Een Zwarte Dag Uit Mijn Leven Met Mijn Driftige Kind

Dit gedichtje kwam ik ooit ergens op internet tegen, ik vind het gedicht persoonlijk zó treffend dat ik het jullie niet wilde onthouden. Volgens mij gaat het over een driftig kind.

Speldenkussen………… 

Chemisch vat vol tegenstrijd 
Kind dat eenzaam achterblijft 

De mond gevuld met haat en nijd 
Maar niemand die hem horen wil 
Géén mens tot zijn begrip bereid 

Wanhoopsvenster, stalen smoel 

Met vuisten van ellendigheid 

Laat jouw vuur door niemand blussen 
Maar raak alleen die hitte kwijt.

© Anke Leenders

Ik wil even toelichten waarom dit gedicht mij persoonlijk zo heeft geraakt.

Vooral de zinnetjes: kind dat eenzaam achterblijft, de mond gevuld met haat en nijd en vuisten van ellendigheid.

Door dit gedicht kon ik duidelijk voelen wat er in mijn kind omging als hij weer eens een driftbui had. En dat mijn kind zelf ook niet blij was met zijn gedrag. Dat hij zich tijdens zo’n driftbui heel eenzaam, ellendig en wanhopig moest voelen. Daardoor kon ik gemakkelijker de keuze maken om zelf mijn kind te gaan begeleiden. Maar daar is eerst iets aan vooraf gegaan. De boel moest eerst flink escaleren voordat bij mij de knop omging.

Dit was mijn ” wake-up call “. Ik herinner mij die dag nog zó goed, het is een Zwarte Dag uit mijn leven :

Die bewuste dag dat ik ging beseffen: “ Hier is iets goed mis, ik hoef mezelf niets te verwijten, en mijn kind evenmin”.

Ik heb lang getwijfeld of ik dit wel op moest schrijven. Het gaat over iets waar een mens nu eenmaal niet zo graag over praat of waarvan je niet wilt dat mensen dit over je weten. Maar misschien kan ik er ook wel weer mensen mee helpen. Dus vooruit dan maar…

Ik noem het een Zwarte Dag uit mijn leven maar misschien was het ook wel mijn Geluksdag. Na deze beruchte dag ben ik gaan worden wie ik nu ben, dit klinkt misschien een beetje raadselachtig allemaal, maar laat ik beginnen bij het begin:

Mijn zoontje was op dat moment ongeveer 6 jaar en al die jaren al een heel, heel, “ heel moeilijk” kind, of beter gezegd een heel moeilijk te begrijpen kind. Hij huilde, jengelde en zeurde veel. Dat deed hij eigenlijk de hele dag door en dan met zo’n irritant hoog piepstemmetje. Dat hield hij vol vanaf ‘s morgens vroeg, dat hij wakker werd, totdat hij ‘s avonds weer ging slapen. Dit gedrein ging mij door merg en been. Mijn zoontje maakte van alles een gevecht, je kunt het zo gek niet bedenken of het was weer goed voor een scène. Ik noemde hem al stiekem “driftbui op pootjes” of “wandelende driftbui”. Hij had de hele dag een slecht humeur en dat is nog erg zachtjes uitgedrukt.

Hij maakte dus om alles een scène, hij at slecht, sliep slecht, aankleden wilde hij niet, uitkleden wilde hij niet, hij lag werkelijk met alles dwars. En als hij iets niet wilde doen, moest je van goede huize komen, om het hem toch te laten doen. Hij had een ijzersterke wil. Zijn zus moest het altijd ontgelden, hij kuurde zijn woede vaak op haar af. Als er bij ons iets te doen was, zoals een feestje, kerstmis of andere hoogtijdagen wist mijn zoontje het op de één of andere manier wel weer te “verzieken”. Ik weet dat dit erg negatief overkomt, maar zo voelde ik het destijds. Ik voelde mij door hem volledig in de tang genomen.

Als hij ‘s morgens zijn jengelende piepstem weer opzette begon ik vaak al te trillen van onmacht, omdat ik verder wel wist hoe deze dag weer ging verlopen………

Zo ook die “Zwarte” Dag uit mijn leven. Alles verliep weer net zoals altijd. Nog vóór de dag goed en wel was begonnen waren er zeker alweer tien incidenten voorgevallen, waarbij ik mijn kind letterlijk alles moest laten doen, want uit zichzelf deed hij het gewoon niet. Hij zette zich dan bij alles zo schrap, en sterk dat hij was…..niet te geloven voor zo’n klein kind. Ik moest dus nog sterker worden dan hem en hem gewoon optillen om hem te verplaatsen… naar boven brengen….. naar beneden brengen…naar de auto brengen…. enzovoorts. Ik was die bewuste dag zó moe. Het voelde zó uitzichtloos allemaal…..alsof hier nooit een einde aan zou komen!

Op die dag waren mijn dochtertje, mijn zoontje en ik bij mijn ouders geweest. De relatie met mijn ouders verliep erg moeizaam en er was natuurlijk weer iets gezegd of gedaan wat mij op de terugweg emotioneel erg bezig hield. Ik weet nog dat ik me die dag erg gekwetst en gekleineerd voelde door mijn ouders.

Thuis aangekomen parkeerde ik de auto voor de deur, mijn dochtertje stapte uit de auto maar mijn zoontje wilde, voor de zoveelste keer die dag, weer eens niet uitstappen. Na herhaaldelijk zeggen dat hij uit de auto moest komen, en proberen hem te pakken, wat niet lukte omdat hij ondertussen om zich heen stampte en sloeg van woede, probeerde mijn dochtertje het eens met lieve woordjes. Maar nee, het hielp niet, hij begon haar ook te slaan en te trappen…..toen sloegen bij mij de stoppen door. Ik heb tegen hem geschreeuwd en hem uit die auto gesleurd, hem naar binnen gesleept, opgepakt en hem naar boven geduwd, hem op zijn kamer gezet en gezegd dat hij daar moest blijven. Hij luisterde niet, hij bleef maar van zijn kamer afkomen, ondanks dat ik hem zei dat hij maar beter kon doen wat ik vroeg. Ik voelde aan mezelf dat ik niet meer voor mezelf in kon staan.

Alle achterliggende stressvolle jaren met dit driftige kind, zonder hulp van buitenaf, vroegen hun tol. Het vat was vol. Ik was op, kapot, ik kon niet meer. Dit moment was de beroemde druppel die de emmer deed overlopen.

Hij luisterde niet, en hij hield ook zijn grote mond niet, dat vond ik geloof ik nog het ergste, het gedrein, het geschreeuw, het “NEE” roepen en het “ ik doe niet wat jij zegt ” en “ jij bent niet de baas ” en “ vermoord me maar want ik luister toch niet”! Op dat moment knapte er iets in mij. Ik heb hem nog net op tijd terug weten te duwen, zijn slaapkamer op, terwijl er op dat moment door mij heen flitste “ gooi hem toch van de trap af, dan ben je er vanaf “. Ik heb mezelf op een andere kamer opgesloten en dáár heb ik toen uit woede de deur in getrapt. Zó kwaad was ik, het beest in mij was los, hij had het eindelijk voor elkaar.

Datgene wat ik absoluut niet naar buiten wilde laten komen en wat ik zó angstvallig binnen had gehouden en in de “kelders” van mijn psyche had verdrongen, kwam eruit. Het was eigenlijk oude woede die bedoeld was voor iemand anders. Woede die erop wachtte om bevrijd te worden.

Ik hád het niet meer, ik heb mij op mijn bed gegooid, gehuild en geschreeuwd, volgens mij kwam alles er in één keer uit. De beerput ging eindelijk open.

Toen ik weer wat tot bedaren was gekomen ging ik naar mijn zoontje kijken.Hij zat helemaal weggedoken onder zijn bureau te huilen en hij blééf maar zeggen :” doe mij maar weg want ik ben een rotjong, gooi mij maar uit het raam, dan ben je van mij af “. Het was verschrikkelijk. Hierdoor voelde ik mij zó machteloos, ik voelde dat er iets goed mis was met ons, maar iets hield mij toch tegen om hulp te gaan zoeken, omdat mijn gevoel mij zei: “dit moet ik zelf doen, dit kind wil dat ik hem help. Ik kán dit. Ik ben zijn móeder for God’s sake “.

Ik hoorde in die tijd zoveel over ADHD kinderen, die al heel jong Ritalin moesten slikken, en ik wist maar één ding zeker: Dat nóóit! Ik zou hem nooit en te nimmer Ritalin gaan geven. Over mijn lijk! Ik voelde dat ik hem hiertegen moest beschermen!!!

Dit was zo’n oer-gevoel, waarvoor ik tot op de dag van vandaag dankbaar ben, dat ik daarnaar heb geluisterd. Het was puur intuïtief.

Ik wilde ons probleem niet uit handen geven. Ik wilde dit kind niet verliezen, want innerlijk wist ik dit is een goed mens. Hij kon ook héél aandoenlijk zijn en na die buien die hij had, kon ik ook steeds zien, dat hij er zelf ook niet blij mee was. Hij zei vaak : “ik kan er niks aan doen mama, het gaat elektrisch”…..dat vond ik eigenlijk heel goed uitgedrukt. Blijkbaar voelde hij zich er net zo ellendig onder als ik.

Inmiddels wist ik dat een kind niet als een onbeschreven blad ter wereld kwam, en instinctief voelde ik aan dat hij heel wat had meegenomen.

Het kwam er heel erg op aan hoe ik hier mee om zou gaan, en dat dát belangrijk was voor zijn verdere leven. Het was mijn taak als moeder om ervoor te zorgen dat dit kind zich hier (weer) prettig kon gaan voelen.

De volgende dag was ik al heel vroeg op. Ik zette de televisie aan om even een kopje thee te drinken en het nieuws te kijken. Het nieuws van die dag was: dat een jonge vrouw, even oud als ik, haar zoontje een dag van tevoren uit woede, van de trap had gegooid, het kind was op slag dood……

Wat er op dát moment  door mij heen ging is onbeschrijflijk.

Ik werd ijskoud….de haren rezen me te berge….dit had mijn verhaal kunnen zijn, het was alsof ik in één klap wakker werd uit een nachtmerrie die al veel te lang duurde.

Op dat moment is de ommekeer begonnen, ineens besefte ik dat ik moest gaan leren hoe ik met hem om moest gaan, het moest van mijn kant komen. Alles wat ik tot nu toe had gedaan had niet geholpen. Dit was iets tussen hem en mij. Ik moest opener en eerlijker gaan worden, niet alleen naar hem toe maar ook naar mezelf toe.

Ik moest ook eens mijn “zwakke” punten durven te benoemen, en aan mijzelf durven toe te geven.

Vanaf het moment dat ik dat inzicht “ kreeg ”, ging het bergop met ons beiden. Ik begon me af te vragen of  mijn zoon soms bij mij geboren was om mij dat te laten inzien. Misschien kwam hij mij iets leren over emoties en was dat de reden dat hij hier was. Misschien moest ik leren dat emoties er mogen zijn.

Ik dacht: opvoeden moet anders, nu niet volgens de boekjes of volgens de mening van anderen want daar werd ik alleen maar gefrustreerd van. Nee, nu zou ik het op mijn eigen manier gaan doen.Vooral dat achterlijke zinnetje “verwen hem maar niet”, ben ik geheel uit mijn hoofd gaan schrappen.

Alles wat ik ooit had gelezen, gehoord of geleerd over opvoeding ben ik gaan loslaten. Ik dacht ; “ ik ga voor mijn kinderen precies de moeder proberen te zijn, die ik zelf als kind zo graag had willen hebben”. Maar dan niet in materieel opzicht, en ook niet op een verstikkende manier, maar ik wilde een moeder zijn die rekening hield met de gevoelens en emoties van haar kind.

Hierdoor ontwikkelde ik  bewustzijn voor alles wat ik tijdens het opvoeden tegen kwam. 

Dat ging zo: als ik tijdens het opvoeden voor een dilemma kwam te staan, meestal een rationeel dilemma, draaide ik de rollen om, verplaatste mij in zijn situatie en keek wat ikzelf als kind op zo’n moment nodig zou hebben gehad, als ik hem dan die speciale zorg en geborgenheid gaf, voelden wij ons daarna allebei direct kiplekker.

Ik durfde me bij hem steeds vaker van mijn “zwakste ” kant te laten zien, gevoelig, emotioneel en zacht dus. Ik hoefde niet meer streng te zijn.

Daardoor heb ik de moed gevonden om me (opnieuw) kwetsbaar op te stellen. Ik leerde, dat juist in dat kwetsbare, mijn grootste kracht zat. Helaas was ik die kwetsbare, gevoelige en zachte maar o zo krachtige kant tijdens mijn kindertijd heel erg gaan verstoppen.

Toen ik die emoties eenmaal had getransformeerd, en inzag wie de werkelijke “dader” was, van mijn eigen onstabiele gevoelswereld, besloot ik zelf de verantwoording te nemen over hoe ik met mijn emoties om wilde gaan.Ik accepteerde dat emoties juist positief waren en niet negatief en dat ze heel belangrijk zijn, juist in een relatie. En dat je niet zwak bent als je emoties toont, maar juist heel open en eerlijk.

Ik begon voor het eerst in mijn leven mijn kwaliteiten te zien, en wist dat ik mijn zoon hiermee van dienst kon zijn. Ik begon te leven naar mijn eigen innerlijke overtuigingen. En dat hielp. Ik wilde dat hij zich nooit meer zou hoeven schamen voor zijn emoties, ik zou zijn emoties de ruimte geven, zodat hij ze niet constant hoefde te onderdrukken…maar hoe…..?

Ik wist het niet, nachten lang hield dit thema mij bezig.

Als mijn zoon weer eens een woede uitbarsting had gehad of zijn frustraties had geuit door te gaan schreeuwen, schoppen en slaan, speelden zich ‘s avonds, als ik in bed lag, die ” filmpjes” steeds weer voor mijn ogen af. Er diende zich een inzicht aan. Ik kwam erachter dat ik op zo’n momenten ook emotioneel op hem reageerde ,vanuit een diepere, gekwetste, machteloze, gefrustreerde, woedende laag in mijzelf. Gekwetstheid, machteloosheid, frustratie en woede waarvan ik dacht dat ik die veilig had weggestopt in de kelders van mijn onderbewuste.

Ik reageerde dus emotioneel en niet gevoelig op hem. Als ik gevoelig op hem zou hebben gereageerd is dat vanuit empathie, medeleven en begrip. Een gevoel, daar is over nagedacht, dat doe je bewust. Mijn reactie was onbewust.

Zijn woede en drift, zijn woorden vol haat en nijd deden mij zo pijn, daardoor kon ik op hem alleen maar reageren door kwetsende dingen terug te zeggen, misschien begrijpelijk….maar….het werkte niet! Ik zag ons hierdoor alleen maar verder afglijden. Meestal ging ik kritiek leveren en stortte ik van alles en nog wat over zijn hoofd uit, vooral verwijten, doordat er bij mij zoveel naar boven kwam wat niet eens met hém te maken had.

De belevingswereld van een kind is zó anders dan die van een volwassene, een kind snapt de “taal” van een volwassene nog niet, Ik ben naar mijn eigen kindertijd terug moeten gaan. Ik moest nagaan hoe het voor mij ook alweer voelde als mijn ouders kwetsende dingen tegen mij zeiden, of cynische opmerkingen maakten, en vernederende of negatieve kritiek gaven. Ik ben gaan voelen hoeveel schade en verdriet ze mij daarmee hebben aangedaan, zij deden dit natuurlijk ook weer niet bewust, maar het blijft een feit dat het ronduit pijnlijk was.

Langzaam begon het tot mij door te dringen dat het er niet op aan kwam wat ik moest doen, maar meer wat ik niet moest doen. Ik moest veel meer gaan zwijgen, ik maakte met mijn woorden veel meer kapot dan mij lief was. Ik was ervan overtuigd dat als ik mijzelf hierin zou “opvoeden” ik echt niet volmaakt hoefde te zijn in de ogen van mijn kinderen.

Als  ik mijn kinderen, emotioneel gezien, in hun waarde zou laten en geen negatieve kwetsende, kleinerende, vernederende opmerkingen zou maken, zouden we een enorme winst gaan boeken in de omgang tot elkaar. Het lukte me steeds beter om geen kritiek te leveren en (onbewust) kwetsende opmerkingen te maken. Logisch beredeneerd wist ik dit soort dingen wel maar in het heetst van de strijd ging het toch nog vaak mis.Dan liep ik vaak naar buiten of naar boven, weg uit hun nabijheid, zodat zij en ik stoom konden afblazen.

Wanneer zij mij iets vertelden, luisterde ik naar hen, zonder meteen met een mening of oordeel klaar te staan.Ik gaf hun mijn onverdeelde aandacht, en nam hun volkomen serieus. Als mijn kinderen even “lucht” wilde geven aan hun emoties, bood ik hen een luisterend oor, ik bagatelliseerde hun problemen niet. Werden zij woedend dan nam ik in gedachte wat afstand, keek met andere ogen naar de situatie en draaide de rollen dan wel eens om en deed  alsof ik het was die daar stond te gillen, te stampvoeten en te schreeuwen, en hoe blij ik zou zijn geweest als mij dat als kind was toegestaan.

Behalve als mijn zoon ons probeerde te schoppen, dan greep ik in, en maakte hem duidelijk dat dáár de grens lag. Hij mocht zijn woede uiten maar niet botvieren op mensen of dieren in zijn omgeving. Op deze manier leerde ik in plaats van onbewust op hem te reageren, lees: onderhevig aan mijn stemmingen en mijn gemoedstoestand van dát moment, meer bewust op hem te reageren. Op die manier nam ik de volle verantwoording over mijn eigen emoties in relatie tot mijn driftige kind, maar dat niet alleen, tegelijkertijd temde ik ook het (nog steeds) driftige kind in mezelf.

Kinderen willen leiding en voelen dat je van ze houd zoals ze zijn, maar ze willen ook leren zich aan te passen omdat dat nu eenmaal het leven is. Je moet ze leren in vrijheid te leven maar dat orde ook belangrijk is.Dit las ik in een boek van Krishnamurti.

Kinderen staan daar echt wel voor open en willen ook wel naar ons luisteren. Maar als ik ze overlaad met kritiek, bereik ik alleen maar dat hun oren potdicht gaan zitten, dat ze in opstand komen en zich in het vervolg alleen nog maar gaan afzetten. Later zitten ze dan bij de psycholoog om al die negatieve overtuigingen, die ze eens naar het hoofd geslingerd hebben gekregen, weer kwijt te raken. De psycholoog moet hun dan gaan vertellen dat ze wel wat waard zijn, iets wat eigenlijk mijn taak was.

Kinderen hebben het nodig om gezegd te krijgen dat ze geweldige mensen zijn. Veel mensen zeggen vaak : “ ik wist wel dat mijn ouders van mij hielden, maar ik had het toch fijn gevonden als ze dat ook eens wat vaker tegen mij persoonlijk hadden gezegd. Ik had ook wel eens willen horen dat ik in hun ogen geweldig, bijzonder, lief of……noem maar iets op, was. Iets positiefs in ieder geval en dat niet alleen mijn minpunten waren benadrukt.

Door kinderen af te kraken zullen bepaalde eigenschappen, waar de meeste ouders waarde aan hechten, zeker niet naar buiten komen. Wel door ze deze eigenschappen voor te leven. Als we beseffen dat onze kinderen alles nog moeten leren dan staan we milder tegenover hun fouten. Wij ouders moeten onze kinderen hierin met veel liefde en heel veel aandacht begeleiden. Vooral driftige kinderen hebben dit nog eens zo hard nodig.

Zelf was ik vaak teveel bezig met ze dingen af te leren in plaats van ze de waardevolle dingen aan te leren.

Als een kind op een verbale negatieve manier (met beledigende woorden en uitspraken) word benaderd, is dat negatieve energie die op het kind wordt “afgevuurd” en dat brengt emoties teweeg. Die emoties banen zich een weg naar binnen, stapelen zich op om vervolgens, wanneer deze emoties opnieuw worden “getriggerd”, met een kracht, als van een uitbarstende vulkaan, naar buiten te komen.

Dat herinner ik mij nog maar al te goed uit mijn eigen kindertijd en ook hoeveel last ik daarvan had (en nog steeds kan hebben).

De woorden uit bovenstaand gedichtje waren al die tijd dus ook op mij van toepassing. Wanneer mijn kind zo driftig werd en zichzelf niet meer in de hand had “triggerde” dat bij mij “iets”. Het veroorzaakte dat er tussen hem en mij een “chemische reactie” ontstond, een vat vol tegenstrijd,waardoor ook ik mijn drift (innerlijk kind) niet meer in de hand had.

Mijn zoon had na zijn driftbuien altijd spijt. Ik had na afloop ook altijd spijt dat ik me ten overstaan van hem zo had laten gaan.

Ik voelde me op zo’n moment ook weer als een kind dat eenzaam achterblijft.Geen mens tot mijn begrip bereid. Turend door het venster van wanhoop, met een stalen smoel en vuisten van ellendigheid.

Een kind gedraagt zich nooit bewust op een bepaalde manier, dit is iets wat wij vaak vergeten. Juist wat uit het onbewuste naar boven komt wil gezien, gehoord en aangevoeld worden. Als dat er helemaal mag zijn, binnen een liefdevolle begrenzing, dan verdwijnt het driftige in het kind. Dit geldt natuurlijk ook voor de nog niet verwerkte drift van de moeder!

Ons vuur is nog steeds niet geblust maar mijn zoon en ik zijn inmiddels wel onze hitte kwijt . De mond gevuld met haat en nijd, van beide kanten, is ondertussen veranderd in een mond vol lieve woordjes. En ik moet zeggen dat dit mijn moederhart zeer verblijd.

Kennen jullie ook zo’n ” Wake up Call ” moment?

20 thoughts on “Een Zwarte Dag Uit Mijn Leven Met Mijn Driftige Kind

  1. Wat ontzettend mooi en dapper dat je dit deelt. Dank je wel. Ik weet zeker dat het delen van jullie verhaal een andere moeder en kind zal helpen.

    • Tja, Alexandra, het was een hele “bevalling” om dit hier neer te zetten. Ik ben dan ook ontzettend blij met jouw positieve reactie.
      Als dat eens zo zou zijn dat hierdoor een andere moeder met haar kind geholpen konden worden dan is ” alles ” niet voor niets geweest. Al was het alleen maar dat ze kon voelen dat er iemand is die door dezelfde pijn is moeten gaan. Iemand die “daar ” ook is geweest. Jij ook bedankt voor je aanmoediging🙂

  2. ow ow ow wederom herkenbaar …………………in het heetst van de strijd …….. explosiegevaar met alle gevolgen van dien en naderhand 2 mensen met gevoelens van onmacht, verdriet en teleurstelling.
    Hier is het erg heet momenteel, ik (we) zitten op de wip en het wiebelt erger en erger lijkt het wel.
    Als de boel geexplodeerd is dan is er boosheid, onmacht, frustratie, verdriet, onbegrip en woede.
    Dan is er schaamte, verdriet, schuldgevoel en idd eenzaamheid bij alle partijen.
    Contact maken en behouden is het moeilijkste wat er is, als het zo heet wordt, dat je vervalt in oude gevoelens, vervallen in oude woorden, vervallen in ………………………. en de cirkel is weer rond.

    Het niet meer in de hand hebben………………. en dan is er weer die wip, het blijft hier behoorlijk wiebelig.
    Vast zitten hoor er ook bij denk ik dan, zolang ik niet loslaat………………… kan ik niet vallen.

    Ik ben ik
    jij bent jij
    ik ben jij

    • Mooi hoor dat je dit hier neer “durft” te zetten. En heel moedig dat je aan jezelf durft te bekennen dat je het soms niet meer in de hand hebt…..Kijk wat je er voor jezelf uit kunt halen.
      Probeer in het heetst van de strijd “uit elkaar te gaan “. Vraag desnoods of iemand anders daarop kan letten.
      Mijn man heeft mij in het heetst van de strijd weleens naar boven gestuurd bij wijze van time-out.
      In het heetst van de strijd zijn er botsende ego’s. Beider harten komen in het gedrang.
      De ego’s blazen zich te erg op, ze laten geen ruimte over voor het ” ware gevoel “.
      Als het zo heet wordt is contact onmogelijk en het openscheuren van oude wonden onvermijdelijk.
      Durf te voelen wat er is. Laat het in een veilige setting naar boven komen.
      Ik weet niet of je op advies zat te wachten maar wat jij schrijft maakt bij mij ook weer iets los….
      Wanneer de tijd rijp is durf je los te laten en ben je niet meer bang om te vallen.
      Het ” proces ” doet zijn werk toch wel. Durf erop te vertrouwen.
      Houd je hart naar je kind open. Ik neem tenminste aan dat dit over jou en je kind gaat?
      Ik wens je heel veel zachtheid toe, om je kind mee van dienst te kunnen zijn maar bovenal ook jezelf.

  3. ik ben wel een open boek geloof ik🙂 alhoewel………..
    er zit voor mij een soort rode draad in, het proces wat nu gaande is.
    Sinds voeding een issue is gaan er heel wat laatjes open zeg maar, sinds ik op de wip zit gebeurt er vanalles met mij, met haar, met ons.
    Periodes van positiviteit en negatieve gevoelens, situaties volgen zich snel momenteel, als je dan wankel wordt en het blijft “gebeuren” moet je wel stilstaan, luisteren, kijken en voelen.
    Lijkt wel een golfbeweging, een herbeleving en soms weet ik wat te oen, luister ik naar mijn gevoel, soms laat het niet toe.
    Heb al zoveel doorgemaakt als kind, als puber, als moeder, hier komen we vast sterker uit.

    Heb het boek van janita venema op de bank liggen, maar nog niet de puf het te openen………
    dat het hier al een tijdje staat zegt mij genoeg…………………. heb het niet voor niets gevonden🙂

    • Die ervaring heb ik ook. gezonde voeding maakt blijkbaar ook een hoop “oud zeer ” los.
      Het is ook een vorm van ” ontgiften “, zie je het woordje gif erin voorkomen? Men gaat weer voelen waar het in de essentie om draait.
      Neem je rustig de tijd om stil te staan, te luisteren en te kijken.
      Je komt hier zeer zeker sterker uit.
      Ik vind het boek van Janita Venema een echte aanrader.
      Het gaf mij vooral veel (h)erkenning en handvaten om ” het proces ” positief te doen keren.

  4. Ik ben je dankbaar voor de moed om je kwetsbaar op te stellen waardoor je kind de handvaten krijgt om zijn emoties te kanaliseren. IJzersterk van je!
    Ik was ook een driftig en rebellerend kind. In plaats van zachtheid en begrip ontving ik hardheid en negatieve labels. Die ervaring woekert door mijn lijf en geest en heeft mijn leven gestuurd.
    Jouw tekst inspireert mij om mij blijvend in te spannen ‘mijn kind’ te begeleiden.

    Dank je wel.

    • Erg hoor, dat “labelen” wat ouders en omgeving van een driftig en rebellerend kind vaak doen. Aan de andere kant begrijp ik het ook als geen ander. Het stigmatiseren en labelen lost niets op. Het kind word er beslist niet “beter” van. Alleen liefde en begrip kan goedheid in ons opwekken.
      Maar ik begrijp nu ook hoe het is om zelf zo’n kind te hebben.
      Het is niet gemakkelijk, verre van dat, maar o zo de moeite waard om hem op de eerste plaats te zetten.
      Ik ben dankbaar dat ik dat op tijd heb mogen inzien.
      maar het is nooit te laat.
      Ik voel nog veel verdriet in jouw woorden, ik herken er veel in.
      Ik ben zo blij met jouw laatste zin. Ik stuur jou dan ook heel veel kracht en wijsheid om je “kind” te blijven begeleiden.

  5. Weer een prachtig schrijven Marion, je durft je kwetsbaar op te stellen, waardering van mijn kant hiervoor. En ik ben ook blij dat het zijn vruchten begint af te werpen tussen jou en je zoon.

    • Dank je Lia. Alle moeite van de afgelopen jaren beginnen zich inderdaad te lonen.
      Weet je, de kinderen zoals mijn zoon zijn volgens mij niet bewust zoals ze zijn. Je krijgt nu eenmaal geen garantie bij de geboorte of het een moeilijk of makkelijk kind is dat je moet gaan opvoeden.
      Maar als het een kind is met een moeilijke gebruiksaanwijzing verdient hij net zo goed alle liefde en steun en misschien nog wel meer.
      Daar ben ik in ieder geval achter gekomen. Mijn hart gaat dan ook uit naar alle moeders die voor de zware opgave staan om zo’n kind op te voeden maar mijn hart gaat ook uit naar alle kinderen met een moeilijke gebruiksaanwijzing die zich niet begrepen voelen of zich ” aan de kant gezet ” voelen.
      Het lijkt wel of er steeds meer onbegrip ontstaat tussen ouders en hun kinderen.
      Het zal wel heel naïef klinken maar Love is the answer volgens mij.
      Ik zie mijn kind als een ultieme test in, hoeverre ik bereid ben onvoorwaardelijke liefde te schenken. Op die weg kom je heel wat obstakels tegen maar als je vanuit ware liefde het beste van jezelf geeft, met maar één doel voor ogen, het beste voor je kind, dan komt het goed.
      Maar dat vraagt enorm veel offerbereidheid.
      Soms kost het je je baan, je vrienden, soms zelfs je familie, kortom je sociale leven maar je krijgt het in tienvoud terug.
      In die fase komen wij nu langzaam.
      Enfin, je hebt mijn zoon afgelopen Donderdag gesproken en zeg nou zelf, het was het waard toch🙂

  6. Dankjewel voor het delen van dit verhaal. Ook wij zitten midden in een soortgelijke situatie (zoonlief is ook 6 jaar nu….)
    Ik ben wiebelig en wel bezig die balans te vinden, mooi om dan hier te lezen dat jij die op deze wijze gevonden hebt: ik zit (wij zitten) op het goede pad.
    Nu dit zien te blijven volgen, de bal ligt aan onze kant. Nogmaals: dank!

    • Is jouw zoontje ook vaak driftig?
      Dat is heel moeilijk voor de ouders en eventueel andere broertjes of zusjes.
      Het kost je handen vol energie en de stress wat dat veroorzaakt gaat je niet in de koude kleren zitten (en put de bijnieren uit).
      Het is doodvermoeiend om iedere dag met een driftig kind te moeten ‘dealen’.
      Ook voor het kind is het hebben van al die driftbuien keer op keer weer een uitputtingsslag voor dat kleine lijfje (en zijn bijniertjes).
      Uiteindelijk kom je als ouders van zo’n kindje (en het kind zelf ook trouwens) in een vicieuze cirkel terecht van overbelaste bijnieren waardoor het humeur er bij alle partijen niet beter op wordt.
      Het lijkt alsof deze kindjes de boel op de een of andere manier altijd weten te ‘verzieken’ maar in feite komt hun tegendraadse gedrag voort uit ‘verzwakte’ bijniertjes, dus eigenlijk zijn ze ook gewoon ‘ziek’.
      In ieder geval zijn ze op zijn zachtst gezegd lichamelijk en emotioneel ‘te zwak’ om de stress van het tegenwoordige (hectische) moderne leven aan te kunnen (juist door hun verzwakte bijniertjes).
      Had ik deze informatie maar twintig jaar eerder geweten dan was alles anders gelopen tussen mij en mijn zoon dat weet ik wel.
      Ik ben blij voor jou dat jij wel op tijd op deze informatie bent gestuit.
      Het balletje ligt inderdaad aan jullie kant, mooi dat je dat ziet (en zegt).
      Jouw kind doet niet zonder reden zoals hij doet, dat gedrag heeft wel degelijk een oorzaak. Helaas is de wereld nog niet zover om de oorzaak voor een groot deel in de voeding te zoeken.
      Ik heb het dan niet alleen over de voeding die het kind persoonlijk krijgt maar ook over de voeding waarmee de ouders (en vaak ook al de grootouders) zich hebben gevoed.
      Hoe erger die voeding bewerkt is geweest (ontdaan van al zijn vitale stoffen en bewerkt met synthetische stoffen, die niet thuishoren in een mensenlichaam(pje), hoe erger de degeneratie heeft kunnen optreden, simpelweg door een gebrek aan vitale stoffen en voldoende verzadigde vetten (de gevolgen van een ‘verzadigd vet is slecht’ campagne en van vetarm eten in het algemeen).
      De cellen van het hersenstelsel, zenuwstelsel, hormoonstelsel en spierstelsel, ze hebben verzadigd vet hard nodig om goed te kunnen functioneren.
      Dus eigenlijk ligt de oorzaak van ‘ondervoede hersentjes’ al een paar generaties terug in de tijd (dit is overigens geen verwijt aan ouders, grootouders en misschien al overgrootouders).
      Toen ik op deze informatie stuitte begon ik in te zien maar vooral aan te voelen dat het in ons geval ‘de missing link’ was voor onze (gedrags)problemen. Zowel die van mijn kind als van mijzelf.
      Ons lichamelijk gestel was al heel wat jaren opbouwende vitale stoffen tekort gekomen die ervoor moesten zorgen dat ‘we lekker in ons vel konden steken’.
      Al die belangrijke zaken die je nodig hebt om kinderen te kunnen opvoeden zoals: geduld, begrip,’een dikke huid’ maar tegelijkertijd kwetsbaar durven zijn, rust uitstralen, je emoties (redelijk) in bedwang kunnen houden, mildheid, dienstbaarheid, inlevingsvermogen en opofferingsgezindheid met één woord LIEFDE dus, kunnen niet echt floreren of tot ontwikkeling komen als een mens voortdurend onder spanning (lees stress) staat.
      Teveel adrenaline te weinig cortisol, een hormoonhuishouding die uit balans is, bloedsuikerspiegelschommelingen, het draagt allemaal niet bij tot een beter humeur geloof me maar.
      Gezonde voeding en met name verzadigde vetten is een heel belangrijke factor in dit bovenstaande persoonlijke verhaal geweest of beter gezegd het gebrek eraan.
      Gezonde voeding kan het verschil uitmaken tussen, je laten meeslepen door je emoties en als een kip zonder kop op mensen (je kinderen) reageren of reageren vanuit je gevoel (waar over is nagedacht).
      Waarmee ik niet wil zeggen dat je als je vanuit je gevoel reageert nooit boos wordt maar het voelt voor het kind wel degelijk ‘anders’, liefdevoller.
      Reageren vanuit je gevoel is nooit kwetsend, vernederend, kleinerend, beledigend of vol verwijten en kritiek.
      Mijn antwoord is weer een heel verhaal geworden.
      Ik wens jou in ieder geval heel veel sterkte, wijsheid, kracht en liefde toe (en kennis over waarlijk gezonde voeding).
      Als er iets is weet je me te vinden😉

      • Wat sla je de spijker weer op z’n kop (hard en raak). Zoonlief is niet zo snel driftig (als in gooien, smijten, slaan en schoppen) maar wel snel boos.
        Gelukkig is ie ook snel weer z’n vrolijke ikje (daar doe ik vaak wat langer over).
        Hij is van nature een opgewekt, enthousiast kind gelukkig.
        Ik ga beginnen met de vetten, dat Keltisch zout en magnesium-olie.
        Langzamerhand ga ik de rest veranderen, het is voor mij ook nog een ommekeer in het denken van wat goed is. (al was ik niet bang van volle produkten en zwaar tegen op ‘mager’ of ‘ligth’ artikelen.
        Aan de ‘suiker’kant is ook nog fors winst te halen).

      • Gelukkig dat je altijd fel tegen ‘light’ producten bent geweest.
        Het invoeren van de vetten Lijkt me een goed plan.
        Het is namelijk zo dat als je meer vetten in je voedingspatroon brengt, de behoefte aan andere foute dingen snel afneemt.
        Je bent dan niet meer zozeer bezig met wat je allemaal niet meer ‘mag’.
        De zin erop gaat dan geleidelijk vanzelf weg en dat moeten we hebben, daar willen we naartoe😉
        Doe het stapje voor stapje,je zult zien dat je lichaam er alles aan gaat doen om je hierin te steunen.
        Althans, dat is mijn ervaring.
        Als je met deze voeding begint zal de suikerverslaving snel verleden tijd zijn.
        Bah, alles is me nu al snel veel te zoet.
        Veel succes ermee.

      • Ja dat light is zó nep (letterlijk en figuurlijk). Dat heeft me nooit gesmaakt en aangetrokken gelukkig. We zijn druk aan het kijken hoe we de veranderingen gaan inzetten, want verandering kan nog al eens op verzet stuiten…..

        Groetjes
        Miriam

      • Bij veranderingen doorvoeren stuit je eerst op verzet.
        Het is de weerstand tegen het onbekende.
        Onbekend maakt ongeliefd, maar…..
        Jouw gezin (of in ieder geval hun genen) zullen zich binnen no time herinneren dat dit hun oorspronkelijke (oer)-voedingspatroon is, ze zullen het nog lekker gaan vinden ook.
        Wat trouwens niet moeilijk is want alles wat vet is smaakt van nature heerlijk voor ons mensen.
        Wij zijn geëvolueerd op (gezonde) vetten van dierlijke en plantaardige oorsprong dus de smaak gaat denk ik niet zo’n problemen opleveren.
        Alles beter dan die vieze smaak van aspartaam bah!!!!

      • “Stiekum” een flinke klont roomboter over de groente…………..is erg lekker.
        Vlees braden in roomboter………….is erg lekker.
        Toetje: volle zuivel met slagroom…………is erg lekker.
        Dat deel gaat wel lukken denk ik. Daar kan geen ‘mager’ of ‘light’ tegenop. Maar de granen laten voor wat ze zijn: geen brood, pasta etc. dat wordt een lastige vrees ik. Maar we beginnen bij het begin!

        Nu de juiste produkten zien te vinden (rauwe melk van voornamelijk grasgevoerde koeien/schapen/geiten, maar ook boter en vlees van deze dieren…..zoektocht voor komende tijd)

      • Goed zo, je bent al goed bezig.
        Ga niet te snel de granen minderen.
        Concentreer je eerst op het toevoegen van de vetten zoals je nu bezig bent.
        Dan gaat de behoefte aan (veel) granen zoals pasta’s, brood en dergelijke vanzelf afnemen.
        Wat je zoektocht betreft: heb je al op deze site gekeken? http://www.voedingisgezondheid.nl/Handige_adresjes.html
        Hier staan handige adresjes op waar je rauwe melk, vlees, eieren en dergelijke kunt halen van grasgevoerde dieren.
        Nogmaals heel veel succes.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s