Onder Moeders Vleugels Uit

Misschien dat de titel van mijn blog: Onder Moeders Vleugels, enige verwarring schept bij mensen. Misschien denken mensen dat ik er geen voorstander van ben om kinderen zelfstandig te maken. Ik ben daar uiteraard wel voor maar niet voor, zo snel mogelijk .

De titel van mijn blog verwijst eigenlijk meer naar een gevoel en moet niet worden opgevat  als: “Houd je kinderen zolang mogelijk vast, blijf je kinderen claimen of erger nog stalk ze bij iedere stap die zij zetten in een richting die jij niet wilt ”. Het gevoel waar ik het over heb heeft meer zoiets van: “ook al vliegen je kinderen uit, zorg dat er een plek is waar ze zich gezien, gehoord, gewaardeerd, gekoesterd en geborgen voelen “.

Uitvliegen betekent verlaten dat is prima maar kinderen moeten zich tijdens dat uitvliegen niet verlaten gaan voelen.

Er bestaat geen toverformule om zo’n plek te creëren maar het lijkt me wel één van de belangrijkste voorwaarden om kinderen op de wereld te zetten. Waarschijnlijk een utopisch beeld dat is ontstaan vanuit mijn eigen “niet zo fijne herinneringen “ uit mijn kindertijd waarover ik liever niet in details treedt.

Van die ervaringen heb ik veel geleerd. Wat heb ik van die ervaringen geleerd?

Dat een veilige basis van het allergrootste belang is als je niet wilt dat je kinderen hun heil op straat gaan zoeken. En dat een veilige basis niets te maken heeft met wonen in een villa met de perfecte meubels en een jacuzzi in de tuin.

Als kind, puber en jongvolwassene heb ik heel goed om mij heen gekeken, ogen en oren wijd opengezet, goed opgelet en gezien hoe het niet moet. Dat wil niet zeggen dat ik weet hoe het wel moet. Dat bewijst mijn boekenkast die uitpuilt van de boeken over opvoeding wel weer. Blijkbaar was mijn zoon een betere leermeester voor mij dan al die boeken bij elkaar.

Wat ik zag was dat ik geen perfecte ouder hoefde te zijn maar wel een liefdevol mens. Dat is genoeg. Tja, zo simpel is het. Ik hoefde mezelf steeds maar weer die ene vraag te stellen: “ Is dat wat ik doe, liefdevol naar mijn kinderen toe. Zijn zij hiermee gebaat ”?

Bepaalde wijsheden zou ik graag door willen geven aan iedereen die ervoor open staat. Niks meer en niets minder. Het is niet zo dat ik mezelf op de borst wil slaan en wil zeggen: Kijk eens hoe goed ik het heb gedaan, want het was verdorie moeilijk zat om te komen waar ik nu ben, en ik ben er waarschijnlijk ook nog niet.

“Het willen delen” is meer ontstaan vanuit een gevoel, dat ik alle ouders die geschenken gun, die hun kinderen onherroepelijk voor hen in petto hebben, wanneer kinderen voelen, dat er een plek is waar mensen wonen die hun van harte welkom heten, ook of juist dan wanneer het moeilijk wordt. ( Sorry voor de lange zin maar het ging niet anders, haal maar eerst flink adem voordat je verder leest).

Beschermen, koesteren, liefdevol zijn heeft verder niets te maken met “vasthouden, claimen of niet zelfstandig laten zijn ”.

Ik was als kind, puber, jongvolwassene een straatmeid zoals mijn moeder dat placht te noemen. Als het, te vroeg loslaten van kinderen, zou moeten leiden tot grotere zelfstandigheid, dan zou ik daar het levende bewijs van moeten zijn. Het tegendeel is echter waar. En nee, daar ben ik niet trots op.

Ik had altijd een grote mond, maar dat was alleen maar om mijn weke innerlijk te beschermen. In mijn hart wilde ik zo helemaal niet zijn. Hoe vaak heb ik niet gewenst dat er eens iemand kwam die daar doorheen zou prikken. Een arm om me heen zou slaan in plaats van zich te laten misleiden door al die “ branie-schopperij ” van mij. Uiteindelijk heb ik die persoon wel gevonden. Mijn man vertegenwoordigd voor mij de persoon die onvoorwaardelijk van mij houdt.

Ik heb het geluk te mogen ervaren, hoe het voelt om geliefd te zijn om wie ik ben, en niet om wat ik doe. Ik denk dat dit gevoel uiteindelijk de reden is geweest om het uit te laten groeien tot iets groters.

Samen met mijn man wilde ik een veilige basis scheppen, waar kinderen zich onvoorwaardelijk geliefd voelen. Onzelfzuchtige liefde is het mooiste geschenk dat je van het leven mag verwachten.

Deze liefde in dienst stellen van je kinderen is het mooiste om te doen. Mijn man had dat van nature, maar ik heb dat moeten leren. Het zat er wel maar was beschadigd door de mensen waar ik het meest van hield.

Kinderen hebben het nodig om te weten, dat de twee belangrijkste personen in hun leven, door dik en dun achter hun staan. Zodat ze zich met een blij gemoed onder moeders vleugels uit kunnen wurmen.

Maar pas als het kuiken eraan toe is en niet de ouders.

En pas op dat je het niet overdrijft.

2 thoughts on “Onder Moeders Vleugels Uit

  1. Hoi Marion,
    Dit heb ik weer met plezier gelezen. Door jou goed rechtgezet hoe het in elkaar zit van toen en nu.
    Dank dat je er voor me was met je gezin ,ook ik heb weer geleerd, uit het oog is niet uit het Hart grt Jeannie xx

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s