Puberteit en examen

Pubertijd

Volgens mij is die hele puberteit maar een test. Bedacht als een soort examen voor ouders .

Als je die periode hebt doorstaan ben je geslaagd in onvoorwaardelijke liefde geven. Want het vraagt toch iets van ouders….. De puberteit is al zo’n moeilijk fase, ik wil zwijgen met een kind wat moeilijk opvoedbaar is.

In de puberteit testen deze kinderen ons om te kijken of we ook wel echt van ze houden. Ze zoeken juist die mensen op bij wie ze helemaal zichzelf mogen zijn. Hoe kan je dat het beste testen? Door je van je “slechtste ” kant te laten zien. Dit gebeurd natuurlijk niet bewust maar het gebeurd wel. Wij als ouders staan langs de kant en moeten machteloos toekijken waar het schip strandt.

Dat machteloos toekijken wil natuurlijk niet zeggen dat we ze maar hun gang moeten laten gaan, dat vragen ze ook niet van ons. Ze hebben onze hulp en begeleiding hard nodig. Vooral bij de praktische kant van het leven.Maar als puntje bij paaltje komt staan we machteloos ten opzichte van hun innerlijke beslissingen. Innerlijk speelt zich bij hen zoveel af waar wij geen weet van hebben. Ouders met een groot inlevingsvermogen kunnen zich daar misschien nog wel iets bij voorstellen en kunnen begrip opbrengen voor het feit dat het kind het moeilijk met zichzelf heeft. Maar veel ouders voelen niet aan wat daar van binnen gebeurd.

Kinderen tijdens de puberteit willen maar één ding: Voelen dat mensen oprecht van ze houden om wie ze zijn, niet om wat ze doen! Ze willen dat we, ondanks hun onmogelijke gedrag, toch van ze houden. Ook als ze “slechte ” keuzes maken. Ze willen het niet alleen horen, nee ze willen het met iedere vezel in hun lijf kunnen voelen! In hun innerlijk rijst de vraag: ” Houden jullie van me? Staan jullie achter me, no matter what? Al word ik putjesschepper, postbezorger, cassièrre, webcam-girl, drugskoerier of alcoholist! Laten jullie mij ook dán niet vallen?

Pas wanneer ze dat voelen, maar dan ook echt voelen, stellen ze zich open. Staan ze open voor een gesprek van hart tot hart. Dat gevoel komt eerst dat heeft prioriteit. Daarna ‘mogen’ wij onze bedenkingen uiten en kunnen we samen aan iets werken.

Schoolexamen

Nu de schoolexamens weer voor de deur staan denk ik ineens weer terug aan mijn moeilijkste les in onvoorwaardelijke liefde. Dat was namelijk de hele periode rondom het behalen (of niet) van zijn Havo-examen. Mijn zoon voerde geen klap uit. Het leek wel of hij er alles aan deed om te zakken. Terwijl ik dit opschrijf voel ik weer de enorme spanning wat dat met zich meebracht. Na veel stressen, geruzie en hoogoplopende conflicten kwam hij op een nacht onze slaapkamer binnen en zei vertwijfeld dat hij had besloten om zijn Havo-diploma niet te gaan halen. Althans, hij ging zich er niet voor inzetten want hij voelde eigenlijk aan zichzelf dat hij toch liever een Mbo-opleiding wilde gaan doen.

Dit was een klap in mijn gezicht omdat ik voelde dat hij met een minimale inzet dat diploma makkelijk zou kunnen halen. Ik vond het zo frustrerend om te zien dat iemand daar bewust niets voor wilde opofferen. Het voelde alsof de grond onder mijn voeten werd uitgeslagen. Wij hadden onze kinderen altijd het beste van het beste meegegeven. Die hele jaren ” Vrije School” was financieel gezien een aderlating, een rib uit ons lijf om dat te kunnen bekostigen. Nee, het voelde allesbehalve fijn. Mijn bloeddruk was in die periode volgens mij torenhoog. Al die moeite die we ons getroost hadden om onze zoon een betere toekomst te gunnen. Al die offertjes die we daarvoor hadden gebracht…. al die moeite voor niets…..??? De machteloosheid die ik toen voelde. Ik sliep niet meer, ik huilde me de ogen uit mijn hoofd, ik ben zelfs een keer hysterisch geworden, ik werd bijna gek!

We probeerden van alles om hem op andere gedachten te brengen: op hem inpraten, beloningen in het vooruitzicht stellen, gesprekken voeren met zijn mentor,die trouwens meteen in de gaten had dat het faalangst was. Faalangst houdt in dat iemand het al opgeeft nog vóór dat hij eraan begonnen is. Ze zijn er zo van overtuigd dat ze zakken dat ze zich die blamage willen besparen. Als ze er niets voor doen en ze zakken dan vinden ze dat niet zo erg als dat ze zich kapot hebben geleerd en ze zakken dan alsnog! Maar dat terzijde. Ik zat er maar mee…Ik voelde me zelfs afgewezen door mijn zoon. Hoe kon hij mij dit aandoen?

Totdat ik ging beseffen dat ik meer met mezelf bezig was dan met hem. Ik was niet bezig met zijn wensen en gevoelens, maar met mijn eigen teleurstelling, pijn en angst over zijn toekomst. Pas vanaf dat moment kon ik me gaan openstellen voor hem.

We hebben nachten op gezeten en gekletst. Ik liet hem maar praten zodat hij alles kwijt kon wat hem dwars zat. Hij gaf zelfs aan dat hij ook zo’n leven wilde als mijn man en ik. Een leven met relatief weinig financiële middelen maar toch genoeg om van te leven. Hij gaf aan dat hij later geen baan wilde hebben met veel verantwoordelijkheden. Hij wilde praktisch werk doen en als het moest wilde hij best hetzelfde werk doen als mijn man. Mijn man werkt als proces-operator bij de DSM, een grote chemische fabriek. Hij is dus in feite fabrieksarbeider. Nou, dat was wat voor mijn man om dat te horen.

Maar het ging niet om ons, we moesten hem serieus nemen.

Want wat heeft men aan diploma’s als men als mens niet slaagt????

Alhoewel ik het doodeng vond om te doen zei ik wat hij zo graag wilde horen:” Het is jouw leven, je zal je redenen wel hebben om, op je sloffen, je Havo-diploma niet te willen halen. Vanaf nu stoppen we met dat stressen over je diploma en dat examen. Dan kunnen we er net zo goed een leuke tijd van maken zodat we achteraf iets hebben waar we met een fijn gevoel op terug kunnen kijken. Hij had drie weken vrij om voor zijn examen te leren. Het zijn uiteindelijk de drie leukste weken geworden die we sinds lange tijd samen hadden. Hij was zo dankbaar voor ons gesprek en beloofde dat hij niet weg zou gaan maar thuis zou blijven. Het was schitterend weer en meneer nam het ervan. Hij heeft een hele boekenreeks uitgelezen maar studeren deed hij niet!.

Af en toe kreeg ik stiekem een terugval en voelde ik de neiging opkomen om hem uit die tuinstoel te sleuren en met zijn neus bovenop de boeken te drukken. En ik moet eerlijk toegeven dat ik ook wel eens dacht:” Nu, vermoord ik hem, dat rotjong”. Man… dat waren heftige gevoelens, maar ik zou dat natuurlijk nooit echt doen.

Om rustig af te wachten en hem te laten voelen: Het is oké, ik heb “vrede ” met jouw beslissing, was bijna niet te doen. Mijn man was zowat een zenuwinzinking nabij. Ja, dit was een hele uitdaging voor ons en het voelde ook echt alsof wij ook examen moesten doen. Het was zo moeilijk om hem toch het gevoel te blijven geven dat we zijn beslissing accepteerden. Ondanks dat we het er niet mee eens waren, hem toch het gevoel te blijven geven dat we achter hem stonden en nog steeds zielsveel van hem hielden.Terwijl we er innerlijk ” kapot ” aan gingen. Al onze inspanningen en frustraties ten spijt, het had toch geen zin. De relatie met onze zoon was ons uiteindelijk belangrijker dan dat ik kon zeggen: ” mijn zoon heeft zijn Havo-diploma “. Het is toch tenslotte ook zijn leven?

Uiteindelijk is het helemaal goed gekomen, hij haalde zijn Havo-diploma (met de hakken over de sloot). Hij bedankte ons voor het vertrouwen dat we in hem gesteld hadden en voor alle steun. Lieve zoon, jij ook bedankt voor de drie meest leerzame weken in mijn leven. En het leven met jou is al zo leerzaam: NEVER A DULL MOMENT!!! 

Ik wens alle ouders heel veel liefde en wijsheid voor de aankomende schoolexamens.

2 thoughts on “Puberteit en examen

  1. Hartelijk dank voor het lezen van mijn blog.Ik ben heel blij dat je er zoveel plezier aan beleeft. Ik wil inspireren maar aan de andere kant heb ik het ook nodig om geïnspireerd te blijven. Jouw reactie helpt mij enorm daarbij.🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s