zonnebloemen, wat schelpen en mijn seizoenstafel-lampje kom ik meestal niet. In de zomer ben ik ook eigenlijk niet meer zo bewust bezig met de seizoenstafel, omdat we dan toch meer buiten leven dan binnen.

Heel anders was het toen mijn kinderen nog klein waren, ze verzamelden altijd stenen en lege slakkenhuisjes van de camping waar wij een stacaravan hadden. Die schatten werden dan op de ‘zomertafel’ uitgestald en door iedereen bewonderd. Soms, als we het geluk hadden dat we met mijn schoonzus (die in Vlissingen woont) van huis konden ruilen, maakten we een strandtafel met een grote schaal met wat zand erop, heel veel schelpen en wat houten bootjes.

We hebben ook wel eens een thematafel ingericht over het land waar we op vakantie gingen, als voorbereiding op de grote reis die in het verschiet lag. Op deze manier konden de kinderen dan rustig naar dat moment toe leven. 

Eind Augustus begint het bij mij meestal pas weer te kriebelen, en voel ik een enorme drang  om het binnen zo gezellig mogelijk te gaan maken. De herfst-tafel vind ik nog steeds het leukste om te doen. Al die warme herfstkleuren die in de natuur aanwezig zijn, krijgen bij mij dan een plekje in een hoekje van mijn woonkamer. Meestal is het een bonte verzameling van alles wat op dat moment in de natuur te vinden is.

Maar zover is het gelukkig nog niet, nu eerst nog maar even genieten van dit Zeeuwse Wiefke en alle mooie (en o zo warme) herinneringen aan Vlissingen.

Berichtje van een tevreden blog lezer(es).

Laatst kreeg ik deze warme reactie van iemand op mijn blog. Helaas was mijn antwoord op haar berichtje zo lang dat ik het niet gepost kreeg. Daarom zet ik haar berichtje, en mijn reactie daarop hier neer, onder de categorie ‘Moederopvang’.

Beste Marion,

Bedankt voor jouw blog. Ik ben er stil van. Wij hebben zelf een zoontje van bijna 4 die precies is zoals jij jouw zoon omschrijft. Ik ben ook daarom gestopt met werken en heb me volledig op het gezin gestort. Hij dreef me tot waanzin.  Het is haast beangstigend hoezeer ik mijzelf in jouw verhaal herken. Ondertussen zijn we erachter dat hij lactose intolerant is en dat verandert al heel erg zijn gedrag, ook de manier waarop wij met hem omgaan. Door onze zoektocht naar goede voeding kwamen we op jouw blog terecht. We steken er heel veel van op en zijn al een paar dagen op de goede weg met gezond eten.

Ik las dat je het vanaf nu rustiger aan gaat doen en er even tussenuit gaat naar Zeeland. Heel veel plezier, wij hebben daar 2 weken terug onze vakantie gevierd.

Ik wilde graag een berichtje achterlaten om je te laten weten hoe je ons nu al hebt geholpen.

Lieve groet, Femke.

Beste Femke,

Bedankt voor jouw hartelijke reactie. Het doet me heel goed om te lezen dat je nu al zoveel steun ondervindt van mijn blog. Tenslotte doe ik het daar ook voor.

Allereerst wil ik je zeggen dat ik diep respect voel voor het feit dat jij jouw kindje (gezin) op de eerste plaats zet. Ik weet, daar is moed voor nodig.

Wanneer je als moeder aanvoelt dat je kind niet gebaat is bij alle hectiek, die nou eenmaal bij het ‘moderne’ (werkende) leven komt kijken, dan is de keuze om te stoppen met werken (als je een keuze hebt) snel gemaakt, toch? Tenminste, dat dacht je.

Helaas weet ik uit eigen ervaring dat je bij de keuze om te stoppen met werken (nog steeds) op veel weerstand stuit vanuit de maatschappij en/of je directe omgeving.

Het is voor een moeder van een kind, dat haar herhaaldelijk het bloed onder haar nagels uithaalt, en haar tot waanzin drijft heel belangrijk dat ze gedurende de dag rustpunten voor zichzelf kan inbouwen.

Die ruimte voor zichzelf heeft ze hard nodig om te kunnen bijtanken. Een moeilijk opvoedbaar kind doet namelijk emotioneel gezien, een enorm beroep op de energie-huishouding van de moeder. Zo’n kind vreet energie.

Als ze niet de tijd neemt om (tussen de driftbuien door) opnieuw op te laden bestaat een grote kans dat ze het niet ‘trekt’. Het lichaam ervaart dan zoveel stress dat de bijnieren, op zijn zachtst gezegd, verzwakt raken.

Juist door te zorgen voor balans in haar leven, zoals rust en regelmaat inbouwen voor het kindje maar ook voor zichzelf, houdt ze het langer vol. Alleen een moeder van een moeilijk opvoedbaar kind weet waar ik over praat 😉

Femke, het doet me goed om te zien dat je het allerbeste wilt voor je kind, door hem onder andere gezonde voeding te geven. Blijer kun je mij in ieder geval niet maken 🙂

Je zult er absoluut geen spijt van krijgen. Gezonde voeding heeft zoveel positieve veranderingen bewerkstelligt inzake het gedrag van mijn zoon. Zeer zeker nu we à la Weston Price eten 😉 Hij heeft meer innerlijke rust, hij heeft geen last meer van een schommelende bloedsuikerspiegel (mood-swings), zijn allergieën zijn weg en hij kan zijn woede beheersen. Dat geldt trouwens niet alleen voor hem 😉

Ik kan mij heel goed in jouw situatie verplaatsen, in ieder geval in jouw emoties als je schrijft: ‘ hij dreef me tot waanzin ‘. Er heerst nog steeds een groot taboe op het uiten van dit soort emoties. Als je als moeder zulke dingen zegt, wil dat toch niet zeggen dat je niet van je kindje houdt? Het geeft volgens mij wel duidelijk aan dat het hebben van zo’n kindje heel veel van de moeder ( in dit geval jij) vraagt.

Moeten we het allemaal maar in ons eentje ‘opsoppen’ dan? Als het aan mij ligt niet. Voor mij mag iedereen die het moeilijk heeft met het opvoeden van een kind met een moeilijke gebruiksaanwijzing, op mijn blog komen ‘klagen’. Daar is de ‘Moederopvang’ voor. Ik verwacht eigenlijk niet dat het gebeurd want we houden het liever ‘leuk’. Daarom is Facebook zo’n groot succes. Een plek waar je kan laten zien waar je op dit moment mee bezig bent.

Daar ga je niet opzetten: ik ben bijna zover dat ik mijn kind kan wurgen.

Ik weet dat het heel moeilijk is om dit soort emoties te delen want je wordt al snel betitelt als een ‘ontaarde’ moeder.

Het zou fijn zijn als ‘Onder Moeders Vleugels’ een veilige ontmoetingsplek zou kunnen worden voor moeders zoals jij en ik die met dezelfde dilemma’s zitten zoals:

Ik draai door als ik dit nog een dag langer moet volhouden.

Moet ik hulp gaan zoeken voor mij en mijn kind?

Moet ik voor mijn kind kiezen of voor mezelf?

Zal ik stoppen met werken?

Mag ik mijzelf en mijn kind wel op de eerste plaats zetten?

Moet ik mijn hart hierin volgen of mijn verstand?

Er zijn waarschijnlijk zat moeders met moeilijk opvoedbare kinderen, waarbij het allemaal van een leien dakje gaat en die daarnaast ook nog (fulltime) werken. Hartstikke goed, super zelfs. Ook zij zijn van harte welkom om mijn blog. Het kan heel waardevol zijn, misschien weten zij iets wat wij niet weten, of hebben ze de gouden tip.

Volgens mij is het in ieder geval hard nodig, dat de maatschappij gaat inzien dat het onhandelbare gedrag van kinderen niet altijd de schuld is van het kind of van een slechte opvoeding. Maar  wel dat voeding hierin een heeeeele grote rol speelt.

Gelukkig ben jij Femke, al op de goede (gezonde) weg, en wie weet als één schaap over de dam is…….?

Ik wens jou in ieder geval heel veel kracht, wijsheid, gezond verstand en enorm veel liefde toe bij de opvoeding van dit kindje, die waanzinnig veel van jou houdt en jij van hem, dat is mij in ieder geval wel duidelijk.

Lieve groet terug, Marion.

Circling

Op mijn vakantiebestemming lees ik op dit moment een artikeltje over ‘Circling’. Het gaat hierbij om een methode waarbij je toegang krijg tot het hart (ook  tot het hart van iemand anders).

Als ik de eerste zinnen heb gelezen raak ik helemaal enthousiast. Dit is namelijk precies de methode die ik al jaren toepas als ik in contact ben met mijn kinderen ,en waardoor zij hun hart als vanzelf openen. Ik was me er niet eens van bewust dat ik dit deed, tot op het moment waarop ik dit artikel lees.

Circling gaat zo. Je focust een tijdlang je volledige, liefdevolle aandacht op een persoon. Deze persoon wordt door jou volledig gezien en erkend.

Alles wat naar boven komt in die persoon, positief of negatief, wordt volledig (stilzwijgend in mijn geval) verwelkomd. Dit heet onvoorwaardelijk van iemand houden.

Ik doe dit al zo lang als ik kinderen heb. De resultaten overstegen alle verwachtingen en ik vroeg me zelf honderden keren af hoe ik dat deed. Ik kon er ook geen woorden aan geven als ik het aan iemand wilde uitleggen.

Het klonk dan al snel “zweverig”. En het laatste wat ik wil is “zweverig” overkomen.

Op het moment dat ik bezig was met dat ,waarvan ik nu weet dat het Circling heet 🙂 kon ik echt voelen dat na een tijdje onze gescheidenheid als het ware oploste. Het was alsof de buitenwereld even niet meer bestond.

Ik voelde me op zo’n moment ook niet meer de moeder van mijn( puber) kind. Mijn kind voelde veel eerder aan als een gelijkwaardige ziel. Dat is het woord, er was gelijkwaardigheid tussen ons.

Dit lukte overigens alleen maar op die momenten dat ik ook echt kon voelen dat alles, positief of negatief aan mijn kinderen, er mocht zijn. Er zijn ook zat momenten geweest dat ik zo diep verankert zat in mijn eigen angsten of afkeuringen (vooral wat betreft de levensstijl van mijn zoon) dat “het” (‘Circling’ dus) mij absoluut niet lukte en dat ieder gesprek tussen ons escaleerde.

Op de momenten waarop het wel lukte merkte ik altijd aan mezelf dat door de stilte ,die er tussen mij en mijn kind ontstond, onze ademhaling vanzelf dieper werd. Meestal slaakten  we beiden op een bepaald moment een diepe zucht en dan wist ik intuïtief dat het moment was aangebroken, dat er op dieper niveau contact mocht ontstaan, eerst nog heel subtiel maar naderhand werd het krachtiger.

Door samen volledig (onbevooroordeeld) in het moment te blijven en niet te willen vluchten, ontstond er een bepaalde verbondenheid.

Maar wel pas nadat we het stadium van het ongemakkelijke gevoel (wat er meestal voor zorgt dat je wilt vluchten), of die ongemakkelijke stilte (die je meestal wilt doorbreken), voorbij waren. Het is een gevoel van weerstand tegen nabij contact. Angst dat iemand te dicht bij komt.

Als ik in stilte, in deze staat van zijn, naast mijn kinderen zat, probeerde ik absoluut niet hun problemen te ontlokken, dat was helemaal niet mijn bedoeling. Als dat de hele opzet was geweest zou ‘het’ ook niet zijn gelukt, mijn zoon zou dat meteen in de gaten hebben gehad, hij prikt daar dwars doorheen. Als hij het idee had gekregen dat ik hem wilde ‘uithoren’ zou hij meteen ‘op slot’ zijn gegaan om vervolgens nog erger gefrustreerd te raken.

De basisgedachte erachter was om mijn kinderen in moeilijke momenten nabij te zijn, en ze op een dieper niveau te steunen, juist door geen moeite te doen en al helemaal niet door hen iets te willen ontfutselen. Juist in het niets anders doen dan alleen maar aanwezig te zijn, schuilde een liefdevolle kracht.

Op dat moment was ik mij niet eens bewust dat ik toch iets ‘deed’, het was voor mij net zo vanzelfsprekend om te doen als,wat zal ik zeggen, ademhalen! Pas na afloop van ons ‘gesprek’ verbaasde ik me altijd  weer over het resultaat. Ik kon merken hoe opgelucht mijn kinderen waren na zo’n ‘gesprek’.

Tijdens het ‘Circlen’ kon alles vrij stromen (meestal tranen). Alles wil gezien worden en alles mocht ook gezien worden. Zaken zoals kwetsbaarheid, verdriet en boosheid maar natuurlijk ook vreugde.

Ik probeer een gevoel te omschrijven, dus ik besef dat ik beperkt ben als ik dat met woorden probeer te doen 😉 Het draaide op die momenten niet om de juiste woorden te gebruiken (praten) maar meer om het feit, dat je samen ruimte creëert voor dat wat gezien en of geleefd wil worden. En dat mijn kinderen zich op die momenten ‘gedragen’ voelden. Niet alleen door mij maar ook door datgene wat tijdens ons ‘gesprek’ nog meer in die ruimte aanwezig was.

Mijn man en ik en zelfs mijn dochter hebben wel eens samen aan ‘Circling’ gedaan. Als we aan mijn zoon merkten dat hem iets ‘hoog’ zat (vooral in de periode dat het heel slecht met hem ging) stemden we ons op hem af en gingen dan alleen maar stilzwijgend naast hem zitten en deden niets anders dan luisteren (ook al zei hij niets). Dat alleen al gaf hem een gevoel van steun, geborgenheid en een gevoel van één zijn.

Is dat niet de definitie van het woord familie? Personen die duurzame en affectieve banden hebben met elkaar en die elkaar onderling steun en verzorging verlenen?

Willen we toegang krijgen tot het hart van onze aller dierbaarsten? Dan zullen we volgens dat artikel minder moeten gaan praten (ja ,ook minder  moeten gaan Social Networken) en meer aan ‘Circling’ moeten gaan doen. Trouwens niet alleen volgens dit artikel maar ook volgens mij ,want ik ben het er persoonlijk roerend mee eens.