Hand in eigen boezem

Vandaag kreeg ik een mailtje van iemand die veel problemen ervaart met haar dochter en haar kleinkinderen.

Haar kleinkinderen zitten nog in de puberteit en zijn zeer onhandelbaar, tegendraads en aardig op weg om totaal te ontsporen.

De kinderen zeuren altijd om geld, waarbij het niet om kleine bedragen gaat. Ze vinden het allemaal maar vanzelfsprekend.

Ik vond het moeilijk om op dat mailtje te reageren vanuit de visie van die oma, al hoewel ik haar in eerste instantie wel gelijk moest geven, wat de problemen betreft die deze kinderen veroorzaken. Ze zijn brutaal tegen de moeder en doen alles wat God onder de zon verboden heeft.

De oma komt natuurlijk voor haar dochter op. Het doet haar verdriet dat haar kleinkinderen zich zo, ten opzichte van haar dochter gedragen.

Gaandeweg het schrijven van dat mailtje, kreeg ik voor mezelf ook weer dingen duidelijk, onder andere kreeg ik duidelijk waar Onder Moeders Vleugels voor staat. Vandaar dat ik mijn bericht aan haar onder deze categorie zet.

Ik geef toe dat het waarschijnlijk niet het antwoord is waarop ze heeft gehoopt, maar ik zie haar pijn daarin wel degelijk.. Het is meer dat ik het gewoon niet voor elkaar krijg  om op die  manier naar kinderen te kijken, ik zie altijd ook hun kant van het verhaal.

Om die reden zal ik ook  nooit een “Lieve Mona” worden, omdat ik mijn ” wijze raad ” nu eenmaal niet anders kan  formuleren dan op mijn manier, en ik geef onze voeding nu eenmaal voor het grootste deel de schuld van al deze problemen, en niet de kinderen.

Dit is mijn antwoord. Om privacy redenen laat ik de naam van de oma weg. 

Na alles wat ik gelezen heb, kan ik me heel goed voorstellen, dat je moe wordt van al die problemen rondom je kleinkinderen. Je wilt het graag goed doen en je wilt helpen. Helaas wordt dit niet altijd gezien of begrepen. Je weet dat je in het verleden wat foutjes hebt gemaakt ten aanzien van je kinderen en kleinkinderen en dat wil je graag herstellen, je wilt eraan werken maar dat schijnt niemand op te pikken.

Bedenk wel dat het maar schijnt alsof de kinderen het niet oppikken. Alles waar je liefde insteekt is voelbaar voor de ander en groeit uit tot iets moois,  maar het heeft wel heel veel tijd nodig. 

Kinderen, en vooral pubers, zijn jong en onbesuisd. Hun hersenen zijn pas met 25 jaar volgroeid, wat kunnen we eigenlijk van ze verwachten.

Ze leven in een wereld waarin alles met geld te koop lijkt te zijn. Ook zonder geld trouwens. Denk je dat die zogenaamde vrienden van hun al dat geld zomaar voor het oprapen hebben? Die maken waarschijnlijk ook schulden of ze werken keihard voor hun geld. En dat verschil moeten jouw kleinkinderen nog gaan onderscheiden, zodat ze gaan inzien dat geld niet uit de lucht komt vallen, maar dat je daar echt iets voor moet doen.

Zie mijn andere post hierover. 

Daar komt nog bij, dat de voeding die de meeste kinderen tegenwoordig eten, ervoor zorgt dat hun gezond verstand steeds meer en meer achteruit holt. Pubers hebben het al moeilijk genoeg om de gevolgen van hun keuzes op lange termijn te kunnen overzien, ik wil zwijgen als ze ook nog eens hun hersenen “verzieken” met alles waar ze zich mee volproppen en met wat ze zich naar binnen gieten. Daar kan geen goed oordeelsvermogen meer uit komen, dat bestaat niet.

Er is veel werk aan de winkel als we dat willen terugdraaien, en geduld, heeeeel veel geduld!!!! Je moet tegenwoordig een lange adem hebben om het te kunnen winnen van de extreme mentaliteit van deze maatschappij. Je hebt het tegenwoordig als ouders heel erg moeilijk, als je je kinderen wilt beschermen tegen een wereld  die bol staat van de (ongezonde) verleidingen, helaas hebben we deze wereld wel zelf gecreëerd.

De wereld waar wij nu in leven, is voor kinderen zeer onveilig om in op te groeien. Ze staan al zeer jong aan van alles bloot, terwijl zij daar eigenlijk nog helemaal geen verstandige keuzes in kunnen maken. En dan heb ik het alleen nog maar over voeding, en niet over de rest waar ze allemaal zomaar toegang toe hebben. Zoals bijvoorbeeld al met 12 jaar beschikken over een pinpas. Alleen wij als (groot) ouders kunnen dat voor een groot deel een halt toe roepen. Namelijk door ons op te stellen als beschermers van onze (klein) kinderen en die rotzooi, in de breedste zin van het woord, niet in huis te halen. Alleen dat scheelt al een hele hoop.

Wij moeten de lijnen weer opnieuw uit gaan zetten voor onze kinderen, zij zijn daar zelf tot een bepaalde leeftijd, nog niet toe in staat. Uitzonderingen daar gelaten.

Ik weet uit eigen ervaring maar al te goed, dat je af en toe de moed in de schoenen zakt, en dat je het gevoel hebt dat je hierin alleen staat. Dat je steeds moet vechten tegen de bierkaai. Maar alle moeite die je zich voor jouw (klein) kinderen getroost, komt er eens uit, blijf daarin geloven. Het zijn kinderen. Het zal nog moeten blijken hoe hun ware karakter is en wat van dat alles maar gedrag is. Daar is namelijk een groot verschil tussen. Je hebt kinderen met een vurig temperament, die moeilijker op te voeden zijn en je hebt kinderen met een wat gematigder temperament, die wat makkelijker op te voeden zijn. Voeding kan hierin veel betekenen.

Geloof me maar als ik zeg, dat de momenten van intimiteit die je samen met je (klein)kinderen hebt, wonderen kunnen verrichten. Dat zijn ook meestal de momenten waarin ze hun ware karakter laten zien.

Kwetsbaar, enorm wijs, aanhankelijk en liefdevol.

Verkeerd gedrag heeft een oorzaak. Deze oorzaak is vaak te vinden in hormonen die niet in balans zijn, dat is normaal in de puberteit. Maar tegenwoordig kunnen we rustig met zekerheid stellen, dat door de hedendaagse Westerse voeding de hormonen totaal verstoord zijn, waardoor je ook verstoord gedrag, en vaak zelfs totaal gestoord gedrag te zien krijgt. Hormonen hebben namelijk hun uitwerking op de hersenen en omgedraaid geldt hetzelfde, het staat allemaal met elkaar in verband.

We kunnen door middel van gezonde voeding heel veel van het verstoorde gedrag herstellen, daar ben ik persoonlijk heilig van overtuigd. Helaas gaat dat niet van vandaag op morgen. Daarom is preventie ook zo belangrijk als het om opvoeding gaat.

Je (klein)kinderen vanaf het begin af aan, de best mogelijke voeding geven, ervoor zorgen dat er rust en regelmaat in hun leven is, zorgen voor intimiteit, en een sfeer scheppen waarin zij zich geborgen voelen, is de beste preventieve maatregel tegen gedragsproblemen. Gedragsproblemen zullen, mits je vanaf het begin aan deze voorwaarden voldoet, niet zo snel ontstaan. Althans niet op die schaal van wat je tegenwoordig allemaal ziet en hoort. De gewone ” perikelen ” horen er nu eenmaal bij.

Inclusief bij mijzelf in het verleden ook het geval is geweest hoor, ik spreek mezelf daarvan helemaal niet vrij . Ik spreek tenslotte als “ervaringsdeskundige” ;-) Ik ben ook door schade en schande wijs moeten worden. Ik heb een lange weg afgelegd tot aan waar ik nu gekomen ben Mijn zoon, ik, mijn hele gezin heeft onnodig te lijden gehad onder slechte,ongezonde, zeg maar rustig (mentaal)  ziekmakende voeding.

Voeding die bol staat van pesticiden, herbiciden en andere gewasbestrijdingsmiddelen, groeihormonen in het vlees, antibiotica, synthetische en chemische kleur-geur en smaakstoffen, hormoonverstoorders, hersenverstoorders, bloedsuikerspiegel-ontregelaars en zenuwstelsel-slopers.

Daarom kan ik maar moeilijk (alleen) de schuld bij de kinderen zoeken wat hun gedragsproblemen betreft. Het is zo gemakkelijk om naar het kind te wijzen, maar zijn de levensomstandigheden van het kind er wel naar om goed te kunnen gedijen?

We kunnen wel gaan afwachten totdat de maatschappij veranderd maar dat duurt ben ik bang, nog wel een hele tijd. We kunnen ook onze hand in eigen boezem steken en eens gaan uittesten welke invloed voeding heeft op het gedrag van het kind.

Ik ben het wandelende, levende bewijs dat gezonde, volwaardige, natuurlijke voeding zijn vruchten afwerpt. Daarin laat ik mij de mond niet (meer) snoeren.

Iedereen die daarvoor open staat mag mij altijd om raad vragen maar iedereen die denkt dat dit zonder moeite en inspanning gaat lukken, of zonder slag of stoot, moet ik helaas teleurstellen. 

Ik heb me zo vaak afgevraagd wat mijn taak in dit leven is en volgens mij heb ik het antwoord gevonden. Mijn kinderen zo goed mogelijk beschermen tegen de uitwassen en extremiteiten van deze kind-onvriendelijke ongezonde maatschappij. Ze met raad en daad bij staan, mits ze daar zelf om vragen, en ze helpen met het zoeken van hun weg in deze chaotische wereld. Mezelf in dienst stellen van de natuurlijke basisbehoeften van mijn kinderen, en veel in hun buurt zijn om over ze te  ” waken “, net zolang als dat nodig blijkt te zijn en zonder me voortdurend de vraag te moeten stellen of ik ze daardoor niet teveel verwen(d) heb.

Mijn kinderen zijn inmiddels volwassen en hebben mij niet meer nodig,  maar misschien mag ik hierin nog een voorbeeld zijn voor andere (groot)moeders.

Kunnen wij, als ouders van nu, met de hand op ons hart beweren, dat wij zelf genoeg aandacht van onze ouders hebben gekregen, die volgens onze persoonlijke gebruiksaanwijzing nodig was geweest? Dan bedoel ik dus of we de juiste aandacht hebben gekregen? Als dat zo zou zijn hadden we nu toch geen antidepressiva, geen geestelijke gezondheidsinstellingen, geen psychologen, psychiaters en therapeuten meer nodig ?

Wat begon als ” experiment ” is uitgegroeid tot mijn passie. Mijn ” moeilijk opvoedbare ” zoon eens drie maanden lang alleen maar datgene geven waarvan mijn intuïtie zei dat hij dat nodig had. Eenvoudig, simpel, puur en eerlijk vanuit mijn hart. Alleen dat natuurlijke stemmetje eens volgen, dat mij als moeder in de juiste richting stuurde, door gewoon mijn gezond verstand te volgen.

Die drie maanden zijn inmiddels uitgegroeid tot heel wat jaren en ik ben er zo enthousiast over dat ik het wel uit zou willen schreeuwen:

( Groot) Ouders, houdt jullie kinderen zolang mogelijk onder jullie hoede en onder jullie toeziend oog. Neem ze in bescherming voor zichzelf. Niets maakt ze zo snel volwassen als een liefdevolle begeleiding.

Want volwassen zijn ze uiteindelijk toch pas als hun hersenen volgroeid zijn. Tot aan die tijd moeten wij hun “ hersenen ” zijn, of in ieder geval op zijn minst toch hun gezond verstand.

 Vanuit dit gevoel en deze visie is ook mijn blog  Onder Moeders Vleugels  ontstaan.

 Ik wil me onderscheiden door te pleiten voor een menselijke opvoeding, en geen opvoeding die erop gestoeld is om kinderen zo snel mogelijk ” onafhankelijk en zelfstandig ” te maken.

Omdat (zeer) jonge mensen, biologisch gezien, deze zogenaamde onafhankelijkheid en zelfstandigheid helemaal nog niet aankunnen, simpelweg omdat hun hersenen nog niet volgroeid genoeg zijn.

4 thoughts on “Hand in eigen boezem

  1. Hoi Marion,
    Mooi geschreven.
    Ik ben er ook voor de kinderen,maar ik kan ook niet steeds geld geven.
    Waar het om draait, zoals een gezond voedingspatroon, weet ik wel maar zij doen daar toch niet aan mee.
    Als ze bij mij op bezoek komen zijn ze lastig met eten, zelf eet ik eet redelijk gezond.
    Ik zie ook wat er verkeerd is en ik voel me echt niet aangevallen.
    De leefwijze ken ik wel zoals gezond eten en drinken, geduld en aandacht schenken.
    Maar de kinderen zijn ook de weg kwijt naar het gevoel van bescherming en veiligheid.
    Ik kan dat wel geven maar ze willen niet luisteren.
    Ik heb er meer verdriet van dan vreugde.
    Als de ouder er de schouder niet onderzet kan Oma wel wat betekenen, maar dan blijft de pap erg dun.
    Zij doen niet mee aan het dure eten. Het moet juist allemaal veel zijn en goedkoop.
    Ik was in Antwerpen had drinken bij mij en broodjes. Nee, Anis kocht een Cola dan sta je toch met je mond vol tanden?
    Ik sta klaar voor hun, maar kinderen die ik weinig zie kan ik moeilijk bereiken met goede en gezonde dingen.
    Ik blijf er wel mee bezig, is geen verwijt naar niemand toe, maar de ouders moeten ook willen.
    Ik hou van ze maar het is oh zo moeilijk.
    Dank voor je bericht groetjes jeannie xxx

    • Hoi Jeannie,
      Ja, ik snap het helemaal. Ik weet ook dat je hartstikke je best doet voor je kleinkinderen.
      Als oma kun je hun alleen dat nog meegeven waarvan jij denkt dat je daar goed aan doet.
      Het meeste werk ligt toch bij de ouders (en de maatschappij).
      En ik weet zeker dat dit ook over komt bij de kinderen, later zul je dat merken, nu is er teveel chaos in hun leven en kan het er niet uit komen.
      Maar op een dieper niveau voelen jouw goede bedoelingen en liefde toch wel.

      Ik wilde met mijn bericht alleen even benadrukken dat de schuld van veel gedragsproblemen niet alleen op de kinderen te verhalen is, en dat veel daarvan voortkomt uit slechte voeding.
      Het is natuurlijk geen instant oplossing voor het probleem waar jullie nu tegenaan lopen.
      Ik weet ook dat niet alleen jullie al jaren met ze rond tobben maar ook de instanties.
      Jullie zijn niet de enigen. Zoals je weet komen heel veel kinderen in de hulpverlening terecht, dat moet toch een oorzaak hebben?

      De problemen met kinderen zijn nog nooit zo groot geweest als de afgelopen jaren het geval is.
      Mijn mening is gewoon dat als mensen niet bereid zijn ook de voeding van deze kinderen te gaan betrekken in de hulpverlening die hele hulpverlening gedoemd is te mislukken.
      Maar er zijn teveel financiële belangen mee gemoeid. Het kost de overheid teveel geld als ze de voedingsindustrie moeten gaan aanpakken.
      De overheid vaart er wel bij maar onze kinderen absoluut niet.
      Lees maar eens hoe er met ons voedsel wordt geknoeid.
      http://www.leefbewust.com/themas/bigfood.html

      Ik weet dat veel nieuwe ouders zich hier nu wel meer en meer bewust van worden, want je kunt er ook niet meer echt omheen.
      Maar helaas komt voor veel kinderen deze informatie veel te laat.
      Wat ik zelf heb ervaren is dat als een kind eindelijk de voeding krijgt waar mensen zich al duizenden en duizenden jaren mee voeden, ze veel beter in staat zijn om ook verstandige keuzes te maken.
      Ik bedoel, de gewone dingen, het afzetten tegen de ouders, dat blijft, dat is normaal, maar het blijft binnen de proporties.
      Maar wat je tegenwoordig meemaakt en hoort dat is toch echt niet normaal.
      Het ergste is dat ik kan voelen en uit ervaring weet,dat die kinderen er zelf nog het meeste onder lijden.
      Ze willen zich zo helemaal niet gedragen maar ze worden verkeerd “aangestuurd ” (vanuit hun hersenen) en hoe zou dat toch komen??
      Voor mij is dat nu in ieder geval zo klaar als een klontje.

      Ik wens jou en je kleinkinderen heel veel kracht en ik ben me ervan bewust, dat jij als oma niet veel kunt uitrichten, als de ouders en de hele maatschappij er niet ook hun schouders onder zetten.
      Maar misschien helpt het de kinderen al, als we er met zijn allen eens op een andere manier naar dit probleem gaan kijken.
      Als ieder mens, die deel uitmaakt van het leven van een kind, in de eerste plaats zijn eigen (voedings) verantwoordelijkheid gaat nemen, dan kan er iets positiefs op gang komen, iets wat we nooit voor mogelijk hadden gehouden.
      Want door middel van de juiste voeding, geef je veel meer door dan iemand kan vermoeden, en je bespaart je er op de lange termijn heel veel ellende mee.
      Dat is althans mijn ervaring en ik weet dat ik daarin niet alleen sta.
      Bedenk dat het pas sinds, plus minus 60 jaar, zo slecht gesteld is met ons voedsel, en dat vanaf die tijd hart-en vaatziekten, kanker, obesitas, diabetes, ziekten van het zenuwstelsel en nog vele andere degeneratieve ziektebeelden, sterk toe genomen hebben.
      Vanaf dat ik in ieder geval op deze manier naar mijn “moeilijk opvoedbare ” zoon ben gaan kijken, dat de schuld van zijn onhandelbare gedrag misschien wel eens bij de voeding kon liggen en hoe ik daar, zelfs in mijn verleden, mee ben omgegaan, is er een wereld voor me open gegaan.
      Daar wil ik mensen graag bewust van maken.
      Op deze manier eten is geen straf, ook niet voor mijn zoon, het is de voeding waar wij het als mensheid aan te danken hebben dat we hier überhaupt nog zijn.
      Maar als de voedingsindustrie het voor het zeggen blijft hebben zal dat niet lang meer duren.
      Degeneratieve ziekten blijven oprukken en er komen steeds meer “vreemde” ziekten bij.
      Enfin, ik ga afsluiten, want anders ga ik, in mijn enthousiasme, weer te ver doordraven.

  2. Hoi Jeannie

    Ik voel ook met jou mee, begrijpen kan ik jou ook wel.
    Hier is het vice versa wat maakt dat er minder contact is tussen de grootouders en kleinkinderen dan wenselijk is,maar dat is een keuze die wij hebben gemaakt.
    Het enige wat je kan doen is blijven herhalen hoe jij het ziet en aanreiken van handvaten, er komt een dag dat iemand er iets mee gaat doen.

    Hier een moeder van 5 ( 4,5, 10,13 en 15jr.) waarvan er 3 (4,5,en 13jr) voortdurend onder mijn hoede zijn.
    Ik haal geen rotzooi in huis en vertel dagelijks waarom ik doe wat ik doe en waarom we bepaalde dingen niet eten.
    Het heeft geleid tot het niet hoeven nemen van ritalin, van klachten af zijn, van meer rust ervaren in hun lijf en dat ervaren heeft geleid tot een open houding, zelf bewust worden van……
    Het lijkt mij erg frustrerend als je met je handen op je rug ziet hoe “fout” het gaat en je zo graag wil helpen.
    Het harde feit wil dat mensen zelf moeten gaan inzien dat het niet goed gaat, wij zijn daar om te blijven informeren en de spiegel voorhouden.
    Mensen willen de makkelijke weg, symptoombestrijding, zelf niet verantwoordelijk zijn, geen risico’s nemen en vertrouwen op de ander.

    Je bent niet de enige weet dat goed, er komen steeds meer mensen die minder en minder vertoruwen hebben in de voedingsindustrie en de hulpverleningsinstanties.
    Weet dat er inmiddels ook hulpverleninginstanties zijn (jonx bv) die wel voeding meenemen in hun beleid.
    Mijn dochter van 13 is daar een voorbeeld van, geen ritaling,maar het weg laten van e nummers.

    In opkomst zijn meer en meer lezingen, informatieavonden over voeding, vaccinaties (www.gezondverstandavonden.nl)
    Als de mensen (ouders, leerkrachten) blijven benaderen en informeren zullen meer en meer mensen wakker worden.

    Ik ben een mama die blijft vechten, ik hoop dat jij zo’n oma bent en blijft.
    Heel veel sterkte gewenst vanaf de zijlijn en weet dat er aan je gedacht wordt……….

    ratel

  3. Dank jullie.
    Ik ben gelukkig geen opgever, eerder een doorzetter.
    Het doet me goed dit te kunnen delen.
    Samen sta je sterk. Bedankt daarvoor.
    Groetjes van een Oma.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s