Op Eigen Wieken

Al een paar dagen loop ik rond met zeer tegenstrijdige gevoelens. Laat ik ze hier, in mijn Moeder Dagopvang, eens niet proberen te analyseren maar ze gewoon proberen te voelen. Even voor mijn (volwassen) kinderen. Mochten jullie dit lezen: Schrik dan niet, het zijn maar gevoelens.

Riemen vast, daar gaan we dan!!!!

Ik voel me opstandig en dwars. Het lijkt wel alsof de natuur mij roept. ’s Nachts lig ik in bed en kan de slaap maar niet vatten.. Ik voel een bepaald soort opwinding en zin in avontuur. Soms voel ik de behoefte om op te staan en stiekem het huis uit te sluipen, om het grote avontuur tegemoet te treden. Ik krijg dan spontaan visioenen van een poortje, dat omringd is met wilde rozen en dat mij uitnodigt om er doorheen te gaan. Weg van alles en iedereen, om eindelijk mijn eigen ding te kunnen doen.

Als ik door het poortje stap voel ik echter pijn in mijn nek. Een gevoel van zwaarmoedigheid komt opzetten. Een lichte vorm van paniek maakt zich van mij meester. Als ik bedenk dat ik eens weer terug zal moeten gaan, om misschien nog jaren te moeten  “moederen “, slaak ik een diepe zucht, maar niet van verlichting. Ik voel een licht misselijk makend gevoel in mijn onderbuik.

Gelukkig schijnt de zon. Dat werkt een beetje als pleister op de wonde. Lusteloos laat ik me in een tuinstoel zakken en onderga de warmte. Als ik niet uitkijk val ik als een blok in slaap. Ik laat mijn hoofd voorover zakken en voel de moeheid van de afgelopen jaren, van alle verplichtingen die het moederschap met zich mee heeft gebracht. De warmte zorgt ervoor dat ik een diep gevoel van ontspanning ervaar, maar het zorgt ook voor een gevoel dat ik minder prettig vind, het gevoel alsof ik ga “vallen” als ik aan dit gevoel toegeef.

Steeds wanneer ik op dat diepe punt van ontspanning kom, voel ik hoe ik me er onbewust tegen verzet. Het voelt alsof ik de controle over mezelf verlies. Ik zou wel eeuwig op deze plek willen blijven, in mijn eentje met alleen maar die zalige stilte om mij heen.

Geen verplichtingen meer die mij steeds maar weer uit dat gelukzalige moment halen. Tegelijkertijd maakt een schuldgevoel zich van mij meester. Ik bedoel, kom op nou, ik werk niet , ik kan mijn eigen dag indelen, wat zeur ik nou? Maar dat klopt dus niet helemaal….

‘s Morgens help ik mijn zoon naar zijn werk, daarna vervul ik allerlei huishoudelijke plichten, ‘s middags ” moet “ ik bloggen omdat er anders die dag geen gelegenheid meer voor is. Dit gevoel roept weerstand op. Ik wil kunnen bloggen wanneer ik het wil en niet wanneer de omstandigheden het (eindelijk) toelaten.

Om te kunnen bloggen heb ik doodse stilte nodig en het is bij ons (bijna) nooit stil. Altijd is er wel iemand thuis of staat de tv te ratelen. Ook het gevoel dat ik moet bloggen roept weerstand op. Het gevoel dat het moet vind ik niet prettig. Van wie moet het eigenlijk? Van mezelf natuurlijk. Uit angst dat ik anders mensen teleur stel, of bezoekers ga verliezen als ik niet voldoende berichtjes plaats.

Ik wil mijn berichten zo persoonlijk mogelijk houden, als ik iets moet gaan verzinnen dan komt er niets. Ik wil schrijven vanuit mijn hart, wanneer ik innerlijk ook die impuls voel.

Daar komt nog bij dat in bloggen héél veel tijd gaat zitten, maar ik wil ook tijd overhouden om te tuinieren, wandelen, lezen, koken en bakken. Misschien ben ik wel een winterblogger, wat maakt het ook eigenlijk uit?

En toch voelt het als falen als ik niet minstens drie keer per week iets schrijf. Dan is dat in mijn ogen weer waardeloos. Iets alleen voor mijn plezier doen voelt dus als waardeloos. Dat is ook dat misselijk makend gevoel in mijn onderbuik. Gewoon weer faalangst. Bang voor wat ” de mensen” van mij zeggen als ik niet minstens drie keer per week een berichtje plaats. Of heb ik gewoon een schrijversblok?

Ik voel me al iets blijer worden, gewoon door het feit dat mijn gevoelens er mogen zijn. Het komt er dus in het kort op neer dat ik wil bloggen voor mijn plezier en niet omdat het moet.

Door mijn blog krijg ik het gevoel dat ik nog enigszins van waarde ben voor deze maatschappij. Door mijn wijsheid en ervaringen te delen met andere moeders voelt het alsof ik vrijwilligerswerk doe. Maar er zit dus nog steeds die oude pijn dat ik waardeloos ben als ik niet werk. Terwijl ik In essentie helemaal niets (meer) wil hoeven doen om waardevol te zijn.

Geef ik mijn kinderen misschien datzelfde gevoel? Dat ze alleen maar waardevol zijn als ze werken of zinvol met iets bezig zijn? Bij mijn dochter herken ik het patroon wel, zij heeft dit gevoel duidelijk van mij overgenomen. Mijn zoon weigert ( totaal onbewust overigens) dit destructieve patroon ook over te nemen. Hij gaat precies het tegenovergestelde gedrag vertonen. Hij gaat in de ” slaap ” stand ” of ” chill ” stand of hoe je het ook maar noemen wilt. Hij werkt zijn uurtjes en is dan verder klaar voor de hele dag! De rest doet mama wel.

Ik geloof dat ik “oud ” word. Ik voel de vrijheid lonken. Ik voel me eigenlijk zelf weer een puber. Met de wereld die aan mijn voeten ligt, klaar om door mij ontdekt te worden. Ik wil alles nog  gaan doen waar ik nooit aan toegekomen ben. Een kookworkshop volgen op Ibiza, een schrijfcursus, een moestuin-cursus, leren buikdansen ( paaldansen lijkt me toch iets te ingewikkeld ) lezen, heel veel lezen, interessante documentaires kijken in plaats van die eeuwige actiefilms en nog zoveel dingen meer.

Ineens moet ik aan de film Hope Springs denken met Meryl Streep en Tommy Lee Jones in de hoofdrol. Hilarisch en uit het leven gegrepen. Meryl Streep speelt een vrouw van middelbare leeftijd die zich ” pretty much ” hetzelfde voelt zoals ook ik mij op dit moment voel.

De afgelopen 26 jaar hebben de kinderen met stipt op de eerste plaats gestaan. Ik ben daarin behoorlijk streng voor mezelf geweest. Maar nu voel ik langzaam aan mezelf, dat het grootste deel van de koek ” op is “. Het zal nog wel een tijdje duren voordat ik de controle helemaal los kan laten en me niet meer zo verantwoordelijk voel voor, hoe alles reilt en zeilt. Zeker wat mijn zoon betreft. Maar ik sta er toch al een heel stuk ” losser ” in en dat voelt prettig.

Ik voel aan mezelf dat ik eindelijk mijn vleugels uit wil slaan en op eigen wieken verder wil gaan.

Het zal de overgang wel zijn. Ik wil natuurlijk alles alweer ingevuld hebben in plaats van afwachten om de dingen eens op mij af te laten komen. Ik hoef alleen maar te voelen wat mijn volgende stap is in mijn ontwikkeling, en dat is voorlopig: Alle moetens loslaten.

Ik ga dus alleen nog maar iets schrijven als ik ook iets te melden heb, anders krijgen jullie misschien nog meer van dit soort berichten en wie zit daar nou op te wachten? Ik wil vanaf nu niets meer forceren in mijn leven. De berichtjes zullen vanaf nu dus iets minder frequent op mijn blog verschijnen, daarvoor mijn excuses. Zo, dat lucht op!

Langzaam loop ik terug naar het poortje dat omringd is met wilde rozen en stap weer in de werkelijkheid, míjn werkelijkheid. Ik zie een vol nest wat er nog niet aan toe is om uit te vliegen, maar de moeder des te meer😉

Plaatje van elies

  

7 thoughts on “Op Eigen Wieken

    • Hoi Truus,

      Ben ik blij dat ik niet de enige “ontaarde ” moeder ben.
      Ja, moeder blijf je je leven lang, zeg dat wel.
      En als je dan net als ik , moeilijk Nee kan zeggen, vrees ik het ergste🙂
      Het zal wel weer een fase zijn. Zoals ik al zei: het zal de overgang wel zijn.
      Waait wel weer over (hoop ik).

    • Hoi Elies,

      Ja, ja, ik weet het, ik moet niet zo zeuren🙂 Maar daarom schreef ik mijn gevoelens ook even van me af in mijn ” Moeder Dagopvang “.
      Gewoon om voor ” mezelf “even te kunnen voelen wat er was😉
      Er waren al een paar dagen op rij wat incidentjes geweest, en ik dacht dat mijn gemoedstoestand daarmee te maken had.
      Maar tijdens het schrijven kwam ik er achter dat ik mezelf weer eens te zeer onder druk aan het zetten ben met bepaalde dingen.
      Maar hebben jullie die gevoelens dan nooit dat je er eens helemaal uit wilt vliegen? Als vrouw, als moeder?
      Het liefst weg willen vluchten naar een plek waar niemand je weet te vinden?
      Wat dan helemaal niet wil zeggen dat je het niet goed hebt.
      Dingen voelen en dingen ook werkelijk uitvoeren zijn natuurlijk twee verschillende dingen.
      Naderhand kan ik hartelijk om mezelf lachen….tot aan het volgende “incidentje “.

  1. Elies Verstappen mailde mij net haar volledige reactie. Haar reactie sloeg op een plaatje, maar blijkbaar heeft het plaatje niet “gepakt”.
    Daarom probeer ik het eens voor haar.
    Nee, inderdaad, ik krijg het plaatje ook niet gekopieerd😦
    Het was in ieder geval een plaatje van een vol nest ( een gezin met allemaal volwassen dochters en zonen). En maar voor de t.v op die bank hangen. Flinke kom Chips erbij…..
    Voor de ouders zelf was niet eens meer plaats op die bank.hahahaha…
    Ja, je zou het plaatje erbij moeten zien.
    Weet je wat, ik probeer hem onder mijn artikel te zetten.

    Onderstaand de reactie van Elies.

    Hoi Marion,

    “Het kan altijd nog erger” sloeg op bovenstaande tekening, maar volgens mij is die tekening niet doorgekomen in mijn reactie op je blog.

    Groet, Elies.

  2. Hoi Marion

    Het is nu jouw tijd…..tijd om leuke dingen te doen. Ik heb echt genoten van mijn kinderen maar ik vind deze vrije tijd voor mezelf zalig, ik was er echt aan toe. Ik heb ook vele cursussen gedaan, er was nu geld ervoor..haha. Boeken zijn mijn passie en mijn kamer puilt uit.

    Je kinderen gaan nu hun eigen gang en dat is goed, je hebt ze alles gegeven en nu is het aan hun wat ze ermee doen. loslaten hoort ook bij moederschap.

    Geniet en laat het bloggen je leven niet overheersen……Er zijn nog vele andere leuke dingen om te doen. Je mag best een dagje lui zijn hoor, doe ik ook….heerlijk ontspannend

    Ben je erg perfectionistisch? Bedoel je dat met onder druk staat?

    • Ja Petra, ik ben inderdaad erg perfectionistisch.
      Ik weet niet of dit woord de lading dekt maar het is misschien meer zo dat ik datgene wat ik doe, graag met mijn volle aandacht wil doen.
      Tegenwoordig heet dat Mindfulness geloof ik.

      Zo ben ik eigenlijk mijn hele leven al geweest en dat zie ik nu terug bij mijn kinderen.
      Alles wat ze in hun leven doen, daar willen ze bewust van genieten.
      Zo schenken ze bijvoorbeeld ook heel veel aandacht aan hun opa en oma, mijn ouders.
      Daar willen ze bewust nog zoveel mogelijk van genieten.
      Mijn ouders zijn tenslotte al 80 jaar.

      Dat is ook de reden waarom ik uiteindelijk ben gestopt met werken, ik was altijd maar voor de helft met mijn aandacht ergens bij.
      Zo wilde ik niet leven.
      Iedereen had recht op mijn onverdeelde aandacht, met mijn kinderen natuurlijk op de eerste plaats, maar nu voel ik langzaam een verschuiving optreden.

      Er komt eindelijk ruimte om aandacht aan mezelf te schenken, en dat voelt nog een beetje vreemd.
      Alsof ik het nest verlaat zeg maar, terwijl het eigenlijk andersom moet zijn hahahaha..
      Maar ik moet geduld hebben en ondertussen gewoon eigenwijs mijn eigen ding beginnen te doen.
      Soms vind ik dat moeilijk, want door bijvoorbeeld het bloggen blijft er nog weleens wat liggen in huis.
      Ze zijn dat van mij niet gewend.
      Maar de kinderen vinden het leuk voor mij en hebben er helemaal geen moeite mee. Ze dragen hun verantwoordelijkheid hier in huis gewoon mee zodat ik wat meer tijd krijg om te kunnen bloggen🙂
      Het zit gewoon in mezelf.

      Ik heb zolang voor iedereen klaar gestaan dat het nog onwennig voelt.
      Ik vind het nog moeilijk te geloven dat ik er nu ook van mag genieten, mijn taak als moeder zit erop.
      Natuurlijk blijf je altijd moeder maar ik bedoel ik mag de zorgtaken gaan loslaten.

      Ook toevallig dat boeken jouw passie zijn, de mijne namelijk ook😉

      Ik moet er inderdaad voor waken dat ik mijn leven niet moet laten overheersen door het bloggen, mijn nieuwste passie.
      Dat ik mezelf daarmee niet onder druk ga zetten,want dan ruil ik het ene moeten in voor een ander moeten.

      Bedankt voor je leuke reactie, en nu ga ik me snel naar buiten haasten.
      Het wordt mooi weer, de tuin roept (maar het huishouden helaas ook).
      Ik hoor de koelkast ook al roepen dat er een dooie muis voor hem ligt, zucht, dus ook maar even boodschappen doen vandaag.
      Maar alles voelt toch beter als het zonnetje schijnt.
      Ik wens jou ook een hele fijne dag.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s