Emancipatie of Demancipatie

Vandaag wat aandacht voor jonge vrouwen die nog moeder moeten worden. 

Zoals mijn dochter.
Ze is 25 jaar en worstelt met het feit dat ze aan zichzelf merkt dat ze het liefst een thuisblijfmoeder zou willen worden.
Vanaf haar twintigste droomt ze hier al van, maar….. ze moet van zichzelf een Hbo-opleiding gaan volgen omdat ze anders het gevoel heeft dat ze voor de maatschappij heeft ‘afgedaan’ of heeft gefaald.
Ze voelt op dit moment geen enkele ambitie om een werkende moeder te worden. Wel voelt ze een natuurlijke drang om moeder te zijn.
Is dat dan zo raar vraag ik me af?

Ik vind het in ieder geval een gezond teken en ik kan haar beweegredenen heel goed begrijpen.

Na veel omzwervingen heeft ze uiteindelijk toch een opleiding gevonden die qua inhoud goed bij haar aansluit, maar ondanks dat blijft ze aan zichzelf voelen dat ze haar ‘draai’ niet kan vinden.
Tijdens de stage van deze opleiding heeft ze de pech (of het geluk) dat ze dagelijks wordt geconfronteerd met de gevolgen van kinderverwaarlozing in de breedste zin van het woord, dat werkt ook niet echt motiverend om ‘later’ een werkende moeder te worden.

Haar situatie staat niet op zichzelf.
Ik weet namelijk dat veel vriendinnen van haar met hetzelfde probleem te kampen hebben.
Zij ervaren ook dat gevoel van “geen andere keus te hebben” en voelen ook de de druk van de maatschappij die constant in hun nek hijgt.

Op deze manier is het toch helemaal niet meer leuk om ” geëmancipeerd “ te zijn?

Als je als vrouw MOET gaan werken voor de hoge hypotheek, de boodschappen die steeds duurder worden, de ziektekosten die de pan uitrijzen, de torenhoge studieschuld die nog moet worden afbetaald kan je dat als jonge vrouw een behoorlijk benauwd gevoel gaan opleveren.
Dan kan het wel eens zo zijn dat je klem komt te zitten tussen je gevoel en je verstand.
Ik ken persoonlijk jonge vrouwen die op dit moment al depressief zijn over de toekomst die hen te wachten staat nog vóórdat het begonnen is….

Veel van die jonge vrouwen dromen weer van een moestuin, eigen kippen, biologische voeding en zelfs van een woongroep die uit gelijkgestemden bestaat.
Een woongroep waar moeders elkaars kinderen helpen opvoeden en waar een eigen schooltje aanwezig is waar kinderen les krijgen in iets wat “ertoe doet”.
Waar ze bijvoorbeeld les krijgen in gezonde voeding  ;-) of leren hoe ze zichzelf kunnen ” bedruipen ” zodat ze niet meer afhankelijk zijn van een hoge opleiding, een dikke baan en veel geld.
Ze dromen van Natuurlijk Ouderschap.

Deze jonge vrouwen willen hun kinderen niet achterlaten bij de opvang, ze voelen daar niets voor.
Ze willen niet tot ‘s avonds laat werken om vervolgens thuis te komen en doodmoe neer te ploffen op bank.
Ze willen in hun vrije weekend niet eerst nog van alles moeten doen voordat ze tijd en aandacht aan de kinderen kunnen schenken.
Misschien komt dit schrikbeeld voort uit hun eigen ervaringen daar ze zelf kind zijn van een werkende moeder?

Deze jonge vrouwen durven absoluut niet voor hun gevoel uit te komen, ze schamen zich voor hun moedergevoelens, dat raakt mij heel diep.
Het valt me trouwens op dat, ondanks dat deze jonge mensen zijn opgegroeid met heel veel luxe, zij daar zelf heel weinig waarde aan hechten.
Velen van hun hebben andere normen en waarden.
Zij zien “rust en vrije tijd” als luxe. ” Rijk zijn” heeft voor hen een hele andere betekenis gekregen.

Mijn dochter heeft wel eens gezegd; ” Welke man wil tegenwoordig nog een vrouw die alleen maar thuisblijfmoeder wil zijn “?
Dat is toch erg als je met zo’n beeld rondloopt?
Aan de andere kant hoor ik ook steeds meer geluiden van jonge mannen die zeggen dat ze “gewoon een lieve meid zoeken “.
Iemand die niet perse carrière wil maken. Dit thema leeft blijkbaar onder jonge mensen. Het houdt mijn dochter in ieder geval erg bezig.
En of dat al niet moeilijk genoeg is heeft ze ook nog een moeder die een boek kan schrijven over ‘de stress in haar leven toen zij nog een werkende moeder was’.

Ik ben wel van mening dat als je niet tevreden bent met een situatie, je oplossingsgericht moet denken, want aan ‘klagers’ hebben we niks.
Ik heb daarom een oplossing bedacht voor de toekomstige moeders van de maatschappij.
Het is natuurlijk weer zo’n utopisch beeld van mij maar ik ben en blijf nou eenmaal een romantische ziel.

Dus als ik het voor het zeggen had, waar ik met dit beeld waarschijnlijk nooit meer op hoef te rekenen, zou het er voor meisjes in de toekomst als volgt uitzien:

Als meisjes van de middelbare school afkomen krijgen diegenen, die absoluut zeker weten dat ze later kinderen willen, eerst een soort ” moederschaps-training “.
Die training wordt gegeven door gepensioneerde moeders zoals ikzelf (bijna) ben.
Die moeders doen dat werk vrijwillig en stellen zich dienstbaar op ten behoeve van de maatschappij. Zoiets als vroeger de huishoudschool misschien?
Als dat te duur wordt hoeft er eventueel niet eens een gebouw aan te pas te komen want er zitten genoeg gepensioneerde moeders thuis die in afwachting van kleinkinderen wel iets nuttigs met hun tijd willen doen.
Dan wordt het een kleinschalige training van maar een paar jonge vrouwen per keer.

De training is niet alleen gericht op het huishouden alhoewel dat wel een belangrijk onderdeel zal vormen ( ik vermoed namelijk dat de toekomstige nieuwe moeders twee linker handen hebben wat het huishouden betreft) maar richt zich ook op Natuurlijk Ouderschap (wat weer goed is voor het milieu, biologisch eten enzovoorts).
Op die manier bespaart dat ons, gepensioneerde moeders, weer een hulp in de huishouding uit.
We hoeven dan geen gebruik te maken van de Thuiszorg (waar we dadelijk toch al geen recht meer op hebben) dus slaan we twee vliegen in één klap😉
Tijdens deze training kunnen jonge vrouwen met een kinderwens leren hoe je een ware “opvoedkunstenaar ” wordt, en natuurlijk leren ze ook veel over de emotionele aspecten van een kind en over ‘ het hebben van een kind’.

Wanneer ze “geslaagd ” zijn mogen en kunnen ze zich met een gerust hart op het moederschap storten.
Als ze uit “gemoederd” zijn, en die tijd dat ze er hun neus van vol hebben komt absoluut, krijgen ze van de overheid alsnog studiefinanciering en kunnen ze een opleiding naar keuze gaan doen.
Daarna nemen ze dan hun welverdiende plek in de maatschappij in. Als ze daar tenminste nog energie voor over houden na het opvoeden van die ” koters “.

Dan zouden deze vrouwen ongeveer de leeftijd hebben van 35 jaar als ze gaan studeren.
Een leeftijd waarop de meeste vrouwen pas echt weten wat ze willen, dat gold althans voor mij.
Tijdens deze levensfase ga je namelijk vaak pas ontdekken wie je echt bent.
Enfin, deze nieuwe studenten zijn in ieder geval heel gemotiveerd, veel gemotiveerder dan de meeste jonge meiden van 18 jaar.
Daardoor haken ze niet af want ze zijn veel ” hongeriger ” om hun horizon te verbreden en ze hebben meer levenservaring.
Want tijdens het thuisblijfmoederschap hebben ze uiteraard ook niet stilgezeten.
Het bloed kruipt namelijk waar het niet gaan kan dus hebben zij cursussen en workshops gevolgd ten bate van hun innerlijke groei zoals Natuurlijk Ouderschap, voeding e.d😉

Hun menselijkheid is daardoor met het verstrijken der jaren enorm gestegen, want je moet wel een hele koude kikker zijn als dat bewust opvoeden niets met je doet.
Nu kunnen deze vrouwen nog heel wat jaren productief zijn.

Financieel gezien lost dit voor het gezin natuurlijk niets op. Want de moeder verdient in de periode dat ze thuis bij de kinderen is namelijk geen geld.
Misschien vind je dat zielig. Het woord zielig betekent tenslotte ook armoede.

Maar bedenk dit: 

Vrouwen zijn gaan werken voor een bepaalde luxe. Het ironische is echter dat al die luxe een economische crisis (armoede dus) in de hand heeft gewerkt. Waardoor vrouwen nu zogenaamd verplicht zijn om te gaan werken omdat ze het gevoel hebben dat ze anders niet kunnen overleven.

Weg keus, weg emancipatie, we zijn weer terug bij af!!!

Thuisblijfmoeder kunnen of mogen zijn is nu weer een ongekende luxe, niet zielig of armoedig.

Dus zie ik een toekomstbeeld van: hoe kleiner het huis, hoe kleiner de auto(s)?, des te groter de moestuin en gezonder de kinderen en hoe meer aanzien en status dat gezin krijgt. En moet je eens kijken hoe gezellig het dan weer wordt.

 

4 thoughts on “Emancipatie of Demancipatie

  1. Cool ben het met je eens.
    Ik heb ook altijd gewerkt, dat gaf veel tekortkomingen ten opzichte van de kinderen.
    Er is tegenwoordig teveel angst om te falen.
    Zo gek was het vroeger nog niet.
    We kunnen nog terug naar de roots.Goede gesprekken buiten op een muurtje, keuvelen met de omgeving.
    Kent iedereen zijn buren? Weinigen hoor.
    Dingen delen, sociale contacten, hulp bieden waar nodig, is verbeteren van de wereld.
    Het begint bij je zelf Namaste.
    Groetjes

  2. Wat een leuk blog!
    Ik ben gestopt met werken toen ik zwanger was van mijn 2e en de 1e 1,5 was. Het werkte gewoon niet. Had het gevoel alles half te doen. Mijn dochter zat niet lekker in haar vel, was onrustig. Had behoefte aan geborgenheid en de borst op zijn tijd en dat ik kon ik niet bieden als ik aan het werk was. Op een dag zat ik huilend op de fiets na een hoop gedoe met de oppas en een huilend kind. Ik zat er doorheen. Ben gelijk doorgefietst naar mijn baas en heb mijn baan opgezegd. De beste keus die ik ooit heb gemaakt. Daar zat ik, 24 jaar, met een studie achter de rug, in een vreemde stad, waar ik bijna niemand kende, thuis! Mijn dochter kwam tot rust, we wandelden, luierden, gingen naar de kinderboerderij, ik kon haar voeden wanneer ik wilde en kon me voorbereiden op mijn 2e kind.
    Nu zijn ze 6 en 8 en elk jaar maken mijn man en ik de balans op. We komen steeds weer tot de conclusie dat het werkt zo. Mijn man werkt veel, tot 70 uur per week en toch is er rust en regelmaat in huis. Er is weinig stress. Kinderen kunnen na school, spelen met vriendjes, op de bank hangen of sporten. Ik heb tijd om iedereen van gezond eten te voorzien. Mijn man kan zich richten op zijn werk zonder stress van thuis. En als hij thuis is, is er ook rust. Geen strakke planning met huishoudelijke klussen die nog gedaan moeten worden, boodschappen die nog om 18.00 gehaald moeten worden enz.
    Uiteraard zit ik niet stil. Ik lees veel over verschillende onderwerpen, naai kleding voor de kinderen, doe vrijwilligerswerk, help veel op school en heb een groot sociaal netwerk.
    Mijn omgeving vond het vreemd, vroeg zich af wat ik toch de hele dag zou gaan doen. Nu hoor ik steeds vaker dat ze het eigenlijk ook best zouden willen, maar het financieel niet kunnen redden. Kwestie van prioriteiten stellen lijkt mij. Ze willen gewoon teveel, nemen een tophypotheek, dure auto’s enz
    Afhankelijk van mijn man voel ik me niet meer dan hij van mij. Om ons gezin draaiende te houden hebben we elkaar nodig. Zonder hem heb ik geen inkomen, maar zonder mij kan hij niet zoveel werken en heeft dan ook een probleem.
    Als we uit elkaar gaan ben ik in staat om te werken en mijn eigen geld te verdienen, maar waarom zouden we daarvan uit gaan? We zijn getrouwd omdat we van elkaar houden en van plan zijn oud met elkaar te worden. Ondanks onze traditionele rolverdeling hebben we een gelijkwaardige relatie met allebei onze eigen kwaliteiten.
    Ik zeg niet dat iedereen het zo zou moeten doen, maar mensen zouden meer hun gevoel moeten volgen en tegen de massa in durven gaan, dan zou de maatschappij er heel anders uit gaan zien.

    • Wat een inspirerend verslag van jouw keuze voor het thuisblijfmoederschap. Jouw enthousiasme spat ervan af, leuk verwoord hoor.
      Ik kan duidelijk voelen waar jij voor staat.

      Van frustratie over “zal ik wel of zal ik niet stoppen met werken” tot het uiteindelijk doorhakken van de knoop,is vaak een heel moeizaam proces.
      Dat op zich lijkt al een hele bevalling😉
      Nadat ik de knoop had doorgehakt was ik ook zoooooo opgelucht.
      Maar wanneer iemand die knoop doorhakt en of iemand die knoop überhaupt doorhakt dat heeft met zoveel persoonlijke zaken te maken.
      Maar meestal overheerst angst…..
      Angst voor…..financiële problemen…angst voor afstomping….angst voor sleur….angst om afgewezen te worden door de maatschappij.
      Het klinkt misschien erg cliché, maar als een moeder het met haar hele hart echt graag wilt dan komen de oplossingen en dan zal het gebeuren ook!!!
      Zo is het met alles.

      Nu ook weer even een klein voorbeeldje. Ik zei altijd tegen mijn gezin: Overdag heb ik veel te weinig tijd om te schrijven en’s avonds kan ik niet schrijven omdat jullie om mij heen zijn en de televisie staat te ratelen (mijn pc staat in de woonkamer).
      Maar nu ik perse dit antwoord goed wil formuleren en vanuit mijn hart wil opschrijven bedenk ik mij ineens dat ik boven in de la van mijn nachtkastje nog oordopjes heb liggen en die in kan doen terwijl ik schrijf.
      Dat idee kwam zomaar “uit de lucht vallen”.
      Dus zit ik dit hier nu op te schrijven met van die rare dingen in mijn oren🙂
      Waar ik me dus eerst liet tegenhouden door de omstandigheden zocht ik nu naar een oplossing, of nee ik zeg het verkeerd, kwam de oplossing naar mij toe in de vorm van precies de juiste “gedachte” op het juiste moment.

      Wanneer een moeder wenst dat ze zou kunnen stoppen met werken om bij de kinderen te kunnen blijven maar het uit angst niet doet, zou ik tegen haar willen zeggen:
      Ga door met die wens te uiten, maak je wens sterker, groter en uit je wens steeds krachtiger en dan…op een dag…..gebeurt er iets (ik hoop dat het niet zoiets schokkends is als een ziekte, zoals bij mij het geval was )en dan wordt je wens verhoort.
      Gegarandeerd.
      Neem je de tijd, ben vooral lief naar jezelf toe en blijf in contact met dat diepe intense OERgevoel.
      Maar voordat jouw wens verhoort kan worden moet jij jezelf eerst toestaan dat je thuis MAG blijven bij de kinderen, en jezelf ervan doordringen dat het jouw goed recht is om dat voor jezelf en je kinderen te doen.
      Dat is een eerste liefdevolle daad naar jezelf toe en dan volgt de rest vanzelf. Want liefde wekt liefde op. Ik lijk wel zo’n predikant😉

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s