Het recht van het aanrecht

Het recht van het aanrecht

De problemen in mijn bestaan als werkende moeder stapelden zich zo hoog op, zoals de vaat zich opstapelde op een Zondagmiddag, na het eten bij mijn schoonmoeder ( in een gezin met twaalf kinderen).

Ik had me mijn leven als  moeder zo anders voorgesteld. Ik kreeg een dochter en ik weet nog dat ik dacht:” leuk een meisje, daar kan ik later leuke dingen mee gaan doen zoals shoppen en samen leuke kleren kopen”. En ” nu zijn we met kerstmis nooit meer met ons tweetjes maar met ons drietjes, gezellig “. Ik had altijd zo’n geromantiseerd beeld van het moederschap. Gaandeweg kwam ik erachter dat ik van het beeld Moeder zijn ” hield. De realiteit was echter heel anders. De realiteit van het werkende moederschap al helemaal ! Deze begon zich stapje voor stapje aan mij op te dringen door de slapeloze nachten, het eeuwige tijdgebrek, het gestress en gejaag, en vooral de chronische vermoeidheid.

Het vergde meer van me dan ik had verwacht en ik vroeg me al gauw af of ik het werkende moederschap nog wel zo leuk vond.

Ik kreeg allerlei signalen dat er iets niet goed zat maar ik pikte ze niet op. Er gingen allemaal alarmbellen rinkelen maar ik zette oorkleppen op, ik wilde het niet horen. Mijn hart was onrustig, ik was aan het overleven, ik ging concessies doen. Helaas niet altijd  in het voordeel van mijn kinderen. Maar ik moest wel want anders faalde ik in de ogen van de maatschappij, in de ogen van mijn familie en vrienden, ja zelfs in de ogen van mijn kinderen.

De gevolgen van het onderdrukken van mijn oerinstincten was ziekte door teveel stress en slechte voeding. Een ander gevolg was: lastige kinderen. Vanwege een hoge hypotheek en behoefte aan luxe dacht ik dat ik MOEST blijven werken en geen keuze had.Dat voelde helemaal niet goed. Op een dag kon ik het niet meer ontkennen, ik voelde het zo sterk: 

Ik wilde weer een keuze hebben. Ik wilde weer terug naar het recht van het aanrecht!

Ik wilde geen slaaf meer zijn van mijn ego dat mij constant wijs maakte dat ik zonder al die luxe niet kon leven. Mijn ego was een ” evil ” stemmetje dat zei: ” Je kinderen? Die redden zich wel. Ze hebben toch alles en mogen toch alles? Wat willen ze nog meer? Geef ze wat ze vragen, geef ze alle vrijheid om te doen en laten wat ze willen en het komt goed. En komt het niet goed dan is er nog altijd Ritalin of de maatschappij die het wel oplost. Focus jij je nu maar op jezelf en houd je bezig met wat jou blij maakt. Vakanties, hobby’s, concerten, socializen, dat is pas belangrijk. Je kinderen? Die voeden zichzelf wel op”.

Ik kreeg een visioen van de toekomst en zag een ander beeld. Dit keer veel minder geromantiseerd.

Ik zag mezelf als iemand die alles wat er te beleven was had mee gemaakt. Alles wat erover te zeggen was had gezegd. Alles wat er te doen was had gedaan. Maar ik zag ook een leven waarin de “vuile vaat” zich inmiddels zo hoog had opgestapeld dat er geen doorkomen meer aan was. Ik zag kinderen die zich aan hun lot voelden overgelaten en zich nooit gesteund en begeleid hadden gevoeld. Ik zag kinderen die zich boos van mij hadden afgewend nadat we het ene conflict na het andere hadden gehad. Ik zag liefdeloosheid, ruzies en frustraties.

Ik vroeg me af of al dat geld en al die luxe dat wel waard was.

Het geromantiseerde beeld van ” Werkende Moeder Zijn” was als een zeepbel uit elkaar gespat. Er kwam een realistischer beeld voor in de plaats. Met als hoogtepunt mijn” keuken” met daarin een aanrecht waar de vuile vaat geen tijd meer kreeg om zich tot ongekende hoogten op te stapelen en aan te koeken. Het werd weer een mooi opgeruimd en overzichtelijk geheel, waar ik met veel plezier en in alle rust de scepter zwaaide.

De vintage Retro Magische Keuken van de jaren '50  Wenskaarten

One thought on “Het recht van het aanrecht

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s