Miskend Gevoel

Gisteren heb ik deelgenomen aan een familie-opstelling. Voor mij is meedoen aan een familie-opstelling als rijden op de snelweg, en proberen via de kortste route,  het hart zo snel mogelijk te bereiken .

Op dit moment zit ik nog een beetje na te trillen van alle indrukken die ik heb opgedaan. Ik voel me een beetje onrustig, wat opgejaagd en ik voel verdriet. Ik heb het gevoel alsof ik iets mis. Ik kan het gevoel niet echt thuisbrengen en vermoed dat het met de opstelling van gisteren te maken heeft.

In die opstelling was ik representant voor iemands “gevoel”. Ik voelde heel duidelijk dat die persoon haar gevoel constant negeerde en liet overschreeuwen door een soort “schijngevoel”. Pure bluf. Dit schijngevoel was veel duidelijker aanwezig dan ik (haar ware gevoel), daardoor had ik geen schijn van kans om me kenbaar te maken.

Ik was wel aanwezig  in die opstelling maar hoorde nergens bij. Ik moest de hele situatie maar een beetje met lede ogen aanzien. Ik kon nergens bij en ik kon niet helpen. Ik voelde me steeds kleiner worden totdat er een moment kwam waarop ik helemaal  “niets ” meer voelde.

Ik wilde zo graag dat de persoon, die haar gevoel was kwijtgeraakt, me zou zien en zou erkennen dat ze mij nodig had. Ik voelde haar trots en onzekerheid maar ook haar kwetsbaarheid. Ik had last van het overschreeuwen van het schijngevoel en trok me daarom terug in mijn schulp.

De persoon waarvoor de opstelling bedoeld was, stond haar hele leven al tussen twee vuren, namelijk haar ouders. Haar ziel had onbewust veel opgepikt van hun problemen. De ziel deed dat in de hoop haar ouders op die manier te kunnen helpen. Dat is de onvoorwaardelijke liefde van een kind. Maar daardoor was ze wel haar gevoel gaan verdringen omdat ze het anders niet had aangekund.

Er kwam nog een andere persoon in de opstelling. Ik zag zijn zielenpijn en probeerde me daar, in een wanhopige poging om toch maar ergens bij te horen, krampachtig aan vast te klampen. Dat maakte mij moe, ik voelde me uitgeput, zwak en niet meer in staat om voor mezelf te denken, ik wil zwijgen om nog voor mezelf te zorgen.

Vroeger zou waarschijnlijk ik dat “schijngevoel ” in die opstelling zijn geweest, en net zo hard zijn gaan bluffen, om deze zielenpijn maar niet hoeven voelen. Ik kon niet bij die zielenpijn komen omdat die persoon zich totaal had afgesloten. Het gevoel (ik dus) voelde zich steeds miskend, niet gezien en niet gehoord. Uiteindelijk ging ik uitgeput langs de kant zitten. Ik wist dat ik nog maar door één manier kon gaan opvallen en dat was door mezelf te gaan overschreeuwen maar daar had ik de kracht niet meer voor. Het was graag of niet.

Op het moment dat het probleem in de opstelling moest worden opgelost voelde ik weer ” iets in mij ” tot leven komen, een gevoel van hoop maakte zich van mij meester. Misschien kon ik toch nog van enige betekenis zijn. Ik nam mijn plaats in de opstelling weer in.

De persoon die de opstelling had aangevraagd kwam in “actie”. Ze moest de problemen van haar ouders, die ze al zo lang had helpen dragen, teruggeven en bij haar ouders laten. Ze moest haar ouders loslaten om haar eigen weg te kunnen gaan. Ze vond dat heel moeilijk. Daarom ging ik achter haar staan om haar te steunen. Ik was tenslotte haar gevoel. Op dat moment ” brak ” er iets in haar. Ze liet haar tranen dan ook de vrije loop.

Het voelde voor mij (het gevoel dus) alsof ik een belangrijke bijdrage had geleverd aan dit proces. Op het moment dat de therapeut aan haar vroeg of ze voelde dat haar “gevoel ” achter haar stond en haar steunde in dit proces, zei ze “NEE “. Dat kwam zo hard aan bij mij en is zo tekenend voor mijn leven.

Ik voelde me zo miskend, onbeduidend, en bevestigd in het feit dat “gevoel ” er niet toe doet. “Gevoel is niet belangrijk en niet van waarde in menselijke processen “. Wham, dat hakte erin.

Eenmaal thuis gekomen voelde ik me de hele avond vreemd en onwerkelijk. Na een onrustige nacht zit ik hier dus wat trillerig alles op te schrijven. Opeens herinner ik me een gesprek dat ik ooit voerde met een lichtelijk ontspoorde puber die aan alles meedeed wat God onder de zon verboden had.

Deze puber gaf aan dat hij van alles was gaan gebruiken en  doen om “er maar bij te horen “. Ik vroeg hem: ” Waarbij horen ?  Nou ja, bij die jongens. “Maar waren er dan geen andere jongens waar je mee kon omgaan “? Jawel, was het antwoord, maar ik wilde perse bij hun horen . ” Hoezo perse bij hun dan ” ? Ik wilde voelen wat zij voelden , ik wilde op hetzelfde “niveau “zijn als hun. Ik vond hun aardig en ik wilde dat zij mij ook aardig zouden vinden. “Maar was je niet bang dan “? Nee, want ik wist toch dat het maar stoer gedrag is wat ze vertoonden, want van binnen zijn ze eigenlijk heel “zacht “.

Ik vermoed dat die puber intuïtief aanvoelde dat die “stoere gasten ” maar schijngedrag vertoonden en innerlijk heel kwetsbaar zijn. Hij had zijn ” familie ” gevonden maar om daarin opgenomen te worden moest hij zijn zwakke kant het zwijgen opleggen. Blijkbaar doe je dat met behulp van allerlei ” middelen “, om de band te bezegelen. Dat is een ongeschreven wet.

Ik vraag me af of het zo kan zijn dat opstandige, recalcitrante, moeilijk opvoedbare kinderen (zoals ik zelf ook ooit was) de pijn van anderen kunnen zien en voelen omdat ze diezelfde pijn met zich meedragen? En dat ze zich op “zielen niveau ” met die anderen willen verbinden om hun pijn te helpen dragen zodat zij zichzelf niet zo alleen voelen staan? De groepsdruk zorgt er uiteindelijk voor dat ze hun echte gevoel niet prijsgeven omdat er blijkbaar in de wereld een duidelijke boodschap wordt afgegeven: Het tonen van je ware gevoel is niets waard. Humbug, zou Scroodge zeggen.

Ze zien, horen, voelen en dragen hun pijn in eenzaamheid omdat niemand het blijkbaar de moeite waard vindt om er doorheen te prikken. Daarnaast worden ze tot overmaat van ramp ook nog uitgemaakt voor “gevoelloos “.

Wat mij betreft is er niets mis met jongeren die dreigen te ontsporen maar missen ze wel het een en ander. Volgens mij is het niet veel wat ze nodig hebben en zijn ze snel tevreden.

In de opstelling van gisteren kon ik heel goed waarnemen dat ik als “gevoel ” niet meer nodig had als alleen dat kleine beetje erkenning:  ” Kom maar jij mag er ook zijn, je hoort bij ons, mooi of niet mooi, je hoort bij deze familie, wij zijn jouw steun en toeverlaat . Ook jij levert een bijdrage aan dit geheel “.

Ik ben bang dat als dit niet gebeurd, sommige kinderen, die niet zo sterk in hun schoenen staan, op de vlucht slaan en zich gaan vastklampen aan de pijn van ” lotgenoten ” om op die manier alsnog van enige betekenis te kunnen zijn. Ook al pakt dat destructief uit voor hun zelf.

Nu ik dit heb opgeschreven voel ik me weer rustig worden en in mijn eigen kracht komen. Blijkbaar heeft deze familie-opstelling mij laten voelen, dat ik mijn schijngedrag voorbij ben, dat ik me niet meer wil vastklampen aan de pijn van anderen om waardevol te kunnen zijn, of om überhaupt bestaansrecht te hebben. Dat ik daar een weg in moet zoeken zonder mijn gevoel te ontkennen of ” gevoelloos ” te worden. Dat ik niet in de slachtofferrol moet stappen van het “miskend” gevoel, maar mezelf moet toestaan dat mijn gevoel er mag zijn en dat ik mag voelen wat ik voel ook al ontkennen anderen dat.

Misschien moet ik dat gevoel op een andere manier gaan inzetten, wie weet. Dat is het mooie van een familie-opstelling. Het proces doet zijn werk toch wel en ik hoef alleen maar mijn impulsen te volgen, zoals het opschrijven van deze ervaring. Oké ik weet, het klinkt misschien wat zweverig maar leg maar eens in een paar woorden een gevoel uit. Een gevoel maak je niet zo een, twee, drie, tastbaar. Maar door mijn gevoel aan het papier toe te vertrouwen, in plaats van het te gaan overschreeuwen, kan ik voelen.

familie opstellingen

3 thoughts on “Miskend Gevoel

  1. Marion ik heb weer genoten van je bericht, ik kon het goed volgen en kan voelen wat er door je heen gaat met die verwarde gevoelens.
    Goed wat je zegt, blijf bij jezelf en in je eigen kracht, er is geen groter wapen.
    Bedankt dat ik dit mocht lezen liefs Jeannie.

  2. Misschien was diegene , die de opstelling had aangevraagd, niet bij machte om bij haar gevoel (jij in dit geval) te komen, misschien te eng, te spannend, te emotioneel…..
    Ik vind het prachtig wat je hem/haar, en ook jezelf, gegeven hebt in deze opstelling.
    En prachtig hoe je het kan verwoorden.

    • Als ik dit soort dingen opschrijf probeer ik heel diep af te dalen naar mijn gevoel.
      Het voelt als een heel goed weggestopt klein kamertje ergens in mijn binnenste.
      Als ik daar contact mee maak komen de woorden bijna als vanzelf.

      Die persoon is inderdaad niet bij machte om bij haar gevoel te komen.
      Voor mij is dit onbegrijpelijk, het lijkt me vreselijk om niet bij je gevoel te kunnen komen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s