Zelf Haat

Heel vaak vraag ik mezelf af waar het destructieve gedrag van mijn zoon toch vandaan kwam of waar het mee te maken kon hebben.

Als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik tijdens mijn jonge jaren eigenlijk net zo destructief bezig was.
Ik herken het ook bij andere familie-leden uit mijn familiesysteem, blijkbaar zit zoiets in de familie.

Gelukkig ben ik er persoonlijk, na veel vallen en opstaan ‘overheen’ gegroeid maar toch…..

Destructief betekent afbraak veroorzakend.
Zelfdestructief gedrag betekent dus dat je jezelf wilt afbreken in plaats van wilt opbouwen.
Waarom zou een levend wezen zoiets willen?
Ik denk dat ‘zelfhaat’ hieraan ten grondslag ligt, maar waar komt die zelfhaat dan vandaan?
Ik zie tegenwoordig steeds meer mensen die te lijden hebben aan één of andere vorm van zelfhaat.

Ongezond eten en leven, jezelf voortdurend onder stress zetten, is namelijk een vorm van zelfhaat.

Aan de oppervlakte kon ik echt wel voelen dat ik ongezond bezig was maar….ik wist niet hoe ik het tij moest keren….

Wat moest er gebeuren zodat ik dat zelfdestructieve gedrag van ons kon ombuigen naar respectvol gedrag jegens onszelf?

Naarmate ik steeds meer over gezonde voeding ging leren , vooral over wat voeding met ons hersenstelsel- zenuw- en hormoonstelsel doet, raakte ik er meer en meer van overtuigd dat ongezonde voeding aan de basis lag van de zelfhaat van mij en mijn zoon.

Wij waren ondervoed.
Ondervoede hersenen werken zelfhaat en zelfdestructie in de hand!

Toen ik tien jaar geleden volwaardige voeding begon te eten, verdween mijn zelfhaat in ieder geval als sneeuw voor de zon.
Met behulp van die gezonde voeding is er klaarblijkelijk een ‘ontgifting’ op gang gekomen, niet alleen op lichamelijk vlak, maar zeer zeker ook op emotioneel vlak.
Bij mijn zoon duurde het wat langer omdat hij nog erg ‘ afhankelijk ‘ was van het middelbare schoolleven en alles wat daar (erg genoeg) bij komt kijken.

Ik ging in ons gezin merken dat wij veel meer ‘open’ stonden voor elkaar, er kwam meer geduld, respect, vriendelijkheid en begrip voor elkaar.

De grootste winst op dit gebied boeken we echter sinds we zijn gaan eten volgens de richtlijnen van Weston A.Price.
Veel gezond vet, iets minder eiwitten en nog minder koolhydraten, ik ben daar zeer enthousiast over, zeker wat het gedrag van mijn zoon betreft😉

Het grote verschil dat ik opmerk, sinds we met gezonde (Weston Price) voeding bezig zijn, is dat we vooral liefdevoller naar onszelf toe zijn.
We geven op een gezonde manier, en vooral op tijd, onze grenzen aan.

Vanuit onszelf ontstaat er nu een gezonde beweging, die niet meer toelaat dat wij ons volstoppen met ook maar iets wat niet in ons lichaam thuis hoort.

Bij mijn zoon loopt dit proces uiteraard wat langzamer en moeizamer omdat hij nog jong en vaak (nog) onbesuisd is.
Maar als je zou kunnen zien van waar wij gekomen zijn met hem en waar we nu staan, dan zou je grote ogen maken.

Gelukkig merk ik steeds vaker aan hem dat hij meer moeite krijgt met het  ‘uit de band’  springen.
Jongeren die niet beter gewend zijn dan een ongezond leven te leiden, weten vaak niet beter als dat het normaal is om zo te leven.
Maar als iemand eenmaal ook een andere (gezonde) kant heeft mogen ervaren, dan voelt hij verdomd goed het verschil tussen die twee levensstijlen.

Niemand wil zich tenslotte de hele dag doodmoe, opgeblazen, pafferig, hangerig en chagrijnig voelen, zeer zeker niet als je ineens weet waardoor dat komt.

Je kan dan ook niemand anders meer de schuld geven behalve jezelf, er ontstaat dan op de één of andere manier een gezonde vorm van zelfhaat.
Je word dan kwaad op jezelf dat je zich zo hebt laten gaan, en voelt daarin meteen het respectloze aspect naar jezelf toe, je word je ervan bewust dat je zichzelf aan het afbreken bent.

Daarvoor moet iemand wel eerst de andere kant van de medaille hebben ervaren, dat was mijn geluk.
Het afgelopen jaar ( zijn tussenjaar) heb ik de kans benut om mijn zoon ook eens die andere kant van het leven te laten proeven ( letterlijk en figuurlijk).

Omdat ik zelf deze grote verschillen in mijn gemoedstoestand ben gaan merken gunde ik hem dat ook zo graag, als de nood het hoogst is is de redding meestal nabij maar ik moest er wel eerst iets voor doen.

Het is zo mooi om te zien hoe de zelfhaat nu plaats maakt voor eigenliefde (niet te verwarren met egoïsme).

Tegenwoordig kan ik huilen om wat ik mezelf (en mijn kinderen) wat voeding betreft, ooit heb aangedaan.
Eindelijk kan ik compassie voelen met mezelf, intens diep verdriet hierover mag naar boven komen.
Ik had ons zoveel ellende kunnen besparen als ik dit allemaal eerder had geweten.

Hoe vertroebelt moeten mijn hersenen wel niet zijn geweest dat ik niet in de gaten had, wat voeding met onze hersenen doet?

Hoe erg moeten mijn hersenen er niet aan toe zijn geweest waardoor ik het verschil niet meer kon zien tussen wat ongezond voor ons was en wat gezond.

Ik denk dat zelfhaat, zelfdestructie en verslavingsgedrag zijn kunnen ontstaan, doordat onze hersenen niet optimaal gevoed werden (onvoldoende bouwstoffen kregen).
Voortdurend uit de realiteit willen vluchten, door middel van stimulerende, opwekkende en rustgevende middelen te gebruiken en/of bezig te zijn met dingen zoals overmatig gamen, sporten, Social Media, shoppen, feesten en werken, was een teken dat we aan het (echte) leven wilden ontsnappen.
Ik vond dat er iets aan mijn leven van dat moment moest veranderen waardoor mijn leven prettiger zou worden, ik dacht dat ik bovenstaande dingen nodig had om van het leven te kunnen genieten.

Maar zo werkt het dus niet, door zo ongezond te leven breekt een mens zich alleen maar meer en meer af en komt er van genieten nog maar weinig terecht.
Sterker nog, je hebt steeds meer ‘lapmiddelen’ nodig om je nog enigszins een beetje fatsoenlijk door de dag te kunnen slepen.

Dus moest ik opnieuw een keuze maken en de realiteit onder ogen zien, ditmaal koos ik voor een gezond leven voor mij en mijn gezin.

Ik moest eerst werken aan de basis, waarbij gezonde voeding met stipt op de eerste plaats moest komen te staan.
Dat was werken aan mijn zelfhaat, zelfdestructie en ‘verslavingen’ en daardoor ook aan die van mijn zoon (gezin).

Daaraan werken betekende:

Niet meer bang zijn om niet goed genoeg te zijn.

Lief zijn voor mezelf.

Mezelf kunnen accepteren en troosten.

Tevreden zijn met dat wat is en………

Genieten van het leven. Maar dan ECHT!!!!

 

14 thoughts on “Zelf Haat

    • Beste Angelique, Voeding doet inderdaad heel veel. Het lichaam beschikt over een zelfgenezend vermogen. De natuur streeft altijd naar rust en balans.
      Maar we moeten het zelfgenezend vermogen wel zo goed mogelijk ondersteunen en niet tegenwerken door bijvoorbeeld ongezonde, zwaar bewerkte voeding (en drank) die vol chemische toevoegingen zit.
      Ik heb in het verleden al heel wat aan mezelf “gewerkt” ik heb heel veel aan persoonlijke ontwikkeling gedaan.
      Maar niets heeft mijn stemming meer kunnen verbeteren dan gezonde, volwaardige, natuurlijke voeding.
      Het is niet moeilijk om terug te keren naar de basis.
      Zeker als je zich steeds opgewekter begint te voelen.
      Wat ik vooral erg gaaf vind, is dat ik niets meer van buitenaf nodig heb om me gelukkig te voelen.
      Het geluksgevoel en een groot gevoel van tevredenheid is er gewoon.
      Mijn zoon ervaart het ook zo, en dat vind ik nog het mooiste van alles.
      Er is eindelijk rust ” in de tent ”😉

  1. Weer mooi geformuleerd Marion,ik voel het zo goed met je mee.
    Voor alles komt een tijd.
    Een liefdevolle groet van mij, Jeannie

  2. Beste Marion,
    Sinds ik moeder ben (15 maanden nu) ben ik me in gezonde voeding gaan verdiepen. Op de momentjes van de dag dat ik daar tijd voor heb. İk ben er achter gekomen dat alles anders is dan ik dacht en dat het best verwarrend is wat nu echt gezond is. İk heb al mooie stapjes gemaakt en ben daar trots op. Jou site heb ik pas ontdekt en er staat heel waardevolle informatie op voor me. Bedankt, ik vind je een prachtige vrouw! Mijn zoontje is bewerkelijk met een heel sterke wil en temperament. İn mijn familie is een vorm van autisme en adhd aanwezig ( mijn jongere broer ). Deze site is extra passend voor mij omdat al de voor mij intressante onderwerpen samen komen. Dit wilde ik je even vertellen. Dan weet je dat ik zo nu en dan even op je site kom lezen. De laatste tijd slaapt mijn zoontje beter. Heb ik dus even moment voor mezelf. Lieve groetjes van Chantal

    • Beste Chantal,

      Hoe goed kan ik mij jouw verwarring over wat nu echt gezond is en wat niet, voorstellen.
      Zelf draai ik al heel wat jaartjes mee in ‘gezondheidsland’, maar ik moet je heel eerlijk bekennen dat hoe meer ik over gezonde voeding lees en leer, hoe minder ik weet😦
      Daarom voelt eten volgens de richtlijnen van Weston Price voor mij dan ook als ‘thuiskomen’.
      Eten met gezond verstand, no nonsens en back to basics.
      Eigenlijk weten we het allemaal al lang en hebben we het altijd al geweten maar we zijn onze wijsheid (gezond verstand) op het gebied van wat gezond is en wat niet, een beetje kwijt geraakt.
      Mede dankzij de opkomst van de industriële-voeding.
      We leven niet, we worden geleefd,er wordt ons letterlijk en figuurlijk voorgekauwd wat we moeten eten, hoe we moeten eten en wanneer we moeten eten.
      Het hele natuurlijke van ‘onszelf voorzien van voedingsstoffen om optimaal te kunnen functioneren ‘ is ervan af.
      Het gaat alleen nog maar om mooi, lekker, snel, en om goedkope voeding.
      En dat het veel geld oplevert natuurlijk. De voedingswaarde staat buiten kijf. Als het maar vult, en dat is het trieste ervan het vult absoluut niet. Dat is een ingebouwd trucje, je blijft ervan eten totdat je uiteindelijk slachtoffer wordt van een gebrek aan waardevolle voedingsstoffen.
      Onze kinderen betalen op de lange duur met hun gezondheid voor al die overdaad aan producten, die op gezondheidsgebied niets maar dan ook niets hebben toe te voegen.

      Veel mensen stoppen het ene na het andere chemische goedje in hun lichaam en dan al die SUIKER, dat moet een keer fout gaan.
      Sterker nog het gaat al jaren fout.
      Er komen steeds meer kinderen met een diagnose, enfin, wie ben ik.

      Het doet mij in ieder geval enorm goed dat jij al mooie stapjes hebt gezet in de gezonde richting, en daar mag je met recht trots op zijn.
      Jouw kind boft maar met zo’n bewuste moeder.
      Ik roep al jaren dat ik er zeker van ben, dat jullie generatie veel meer wijsheid bezit op het gebied van gezonde voeding, dan onze generatie.
      Helaas kon het er niet uitkomen omdat je als kind nu eenmaal bent overgeleverd aan de ‘goede zorgen’ van je ouders.
      Als kind ben je afhankelijk van in hoeverre de wijsheid van de ouders reikt.
      Dit zeg ik niet om ouders te veroordelen, o God nee, ik was tenslotte zelf eens zo’n onwetende ouder.
      Gelukkig brak op een dag toch het moment aan dat ik me kon bevrijden van de groepsdruk (want dat is het) van misleidende reclames, van industriële (chemische) voedingsproducten, merkartikelen, genotmiddelen en nog veel en veel meer.

      Ik ben heel blij dat ik moeders behulpzaam kan zijn met de informatie op mijn blog.
      Want ik ben er in mijn hart van overtuigd dat moeders alleen maar het beste willen voor hun kind(eren) maar dat ze ook vaak het spoor bijster raken op het gebied van voeding en gezondheid.
      Daarom houd ik mij op mijn blog ook niet echt bezig met alle theoretische aspecten omtrent voedingsmiddelen, maar richt ik mij meer op de praktische kant ervan.

      De theorie kan iedereen zelf opzoeken op onafhankelijke (voeding en gezondheid) sites.
      Dat raad ik ook iedereen ten zeerste aan, je leert er veel van en jouw ziel pikt toch dat er uit, wat op dat moment voor jou van belang is😉
      Mijn verlangen is om moeders te inspireren, te stimuleren en ze enthousiast te maken voor gezonde voeding, en ik wil graag bewustzijn wekken voor het feit dat het de hoogste tijd wordt dat ouders hun kinderen meer in bescherming gaan nemen, voor deze grenzeloze wereld waar kinderen tegenwoordig in moeten opgroeien.
      Ik vind het zo zielig dat kinderen maar overal aan bloot staan.
      Deze grenzeloze wereld veroorzaakt onrust in hun ziel, de ouders en de kinderen krijgen de rekening gepresenteerd.

      Je schrijft dat je zoontje heel bewerkelijk is, een sterke wil heeft en veel temperament heeft.
      Op zich zijn dit hele goede eigenschappen, mits ze tot hun recht kunnen komen. Het beste gebeurd dit in een omgeving waarin een liefdevolle begrenzing aan de orde van de dag is.
      Daarmee bedoel ik, liefdevolle begrenzing in de breedste zin van het woord.
      Begrenzen in ongezonde voeding tot zich nemen, begrenzen in televisiegebruik, computergebruik, geldmisbruik, drankmisbruik, in werkelijk alles wat een kind kan schaden.
      Kinderen kunnen zichzelf nog niet begrenzen.
      Veel kinderen hebben ALLE VRIJHEID maar missen die liefdevolle begrenzing.

      Ik vind het zo leuk dat op mijn blog voor jou veel interessante onderwerpen samenkomen.
      Ik heb dat bewust proberen te bereiken en blijkbaar ben ik daarin geslaagd🙂
      Echt leuk dat je dat zo ervaart.
      Ik hoop met mijn blog een gezellig, knus, warm nest te creëren voor alle moeders die het graag anders willen gaan doen, die niet willen bezwijken onder de ‘groepsdruk’ die momenteel heerst.
      Fijn dat je me laten weten dat je af en toe op mijn blog komt lezen, dat inspireert mij weer om door te gaan.
      En door af en toe een reactie te plaatsen leer ik ‘mijn’ lezers ook een beetje kennen.
      Heerlijk dat je zoontje de laatste tijd beter slaapt en dat jij daardoor af en toe een moment voor jezelf hebt.
      En super bedankt dat je mij een prachtige vrouw vindt🙂
      Heb je ook toevallig Facebook?
      Misschien kunnen we vrienden worden.

      Lieve groetjes terug.

      • Beste marion,
        Bedankt voot je zeer uitgebreidde reactie op mijn bericht. Je blog inspireert mij heel erg. İk heb geen facebook. İk zal zo nu en dan een reactie plaatsen, ik begrijp dat het fijn is te weten wie er profijt heeft van jou blog.
        Televizie is zoiets waar wij heel bewust mee omgaan. Prettig vind ik de tips van de vormen van begrenzing die goed zijn voor een kind. İk ben sinds begin april thuis van mijn werk, overspannen door een samenloop van omstandigheden. İk merk dat het nu ik me weer wat beter begin te voelen ook weer beter lukt om met gedrag van mijn zoontje om te gaan. Het heeft natuurlijk een wisselwerking op elkaar hoe ik me voel en gedraag en hoe hij zich voelt en gedraagt. Ik werk drie dagen in de week omdat dat niet anders kan. Liever had ik thuis gebleven. Gelukkig zorgt mijn moeder twee dagen in de week heel goed voor mijn zoontje. Sinds ik overspannen werd heb ik besloten mijn zoontje te laten starten op het kinderdagverblijf. Het is een goede beslissing geweest, de leidsters zijn heel goed, lief, begrijpend en medelevend. ( het zıjn ook mijn collega’s ik werk op een andere groep). İk vind het fijn over mijn zoontje te kunnen praten met hun. Hij moest best lang wennen maar vindt het heel leuk. Ook is het fijn dat mijn vriend, die het eigenlijk niks vind om de hele dag voor ons zoontje te zorgen. Dat niet meer hoeft te doen. Zo weet je nog wat meer over mij. Fijn weekend en tot schrijfs. Lieve groetjes Chantal

      • Hallo Chantal,

        Wat vervelend voor je dat je momenteel overspannen thuis zit.
        Alhoewel….. ‘overspannen zijn’ kan ook een periode zijn waarin je veel nieuwe (gezonde) inzichten opdoet.
        Zelf ben ik jaren geleden ook overspannen geweest. Vanaf dat moment is mijn leven met een rot vaart in een stroomversnelling geraakt en is mijn bewustwordingsproces pas echt goed op gang gekomen.
        Nee, dat zeg ik verkeerd, mijn bewustwordingsprocessen waren al jaren eerder aan de gang maar ik deed er niets mee. Ik luisterde niet naar de signalen.
        Ik wilde zoals iedereen zijn en deed vrolijk mee met de ‘ratrace ‘ van het ‘moderne’ leven, enfin dat verhaal heb je waarschijnlijk al op mijn blog kunnen lezen.
        Pas vanaf dat ik ‘overspannen’ ben geraakt werd ik gedwongen naar deze signalen te luisteren en ben ik er ook echt iets mee gaan doen.
        Totaal onbewust toen nog, maar gaandeweg zag ik steeds beter in, dat ondanks alle pijn, angsten, en ellende die de overspannenheid met zich mee bracht, het voor mijn ontwikkeling als mens het beste is geweest wat me ooit is overkomen.
        Dat meen ik uit de grond van mijn hart.
        Een mens raakt niet voor niets overspannen, het is een teken dat iemand niet goed voor zichzelf zorgt, op alle gebied!
        De juiste voeding, voldoende rust nemen, tegemoet komen aan je moederlijke instincten (die feilloos is en weet wat het beste is voor jou en je kindje).
        Nu weet ik dat de overspannenheid een gevolg was van bijnieruitputting wat alleen maar met gezonde voeding en rust te verhelpen is😉

        Op het moment dat je wordt geconfronteerd met de symptomen van je overspannenheid (zoals onder andere angsten, fobieën, wisselende stemmingen, hartritmestoornissen, depressiviteit, hyperactiviteit, niet kunnen slapen, teveel slapen, het bed niet meer uit willen komen, prikkelbaarheid, woede-uitbarstingen, oververmoeidheid, lusteloosheid en nog veel meer) lijkt het leven één groot zwart gat en kan het voelen alsof het nooit meer goed zal komen.

        Toch, als je naderhand terugkijkt op die periode, zul je zien dat die overspannenheid nodig was, het is op dat moment je redding.

        Kinderen reageren inderdaad heel sterk op de gemoedstoestanden van de ouders en volgens mij toch het sterkste op die van de moeder (onzichtbare navelstreng) ?
        Ze voelen als geen ander aan of mama wel of niet lekker in haar vel steekt.
        Dat is de enorme onvoorwaardelijke liefde van een kind naar zijn ouders toe, het kind draagt ALLES van zijn ouders, gaat daarop reageren met moeilijk gedrag om aan te geven dat de moeder niet eerlijk naar zichzelf toe is.
        We zijn ons dat niet altijd bewust, maar kinderen hebben heel veel liefde voor hun ouders. Ken je het boek ‘Fluisterkind, van Janita Venema? Een aanrader.
        In de periode dat je overspannen thuis zit ga je meestal aan de slag met de vragen die uit je innerlijk naar boven borrelen, je wilt antwoorden krijgen op die vragen, luister maar naar je hart, die weet het het beste, die heeft het beste met jou en je kindje voor.
        Daar is wel wat moed voor nodig want je moet tegen de stroom in durven te zwemmen.
        Overspannenheid is een zoektocht naar hoe jij jouw leven wilt leiden, ik ben benieuwd wat deze zoektocht jou brengt.
        En dat hoeft helemaal niet te betekenen dat je ineens allerlei grootse dingen moet gaan doen, integendeel, genezing van overspannenheid schuilt hem juist daarin dat je leert luisteren naar dat stemmetje binnen in jezelf, dat het behoorlijk benauwd heeft maar toch steeds krachtiger van zich wil laten horen, omdat het nou eenmaal de bedoeling is dat je hier op aarde het leven leidt waar jij (en je kind) zich het beste bij voelen.
        Dat is nu eenmaal de bedoeling van de natuur, dat onze ego’s daar andere gedachten over op na houden is dan weer een andere zaak.

        Fijn dat het je nu al wat beter lukt om met het gedrag van je kindje om te gaan.
        Je schrijft dat je drie dagen in de week (tegen je zin in ) werkt, en dat je liever thuis zou willen blijven.
        Het is al een hele stap dat je dit aan jezelf durft toe te geven, veel jonge moeders (en zelfs jonge vrouwen die nog geen moeder zijn) durven dit nog niet eens aan zichzelf toe te geven, ik wil zwijgen aan anderen.
        Het raakt mij altijd tot in het diepst van mijn ziel als ik van deze jonge mensen te horen krijg dat ze eigenlijk liever thuis bij de kinderen zouden willen blijven, maar daar door omstandigheden niet voor kunnen kiezen.
        Ik weet, nee ik kan voelen, hoe het deze moeders van binnen als het ware ‘verscheurt’, dat zij niet tegemoet kunnen komen aan hun roeping, namelijk Bewust Moeder zijn.
        Doodzonde vind ik dat.
        Moeders die er bewust voor kiezen om te gaan werken en daar dolgelukkig van worden, prima!
        Maar moeders die verplicht zijn om te gaan werken, tegen beter weten in, tegen hun natuur in, dat vind ik erg voor die vrouwen.
        Met deze groep vrouwen leef ik erg mee.
        Ooit was ikzelf ook zo’n vrouw.
        Wel heerlijk dat jouw moeder bereid is om twee dagen op jullie kindje te passen. Geweldig, deze moeders (oma’s) zijn goud waard.
        Werkt jouw vriend niet? Omdat je schrijft dat hij geen zin heeft om hele dagen op jullie kindje te passen.

        Bedankt voor het delen van deze informatie, ik denk dat meer moeders zich in jouw situatie zullen herkennen.
        (H)erkenning is altijd waardevol🙂 Het spreekt rechtstreeks tot ons hart.
        Lieve groetjes.

  3. Hoi Marion,

    Vriend werkt en zoon slaapt.
    Nu heb ik tijd om te reageren op bovenstaande lieve en inspirerende woorden.
    Mijn vriend werkt wel 4 dagen in de week, vrijdag had hij papa dag. Dat viel hem best pittig.
    Kost hem meer energie dan zijn baan. Zorgen voor een temperament volle baby die langzaam een dreumes werd met een nog duidelijkere eigen wil.
    Als je het even niet al te nadenkend aanpakt gaat dreumeslief (even) over zijn toeren.
    En een moeder die ook niet makkelijk is🙂 die wat regels achterlaat over b.v. geen televisie kijken en nog tal van andere instructies.
    Mijn twee mannen zo thuis achterlaten om te gaan werken, kostte mij ook veel energie.
    Nu gaat mijn zoontje met mij mee naar de creche, waar hij heerlijk in de zandbak etc. kan spelen met andere interessante kindjes om hem heen.
    En goede meedenkende groepsleidsters die goed met mijn zoontje omgaan en hem begrijpen, zijn goede kanten zien.

    Mijn overspannenheid kon ik gelukkig vanaf het begin wel al zien als iets ‘moois’ wat raar klinkt, ik was me bewust dat het een tijd van bezinning kan zijn en van groei.
    Op internet las ik ergens, ‘ de moeilijkste wegen brengen je naar de mooiste bestemmingen’.

    Een thuisblijf moeder zijn zit er voor mij niet in.
    Maar door de inspiratie die ik in jou blogs heb gevonden ben ik er wel anders tegenaan gaan kijken en zie ik nieuwe mogelijkheden.
    Nu denk ik, misschien als mijn zoontje 4 word, het zou me heel waardevol lijken als ik hem dan zelf kan brengen en halen van school.
    En voor later als we een tweede kindje zouden krijgen, dan lijkt het me ook fijn.
    Nou ja mooie dromen en me bewuster geworden dat waar een wil is ook een weg te creëren is🙂
    Mijn eerste wens is nu om in 2014 een maand vrij te zijn van mijn werk om te ervaren hoe dat zal zijn. Daar ga ik nu voor sparen.
    Nu ben ik nog ziek, ik werk nu 3 x 5 uur in de week boventallig en ik moet terug naar3 x 9 uur.
    Afgelopen twee dagen waren te veel voor me geweest dus ik wil heel goed naar mijn hart luisteren. Daar was ik nu even overheen gegaan. Ook dat is een leerproces.
    Ik heb al veel gelezen in je blogs en al 1 bakje biologische slagroom op🙂 er staat er nog 1 in de koelkast.
    Ons eetpatroon veranderen gaat langzaam aan verder.
    Lieve Marion, ik wens je nog veel inspiratie toe tot schrijven van blogs🙂
    En veel mooie momenten en gezondheid met je familie.
    Goed van je zoon dan hij stopt met roken!
    Mijn vriend, broertje en schoonzus zijn ook dit jaar gestopt, ik ben trots op ze en erg blij ermee.

    Groetjes Chantal

    • Petje af voor jouw zelfreflectie, wat zie jij de dingen helder.
      Op een temperamentvolle baby passen is inderdaad geen peulenschil, ik kan me levendig voorstellen dat je vriend het als pittig ervaart.
      Fijn dat jouw zoontje zich op de creche zo op zijn gemak voelt, dat is voor jou als moeder zeer zeker een geruststelling.

      Dus je ziet in de toekomst een ‘carrière’ als thuisblijfmoeder eventueel wel zitten begrijp ik?
      Ik vind het mooi om te lezen hoe ja daar nu al voorzorgen voor bent aan het nemen. Respect hoor!
      Als je nog vragen hebt of eens stoom af wilt blazen weet je me te vinden oké?

      Ik ben inderdaad heel blij dat mijn zoon gestopt is met roken, ik kan me heel goed voorstellen dat je trots en blij bent dat je vriend, broertje en schoonzus ook zijn gestopt met roken.
      Ik wens jou ook heel veel mooie momenten en gezondheid met jouw familie.
      Heel veel succes nog met het veranderen van jullie eetpatroon.

      Lieve groetjes van Marion.

  4. Bedankt, voor je inspiratie.
    Het heeft me geholpen mijn gevoelens van ‘ik wil liever thuis blijf moeder zijn’ te accepteren.
    Ook heb ik gemerkt dat, het enige is wat ik mis op mijn vrije doordeweekse dagen thuis.
    Dat is praten met iemand, ik heb niet veel mensen om me heen.
    As ik me een hele dag niet zo lekker voelde en ik wist niet waarom, en er belde een vriendin en ik praatte even, voelde ik me daarna stukken beter (omdat ik me door te praten ineens bewust werd wat me eigenlijk dwars zat).
    Ik heb nu jouw ‘ schrijf elke ochtend 3 bladzijden vol’ tip gelezen, en gisteren al uitgevoerd en ik merk dat ik daarmee de behoefte om te praten ook niet meer heb.
    Dank dat ik bij je terecht mag voor vragen en stoom afblazen🙂

    Lieve groetjes Chantal

    • Moeder zijn is helaas vaak een eenzaam bestaan, dat heb ik ook zo ervaren.
      Maar toch ook weer niet zo eenzaam, dat je de hele dag iemand anders om je heen zou kunnen verdragen, want daar heb je het eigenlijk veel te druk voor😉
      De eenzame momenten zijn inderdaad die momenten dat je twijfelt of je het allemaal wel goed doet, als je met angsten zit omtrent je kind, als je even niet meer weet waarvoor je het allemaal doet,als je zich in en in verdrietig voelt, radeloos bent, wanhopig of bezorgd.
      Al die emoties die nu eenmaal bij het leerproces van’ moeder’ zijn horen en die zich meestal binnen in onszelf afspelen, waar we de buitenwereld het liefst niet bij betrekken, waardoor we ons onbewust vaak isoleren van die buitenwereld.
      Want daar buiten lijkt het alsof iedereen het voor elkaar heeft behalve jij.
      Toch laten deze emoties zich niet onderdrukken , ze zoeken een uitweg, daarom vind ik het ook zo heerlijk om te schrijven.
      Gewoon alles ongecensureerd op papier slingeren, zoals je zelf al hebt ondervonden, lucht enorm op.
      Je neemt jezelf dan serieus, je krijgt dingen voor jezelf duidelijk en daar gaat het in feite om.
      Van nature willen we gevoelens van pijn het liefste vermijden, door ze echter op papier te slingeren worden ze niet onderdrukt maar op een positieve manier geuit.
      Als je hetgeen je opgeschreven hebt dan naderhand nog eens terug leest of zelfs al tijdens het opschrijven ervan, ontstaat een gevoel dat je zichzelf als het ware beloont voor het uiten van je emoties.
      Je brengt dan liefde en respect voor jezelf op door naar jezelf te luisteren.
      Ik weet niet goed hoe ik dat moet uitleggen.
      Het opschrijven van onze frustraties, teleurstellingen en verdriet stuurt ons als het ware weer de goede richting op, omdat je ze dan bewust beleeft.
      Het opschrijven ervan zorgt ervoor dat we de controle houden over de situatie.
      Het maakt duidelijk wat jouw ziel echt wilt en dat zorgt er weer voor dat je, ondanks de situatie waar je in zit, toch een prettig gevoel kunt ervaren en dat je na een tijdje weet welke beslissingen je moet nemen.
      Je komt er dan inderdaad snel achter wat je echt dwars zat.

      Ik vind het heel leuk om te lezen dat jij hiermee aan de slag bent gegaan, je zult er geen spijt van krijgen.
      Uiteindelijk ben jij toch de meest aangewezen persoon om van jezelf te gaan houden, de ‘schrijf iedere ochtend drie pagina’s’ tip kan je hierbij echt enorm van dienst zijn🙂

      Lieve groetjes terug van Marion.

  5. Alleen jammer dat als het over een stoornis als ADHD gaat,men (meestal mensen die niet weten waarover zij praten) er meteen weer voeding bij haalt,en zegt dat kinderen/volwassenen dan meteen maar een label op plakt van zo’n stoornis.

    Ikzelf 39 jaar,en adhd,kan dit zeggen:”er worden/werden vaak medicijnen voorgeschreven door huisartsen aan kinderen die errug druk waren,en dan zei men,zal wel adhd zijn,terwijl adhd wel even iets anders is dan alléén druk zijn”.

    20 symptomen bestaan er bij adhd,de één heeft meer symptomen dan de ander,maar minimaal 12 van de 20 symptomen dienen aanwezig te zijn alvorens men over adhd kan spreken.
    12,Dus niet alleen druk.
    Mijn leven is door adhd tot nog toe een regelrechte verschrikking.
    ADHD ontkennen is, mensen die dit hebben, wegzetten alsof het hun eigen schuld is,en het door verkeerd voedsel komt.
    En dat terwijl adhd’ers hun hele leven vol zitten met afwijzing door zogenaamde zelfverklaarde deskundigen/orakels.

    Ik word er woedend van.

    Laten we dan ook maar geen label plakken op mensen met een verstandelijke beperking en of misschien down-syndroom,schyzofrenie, alzeheimer,a.l.s enz.

    Allemaal hun eigen schuld? Hadden ze maar betere voeding moeten nemen.

    Ik kan maar een ding zeggen tegen een ieder,dat men maar eens moet erkennen,dat er hersenziekten/stoornissen bestaan,net zoals kanker of aids of een andere ziekte.
    Hersenen zijn ook organisch evenals het verdere lichaam, en kan ook ziek worden of een afwijking hebben of onderontwikkeld zijn.

    De mens is namelijk alles behalve perfect.

    Ik weet wat adhd is,en in mijn geval heb ik alle symptomen in meer of mindere mate,en ik weet dat het bestaat,en als het werkelijk goed gediagnosticeerd is,je mag vertrouwen dat je het werkelijk hebt.

    Door mensen zoals jullie met die verhaaltjes over labels plakken,heb ik heel lang getwijfeld of het wel bestond,of toch mijn eigen schuld is dat mijn leven een opeenstapeling van mislukkingen, afwijzing, mijn leven niet op orde kunnen krijgen, depressies,angst,laag zelfbeeld enz. is.

    Ajuuu,ben t zat.

    • Hallo Ronnie,

      Van harte welkom op mijn blog en hartelijk dank voor je reactie😉
      Heb jij de indruk dat ik ADHD ontken en dat ik doe alsof ADHD iemands eigen schuld is en het (alleen maar) door verkeerde voeding komt?
      Dan spijt me dat verschrikkelijk want ik weet als geen ander hoe het is om te worden afgewezen.
      Ik kan mij jouw woede dan ook heel goed voorstellen.
      Het is namelijk geenszins mijn bedoeling om mensen te kwetsen (en al helemaal geen mensen met ADHD)😉

      Ik schrijf op mijn blog puur over mijn eigen ervaringen die ik heb opgedaan met werkelijk gezond voedsel.
      Je schrijft zelf dat kinderen inderdaad nogal snel het stempel ADHD krijgen opgeplakt, dat wilden ze met mijn zoon ook doen.
      Instinctief voelde ik aan dat er meer dingen speelden dus ben ik eerst zelf op onderzoek uitgegaan.
      Die zoektocht is 12 jaar geleden begonnen en duurt nog steeds voort.
      Ik heb er mijn levenstaak van gemaakt om mijn zoon te behoeden voor dat (in mijn ogen en in onze situatie) onterechte label, daar heb ik alles voor over gehad.
      Toevallig met hele goede resultaten mag ik wel zeggen, daar ben ik heel enthousiast over en dat wil ik delen.
      Daarmee zeg ik niet: ADHD of hersenziekten bestaan niet, wie ben ik nou om dat te zeggen.
      Mijn eigen zus heeft notabene een ernstige hersenziekte, de ziekte van Huntington, dus ik kijk wel link uit om zoiets te beweren.

      Persoonlijk ben ik wel van mening dat teveel kinderen foutief worden gediagnosticeerd en dat maakt mij nou woedend😦
      Daarom hoop ik toch een klein zaadje in iemands hart te kunnen planten die er in zijn of haar hart aan twijfelt of hij/zij de ziekte ADHD wel degelijk heeft (waarvan de diagnose in mijn ogen alleen maar gesteld kan worden door een gedegen hersenonderzoek te laten uitvoeren en niet door alleen maar naar het gedrag te kijken).

      Hersenen zijn zeker weten organisch en daarom moet je ze juist heel goed onderhouden net zoals alle andere delen van het lichaam en dat gaat nou eenmaal het beste met gezond, volwaardig en natuurlijk voedsel zonder chemische en synthetische toevoegingen.
      Het voedsel moet boordevol voedingsstoffen zitten, vooral mineralen en gezonde vetten zijn erg belangrijk.

      Ik weet niet of je nog meer artikelen hebt gelezen die op mijn blog staan, ik zou zeggen, probeer eens een aantal tips uit.
      Dat zeg ik niet om te beweren dat je jezelf daarmee van je ADHD kunt genezen (hoewel het mij niets zou verbazen want ik heb al heel veel over dit thema gelezen, eigen ervaringen van mensen met ADHD) maar gewoon om te kijken of je zich daardoor beter gaat voelen.

      Ik weet natuurlijk helemaal niets over jou en waarschijnlijk leef je al super gezond en ben jij het levende bewijs dat gezonde voeding helemaal geen invloed heeft op de gemoedstoestand (en daardoor het gedrag) van een mens.
      Daarom bied ik nogmaals mijn verontschuldigingen aan als ik de indruk heb gewekt dat een leven vol afwijzingen, mislukkingen, depressies, angst, laag zelfbeeld, je leven niet op orde krijgen, iemands eigen schuld is.
      Tot 12 jaar geleden was dit tenslotte ook mijn verhaal.
      Ik wil mensen alleen maar inspireren om het ook eens in die richting (voeding) te zoeken, waarom niet, kwaad kan het absoluut niet voor de hersenen.
      Daarvan zijn mijn zoon en ik het levende bewijs en dat wil ik wel van de daken schreeuwen en dat doe ik dan ook, ik word dat nooit zat.
      En mensen zoals jij ben ik ook nooit zat, nee sterker nog, mijn hart gaat juist naar deze mensen uit want ik weet hoe het is om je altijd zo k…t te moeten voelen.

      Ik wens je verder nog een mooie dag en geniet van het mooie weer (vitamine D is namelijk heel belangrijk in het ADHD verhaal).
      Oeps sorry,daar begin ik weer…….het is zo verweven met mijn leven dat ik niet zal rusten voordat ik ook maar een poging heb gewaagd, om mensen met een verstoorde gemoedstoestand, op de positieve mogelijkheden van waarlijk gezonde voeding te wijzen (zonder daarbij veroordelend te willen zijn of te doen alsof ik de wijsheid in pacht heb)😉
      Zo, nu sluit ik echt af want mijn zoon is vandaag jarig (wordt 21 jaar)🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s