Spiegeltje Spiegeltje Aan De Wand

Mijn zoon werkte een tijd lang in de horeca. Het bedrijf ging wegens verbouwing twee maanden dicht. Hij wilde die maanden gebruiken om meer tijd in zijn hobby’s te steken en eens helemaal bij zichzelf te komen. Door zijn ongezonde levensstijl had hij last van bijnieruitputting. Een gevoel van totaal opgebrand te zijn. Ik vond het niet zo’n aanlokkelijk idee om hem hele dagen om mij heen te hebben. Ik was bang voor confrontaties en terecht. In het begin ging het dan ook niet zoals gepland.

Omdat hij geen verplichtingen had ging hij heel laat naar bed. De volgende dag was hij hangerig, niet vooruit te branden en wilde het liefst niets doen en met rust gelaten worden. Hij was “kapot”. En maar op die bank hangen. Letterlijk en figuurlijk tot niets meer in staat. Zelf vond hij dit ook niet fijn maar hij kon totaal niet bij zichzelf blijven. Hij kon zijn eigen grenzen niet voelen en ging er constant over heen.

Ik kon het niet aan zien, het leverde me heel veel stress op. Ik vond het moeilijk om te zien hoe zo’n jong persoon de hele dag lag te “niksen”. Ik werd er innerlijk heel onrustig van en raakte behoorlijk geïrriteerd. Ik vroeg me af of ik nog grenzen aan moest geven aan een 19 jarige of dat ik hem maar tegen de lamp moest laten lopen. Wat kon ik doen? Ik kon hoogstens een richting aangeven en met hem meedenken over bepaalde dingen, meer kon ik niet doen.

Grenzen aangeven aan kinderen is een liefdevolle maar zware daad. Grenzen aangeven aan een 19 jarige is bijna een onmogelijke taak. Vooral omdat ik al aan mijn ” max ” zat wat het opvoeden van dit kind betrof. In de periode dat hij in de horeca werkte ging hij met mensen om waarvan ik liever niet zag dat hij daarmee om zou gaan. Ik lag nachten wakker en was stiekem al aan het denken dat het misschien maar beter zou zijn als hij uit huis zou gaan. Het was geen gemakkelijke tijd voor mij maar ik voelde steeds aan hem dat het voor hem ook niet gemakkelijk was.

Ik wist dat onder al die branie een verschrikkelijk mooi mens schuilde. Hij kon ook ontzettend leuk in de omgang zijn, erg open en zat vol humor.

Spiegelen

Ik vond dus dat mijn zoon met de verkeerde mensen omging. Ik vond dat hij stabieler moest worden en beter bij zichzelf moest kunnen blijven. Ik vond dat hij wat actiever moest worden. Dit waren allemaal verlangens van mij. Daarmee gaf ik aan dat ik ontevreden over hem was. Ik straalde onbewust uit dat ik totaal geen vertrouwen in hem had ( hoe kon ik ook?). Dat hangen op die bank en geen steek uitvoeren maakte mij onzeker. Binnen in mij begon een innerlijke dialoog, een stemmetje wat zeurde: “Je kan het toch niet goedkeuren dat zo’n jonge knul de hele dag niets anders doet dan chillen, lezen en drummen. Hij zou toch moeten werken. Je moet hem wat meer achter zijn vodden aanzitten. Wat ben je voor een moeder “. Bla….bla….bla, die innerlijke dialoog ging zo de hele dag door. Het kostte me heel veel energie.

Naderhand dacht ik, misschien zoekt hij nu juist die rust van het huiselijke wel op. Mannen zijn sowieso goed in uitrusten. Zelfs wanneer iedereen om hen heen aan het werk is🙂 Maar ik kon mezelf maar heel moeilijk aan het werk zetten terwijl hij aan het chillen was en meende steeds dat hij dan ook iets moest doen. Ik wilde dat hij met iets bezig was of toch in ieder geval actief was en niet voor “dood” op die bank lag.

Spiegelde hij mij soms iets??

Wat liet hij mij onbewust zien door zijn gedrag? Misschien dat ook ik meer rust nodig had en er stiekem naar verlangde om ook eens hele dagen niets anders te hoeven doen dan languit op die bank te gaan liggen lezen?  Dat zou zomaar kunnen want ik liep na al die jaren zowat op mijn tandvlees. Misschien nodigde hij mij met zijn houding wel uit om hetzelfde te doen want hij zag heel goed dat ik mezelf de hele dag zowat voorbij rende. Hij zei daar ook vaak iets van in die trant van: ” kom toch ook eens even zitten “, maar dan kreeg hij weer een rake opmerking van mij naar zijn hoofd geslingerd die ik hier maar liever niet zal herhalen.

Al jaren liep ik rond met de wens om te gaan schrijven maar deed het niet. Had hij het daarom zo vaak over het feit dat hij ” later” wilde gaan schrijven? Waren zijn wensen en uitspraken misschien mijn innerlijke behoeften? Was zijn luie gedrag een afspiegeling van mijn broodnodige behoefte aan rust en tijd voor mezelf? Was het omgaan met die verkeerde mensen in de horeca een seintje dat ik zelf met verkeerde mensen omging. Mensen die niets toevoegde aan mijn innerlijke groei? Mensen die niet bij mij pasten? Moest ikzelf ook “stabieler” worden en beter bij mezelf blijven?

De antwoorden op deze vragen kon ik allemaal met een volmondig Ja beamen. Het kon natuurlijk ook zijn dat ik op deze manier zijn gedrag gewoon goed wilde praten en hem een hand boven het hoofd wilde houden. Op deze manier kun je natuurlijk alles recht praten wat krom is. Toch had deze kijk op situaties mij al heel vaak iets positiefs opgeleverd. Ik besloot er toch weer naar te luisteren en nam de proef op de som.

Ik legde me erbij neer en besloot om mijn zoon die twee maanden dat het bedrijf gesloten was de ruimte te geven om helemaal tot zichzelf te mogen komen. Op welke manier dan ook. Geen gezeur aan zijn hoofd van mijn kant. Zelf liet ik ook mijn rigide dagelijkse patroon los en was niet meer bezig met het feit hoe onze dag moest verlopen. Ik presteerde het zelfs om ook hele dagen lekker met een boek op de bank te gaan hangen. Of we keken midden op de dag een dvd waarvan alleen wij twee wisten waarom we dit mooi vonden. Aan het eind van zo’n hangdag riep ik dan uit: ” O, wat ziet het huis eruit, wat een puinhoop, we hebben veel te lang geluierd”. Dan zei hij, uit zichzelf: ” kom dan gaan we snel samen wat doen. Zal ik snel even afwassen en stofzuigen of zeg anders maar wat er gedaan moet worden”😉

Op die manier werd het een stuk gezelliger in huis. Ineens konden we weer om en met elkaar lachen. Het kon ook zomaar gebeuren dat hij wat muziek opzette en we  midden op een doordeweekse “werk”dag uit volle borst stonden mee te zingen met een of ander gek lied. Van het een kwam het ander. Er ontstond synergie. Samenwerking. Teamwork. Spontaan een koek gaan bakken, gaan ontbijten bij opa en oma, zelfs een grote wandeling maken was opeens geen probleem meer. Door hem maar vooral ook mezelf die ruimte en mogelijkheid te gunnen ontstonden de leukste ideeën. Zoals samen met zijn vader een vogelhuis timmeren wat weliswaar een beetje te groot is uitgevallen en nu beter een vogelrestaurant genoemd kan worden. But who cares.

In no time had hij een opleiding gevonden die hij graag wilde gaan doen. Uiteindelijk heeft hij die twee maanden “niets doen” niet eens volgehouden. Ik denk dat hij het op een gegeven moment wel zat was om de hele dag met zijn moeder op te trekken😉 Er belde iemand van het uitzendbureau. Ze hadden werk voor mijn dochter maar zij kon niet. Mijn zoon nam de telefoon over en kon de volgende dag al op het belastingkantoor beginnen. Het kwam zomaar naar hem toe. Dat had ik niet durven dromen. Ik was wederom blij dat ik naar mijn hart had geluisterd en dat ik in die spiegel, die hij mij voorhield, heb durven kijken.

Dat “lekker chillen” heeft zowel hem als mij goed gedaan. Nu had hij ook eens een andere kant van het leven gezien dan alleen maar stappen, drinken, ” hangen ” en zich lamlendig voelen. Ook heeft hij zichzelf eens van een andere kant leren kennen en weet nu dat hij veel meer in zijn mars heeft dan dat hij tot nu toe heeft laten zien.

Volgens mij bestaat het loslaten van je kinderen in het feit dat je je eigen innerlijk beeld dat je van hen hebt moet loslaten. Zodat ze de kans krijgen te laten zien wie ze werkelijk zijn. Ik moest stoppen met mijn frustratie op hem te projecteren. Ik wilde niets liever dan net zo ” lui ” als hem zijn. Ik moest het mezelf alleen even toestaan. Daarna kon hij weer verder. Zijn boodschap in mijn richting was immers overgekomen.

Door die paar weken is er meer spontaniteit in mijn starre leven gekomen en er is vooral veel creatieve energie vrijgekomen. Moeders weten vaak intuïtief wat goed is voor hun kinderen en wat hun kinderen op een bepaald moment nodig hebben. Helaas durven ze daar vaak niet op te vertrouwen. Maar kinderen weten misschien nog beter wat goed is voor hun moeders. Ik ben in ieder geval blij dat ik mijn ” trots ” heb laten varen en de moed had om eens mee te stromen op zijn energie. Want energie betekent ook geestkracht en levenskracht en dat was ik wel een beetje kwijt.

Spiegeltje spiegeltje aan de wand, wie is het mooiste van het hele land?

Jij bent het mooiste van het land maar jouw jongere versie is nog veel mooier. Maar je moet hem of haar wel willen zien.

2 thoughts on “Spiegeltje Spiegeltje Aan De Wand

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s