Het glipt me door de vingers

Mijn dochter zou vier jaar geleden Nederlands zijn gaan studeren in Nijmegen en op kamers gaan. Het was een verstandelijke keuze van haar om deze studie te gaan volgen. De keuze voor deze studie had ze puur vanuit frustratie genomen, omdat ze toch niet wist wat ze anders kon gaan doen en tja, ze moest toch ” iets”. Ik kon heel goed voelen dat ze niet achter haar keuze stond en maar wat deed. Ik wist niet of ik mijn gevoelens hierover met haar moest delen of maar beter kon zwijgen. Ik was bang dat ik haar zou beïnvloeden, of zou sturen in haar beslissing, als ik haar mijn mening zou vertellen . Een week voordat ze zou vertrekken gingen we samen naar de bioscoop, naar de film Mama Mia. Gewoon om samen nog even iets “gezelligs ” te doen.

Bij het zien en horen van het liedje ” Slipping trough my fingers “, wist ik ineens heel zeker dat ze een verkeerde keuze ging maken. Ik voelde me zo machteloos. Ik kon aan alles merken dat ze er totaal geen zin in had. Ik voelde me heel verdrietig tijdens deze scène. Mijn dochter pakte mijn hand en samen hebben we in de bioscoop zitten huilen om haar naderende “vertrek “.

Althans dat dacht zij maar ik wist wel beter. Het voelde gewoon niet goed. De dag voor dat ze eigenlijk zou vertrekken hebben we nog een gezellig familie- etentje voor haar georganiseerd met nog wat afscheidscadeautjes, grappige toespraken en dergelijke. Maar naarmate de tijd verstreek zag ik haar steeds ” benauwder ” kijken. Ze werd steeds witter in haar gezicht en ik vreesde het ergste. Inderdaad, tegen de avond barstte ze ineens in huilen uit en gaf toe dat ze voelde dat ze een rationele keuze had gemaakt wat deze studie betrof. Ze wilde niet meer gaan.Het voelde niet goed. Maar al haar spullen waren al daar, alles was al geregeld. Wat moest ik hier nou mee? Wat zeg en doe je dan in zo’n situatie? Ik voelde zoveel mededogen met haar, ik kon het zo goed begrijpen. Mijn gevoel was eigenlijk boosheid naar mezelf toe dat ik niet op mijn gevoel had vertrouwd. En er niet eerder met haar over had gesproken.

Uiteindelijk heb ik niets gedaan, ik heb de keuze bij haar gelaten en haar serieus genomen. De gevolgen waren voor haar dat wel. Het heeft haar veel geld gekost maar dat vond ze niet erg, ze had het ervoor over, als ze maar niet hoefde te gaan.

Nog steeds schiet ik helemaal vol als ik dit liedje hoor en voel ik me dankbaar en trots dat mijn dochter wel naar haar gevoel durft te luisteren. Iets wat ik door schade en schande heb moeten leren.

Voor alle moeders die weten hoe het voelt om hun dochter los te laten.

Nederlandse vertaling van de songtekst:

Donna:
Schooltas half om, gaat ze weg
in de vroege morgen
Wuift achterom
met een nonchalant gebaar
Ik kijk haar na
met die overbekende droefheid
En heel even wordt het me te zwaar
‘t Gevoel dat ik haar nu voor altijd kwijtraak
En zonder dat ik echt een toegang vind
ben ik blij met ied’re kans met haar te lachen
Dat gekke lieve kind

‘t Glipt me door m’n vingers elke keer
Ik wil verloren tijd herwinnen
Maar voel van binnen
‘t Glipt me door m’n vingers elke keer
Ken ik haar gedachtenwereld wel
Steeds als ik denk het wordt vertrouwder
is zij wat ouder
‘t Glipt me door m’n vingers elke keer

Half nog in slaap
aan ‘t ontbijt
zij en ik aan tafel
Voor ik het weet
Is die mooie tijd voorbij
Later, alleen
zakt de moed me weer in de schoenen
En m’n schuldgevoel kruipt dichterbij …

Waar zijn de avonturen toch gebleven
De reisjes en de plannen
In ‘t verschiet
We zijn lang niet aan alles toegekomen
En waarom weet ik niet

‘t Glipt me door m’n vingers elke keer
Ik wil verloren tijd herwinnen
Maar voel van binnen
‘t Glipt me door de vingers elke keer
Ken ik haar gedachtenwereld wel
Steeds als ik denk het wordt vertrouwder
is zij weer ouder
‘t Glipt me door m’n vingers elke keer

Donna & Sophie:
Ik zou zo graag
die film stil willen zetten
Zodat de tijd er nooit meer vat op heeft
‘t Glipt me door de vingers –

Donna:
Schooltas half om
gaat ze weg
in de vroege morgen
Wuift achterom
met een nonchalant gebaar …

2 thoughts on “Het glipt me door de vingers

    • Weet ik toch lieve dochter van me.Vanmorgen tijdens het schrijven van dit stukje werd ik er weer eens aan herinnerd hoe snel de tijd gaat. Maybe it’s time to spend some precious time with each other, because it’s slipping through my fingers😉

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s