Je leven schrijven

Als kind schreef ik al over mijn gevoelens. Ik weet nog dat ik niet eens kon schrijven maar toch al met een blaadje voor me zat en een pen in mijn hand. Die pen liet ik over het papier bewegen zoals ik schrijvende mensen zag doen. Blijkbaar vond ik dat indrukwekkend. Een dagboek werd dan ook mijn grootste wens. Ik schreef over de indrukken die ervaringen bij mij achterlieten. Tijdens mijn zwangerschappen hield ik van allebei de kinderen een dagboek bij. Op het moment dat de kinderen werden geboren verdween het schrijven wegens tijdgebrek naar de achtergrond. Wel schreef ik af en toe nog kleine stukjes over belangrijke momenten met de kinderen of ik noteerde grappige uitspraken van hen. Vooral dingen die ik graag wilde onthouden.

Na mijn opleiding ging ik werken. Daarna werd ik moeder dus ging ik werken en moederen. Ten gevolge van een burn-out ging ik alleen nog moederen. De emoties rondom het moederschap hielden mij zo erg bezig waardoor schrijven een uitlaatklep werd voor die emoties.

Op een dag stond ik in de bibliotheek. Mijn oog viel op een heel ander boek dan waar ik voor gekomen was. Het boek had de titel: Je leven schrijven van Julia Cameron. Het woord schrijven had een enorme aantrekkingskracht op mij maar ik negeerde het. Mijn eerste gedachte was: ” Dat lijkt me heerlijk om te doen maar ik kan niet schrijven “. Het was trouwens al de tweede keer dat ik dat boek zag staan. De eerste keer luisterde ik naar mijn negatieve gedachte ” ik kan niet schrijven ” dus liet ik het boek voor wat het was en liep ervan weg. Terwijl ik nu besloot mijn gevoel ” het lijkt me heerlijk ” te volgen. Ik nam het boek mee naar huis, las het in één ruk uit en ben het daarna meteen gaan kopen want ik wilde dit boek nooit meer kwijt.

Ik was erg onder de indruk van de schrijfstijl van Julia Cameron. Het was een bron van (h)erkenning. Het boek is eigenlijk een weg tot zelfkennis. Dit boek kan ik iedere moeder aanraden. De aanschaf van dit boek bespaart je weer een hoop geld aan cursussen die ertoe moeten leiden om jezelf iets beter te leren kennen. Julia Cameron geeft in haar boek de tip om iedere ochtend drie pagina’s te schrijven. Niet eerst iets bedenken waar je over gaat schrijven, nee, gewoon ongecensureerd je gedachten, emoties, gevoelens of wat dan ook op papier slingeren. In eerste instantie dacht ik:  ” dat ga ik niet doen want dan moet ik mijn computer-uurtje opofferen”. Uiteindelijk ben ik het toch gaan doen en vond ik het heerlijk.

Gelukkig ben ik altijd vroeg uit de veren. Terwijl het nog stil was in huis, maar de vogeltjes al volop kwetterden, schreef ik trouw aan mijn drie ochtendpagina’s.

De tip om alles maar dan ook alles wat ik dacht op te schrijven, zonder oordeel zoals goed of niet goed, interessant of niet interessant, wel of geen goede zins opbouw, is voor mijn ontwikkeling een schot in de roos geweest. Eigenlijk was het schrijven zonder erbij na te denken. Om dit te begrijpen zou je het boek eigenlijk moeten lezen. In ieder geval gebeurde er tijdens het schrijven iets wonderbaarlijks. Door op deze manier te schrijven kwam ik steeds een laagje dieper. Ik kwam in contact met mezelf. Ik kon niets meer van mezelf ontkennen, wegduwen of negeren. Het was een ont-moeting met mezelf.

Alles wat daar zo behoedzaam lag opgeslagen in de krochten van mijn ziel mocht gezegd, gezien, gevoeld en geschreven worden. Ik wilde altijd zo graag gehoord worden. Opeens, voor de eerste keer in mijn leven, kon ik dit mezelf cadeau doen. Ik kon mijn eigen innerlijke stem eindelijk eens laten horen. Het leidde ertoe dat ik aan mezelf durfde toe te geven dat het leven dat ik leidde niet het leven was waarvan ik voelde dat het bij mij hoorde.

Door het schrijven van die drie ochtendpagina’s merkte ik aan mezelf dat ik overdag rustiger werd. Door de dag te beginnen met het op papier zetten van mijn innerlijke ballast voelde ik me bevrijd. Normaal gesproken zouden de frustraties, verdriet, moeheid, angsten en pijn de hele dag als een zware last op mijn schouders rusten. Door ze te transformeren kwam er in mij meer ruimte voor openheid en eerlijkheid naar mezelf toe.

Wat vooral de boventoon voerde in mijn ochtendpagina’s was het gevoel van: klem zitten in mijn leven als moeder en mijn leven als……ja, als wie of wat eigenlijk?

Ik nam de tijd om dat te ontdekken. Al jaren droomde ik ervan om een eigen boek te schrijven. Niet voor publicatie uiteraard maar voor mezelf. Ik wilde graag een verzamelwerk van alle belangrijke momenten uit ons gezin. Met onze eigen familie recepten, grappige anekdotes, ontroerende momenten. Of gewoon een boek waarin alles staat wat ik ooit heb gedacht, gedaan en geschreven tijdens het moederschap. Ik wilde een herinnering achterlaten voor mijn kinderen. Het lijkt me leuk voor mijn dochter omdat zij misschien ooit ook moeder wordt.

Het zou fijn zijn als mijn kinderen later weten wie ik was, hoe ik dacht en wat ik voelde. Het bleef bij “denken” in plaats van het ook echt te doen. Ook wilde ik altijd een website of iets dergelijks maar het kwam er niet van. Iedere keer zat ik met die strenge “censor” die zei dat wat ik schreef niets waard was.

Naar aanleiding van het boek van Julia Cameron heb ik op een dag de stoute schoenen aangetrokken en ben ik dit blog begonnen. Omdat ik nogal chaotisch ben, en voor mezelf heel moeilijk structuur kan aanbrengen in datgene wat ik schrijf, was een blog de ideale oplossing. Het is voor mij een stok achter de deur om mijn droom ook waar te maken. Een eigen familie-verzamelwerk creëren. Op deze manier kan ik orde op zaken stellen. Eerst in mijn hoofd, dan in mijn hart en daardoor in mijn leven. Wat er uiteindelijk voor zorgt dat ik kan blijven geven.

Dus Julia, ik zou er dan ook aan willen toevoegen:

Je leven schrijven, is je leven ontdoen van alle ballast, is jezelf weer opnieuw opladen, is je bron vullen,  is jezelf serieus nemen, is van jezelf houden, is ook van anderen kunnen houden.

Je leven schrijven is je leven lang kunnen geven vanuit je hart maar toch in contact blijven met jezelf.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s