Bijnieruitputting Maakt Een Mens Er Niet Mooier Op.

Schmiegel

Niet dat ik nou zo mooi ben maar dat wijd ik aan het feit dat mij dit alles veel te laat ter oren is gekomen namelijk pas op 42 jarige leeftijd. What a shame. Maar daarom kan ik nog wel andere mensen informeren zodat zij niet dezelfde fout maken.

Ten gevolge van bijnieruitputting gaat het lichaam namelijk voedingsstoffen aan het lichaam onttrekken. Het lichaam gaat dus van zijn eigen bottenstelsel, haren, nagels en gebit mineralen “lenen” om de organen te kunnen blijven voeden.

Daarom zie je tegenwoordig dat jonge mensen vaak al op jonge leeftijd kaal worden en/of dat ze doorzichtige tanden hebben. Als iemand veel last heeft van broze en gescheurde nagels weet je dat er een mineralentekort is. Reuma, jicht, artritis en osteoporose zijn onder andere het gevolg van tekorten in de mineralenhuishouding.

We hebben dringend verzadigd vet en voldoende mineralen nodig om onze organen, zenuwcellen, kortom alle lichaamscellen te voeden.

Wanneer je geen zonlicht kan verdragen kan dat weleens een symptoom van bijnieruitputting zijn. Veel mensen dragen voortdurend een zonnebril, zelfs wanneer het bewolkt is. Zelfs het gewone daglicht doet nog pijn aan hun ogen.

Ik zie zelfs dat kinderen die nog in een buggy zitten al een zonnebril dragen. Allemaal vanuit de beste bedoelingen gedaan maar hierdoor werk je wel bijnieruitputting in de hand.

Het is veel beter om zonlicht niet te vermijden. Zonlicht zorgt ervoor, dat met behulp van cholesterol, in het lichaam vitamine D kan worden aangemaakt. Vitamine D is heel belangrijk om bijnieruitputting te voorkomen. Cholesterol is heel belangrijk in dit verhaal, vandaar dat een lage cholesterolspiegel ook helemaal niet gezond is. Steeds meer wetenschappelijke onderzoeken laten dat zien. Cholesterol is van levensbelang! Niet te snel afremmen dus. Tegenwoordig vinden artsen een cholesterolwaarde van nog geen al te hoog. Zéér gevaarlijk. En schadelijk voor de bijnieren.

De bijnieren leveren ons cortisol. Cortisol beschermt ons tegen ontstekingen en ziektes. Kortom tegen vroegtijdige veroudering!!!!

Veel mensen gebruiken antibiotica, hormoonzalfjes, injecties, pufjes en inhalators, allemaal op basis van corticosteroïden. Dit zijn synthetische nabootsingen van cortisol. That’s no good!

Ze geven bijwerkingen waaronder stress door overstimulering.

Om mooi te blijven hoeven we dus niet naar de schoonheidsspecialiste of naar de sportschool. We hoeven alleen maar onze bijnieren te vriend te houden en goed te “voeden ” zodat ze ons natuurlijk cortisol kunnen blijven leveren.

We moeten onszelf niet uitputten want dan raken de bijnieren ook uitgeput en dat is vanuit schoonheidsoogpunt geen goed idee.

Hoe kan je jezelf voorzien van voldoende mineralen en gezond verzadigd vet? Hoe kan je jezelf mooi eten?

De goedkoopste en gemakkelijkste manier om jezelf te “mineraliseren ” is door gebruik te maken van

Keltisch Zeezout. www.keltischzeezout.com/verkooppunten.

Ik neem een lege glazen pot, vul hem voor 1/3 met keltisch zeezout en vul de rest aan met gefilterd water of Spa blauw. Dan schud ik zolang totdat het zout helemaal is opgelost. Op de bodem blijft meestal nog wat zout achter. Dat is een teken dat het water verzadigd is. ‘s Morgens en ‘s avonds neem ik van deze sole, zoals men deze zoutoplossing noemt, een theelepeltje en los dit op in een longdrinkglas water en drink dat op.

Verder zitten in roomboter, vlees, kip, eieren, kaas, volle yoghurt, kefir en andere producten van dieren die voornamelijk gras gevoerd krijgen,van nature veel mineralen en ook weer gezond verzadigd vet.

Maak veel gebruik van zelf getrokken bouillonsoepen van bijvoorbeeld soepkip, runderschenkel of andere botten van dieren die met gras gevoerd zijn.

In Amerika krijgen veel kinderen met gedragsproblemen weer rauwe melk te drinken, waardoor veel van hun problemen verdwijnen. Rauwe melk wil zeggen dat de melk niet eerst verhit is. Rauwe melk zit vol gezond verzadigd vet en mineralen. In rauwe melk zit eigenlijk alles wat een mens nodig heeft. Drink geen gepasteuriseerde en al helemaal geen gehomogeniseerde melk want deze zijn hoog verhit en maken de problemen alleen maar erger. Als je meer wilt weten over deze materie verwijs ik naar www.westonprice.nl

Kokosolie is het gezondste plantaardige verzadigd vet dat je maar kan krijgen. Hiermee kan je zichzelf voorzien van belangrijke bouwstoffen. Kokosolie maakt mooi van binnen uit maar je kan het ook heel goed gebruiken als vervanging van dure cosmetica artikelen zoals gezichtscrème, deodorant, anti-zonnebrandmiddel. Je kan er alles over vinden op  www.westonprice.nl

Verder is voldoende vitamine C heel belangrijk die je uit kiwi’s, bessen, frambozen, zure appels, sinaasappels en dergelijke kunt halen. maar het is gebleken dat heel veel mensen te weinig vitamine C tot zich nemen omdat ze te weinig producten eten waar het inzit zoals voldoende vers fruit en verse groenten. Vitamine C zit ook in rauwe melk. Als je een supplement wilt nemen koop dan een natuurlijke variant en geen synthetische. Zelf heb ik altijd de Acerolabespoeder die ik via www.fonteine.com bestel.

Blue Ice Royal gefermenteerde levertraan van Green Pasture te bestellen via:  

www.vitavie.nl/webshop/Alle_producten/categorie/Concentratie_en_geheugen. 

Levertraan zorgt voor een goede verhouding tussen vitamine A en D. Vroeger kregen alle kinderen, waaronder ook ik, iedere dag een lepeltje levertraan voor het naar bed gaan. Gedragsproblemen kwamen toen ook wel voor maar niet zoals op de dag van vandaag. Volgens mij waren die voorouders van mij zo gek nog niet en beschikten zij over een bepaalde wijsheid die in deze maatschappij helaas verloren is gegaan.

Extra magnesium is ook heel belangrijk. Ik bestel altijd magnesiumcitraat bij www.fonteine.com Veel magnesium zit ook in vers geperst sinaasappelsap en in vlees.

Eet net zoveel Avocado’s als je op krijgt want ze zitten boordevol vitamine E . Deze vitamine wordt ook wel de vruchtbaarheids-vitamine genoemd en is ontzettend goed voor de huid.

En last but not least, gebruik honing in plaats van suiker. Want suiker is de grootste mineralenrover die je zich maar kunt voorstellen. Vermijd alles waar suiker inzit.

Suiker maakt oud, lelijk, hyperactief, dik en ziek, dus waarom zou je het nog willen eten!

Er zijn genoeg andere dingen die we kunnen eten.

Die ons mooi, gezond, behaard, vruchtbaar en fit houden.

Advertisements

Basisregels Gezonde Voeding

Gratis E-book

Krijg met dit gratis E-book antwoord op de vragen:

  • Hoe zit het met suikers?

  • Is brood nu echt gezond?

  • Kun je nu beter aardappels of rijst eten?

  • Mag één kopje koffie per dag?

  • Welke zoetstof is nu het gezondst?

  • Kan ik nu beter kiezen voor margarine of roomboter?

  • Mag olijfolie nu wel of niet?

  • Is soja een gezonde vleesvervanger?

  • Zijn vruchtensappen nu wel of niet gezond?

  • Wat zijn transvetten?

  • Wat kan ik doen om af te vallen?

http://www.ahealthylife.nl/gratis-e-book/

Horen Zien en Zwijgen

download

Wat overstappen naar een gezonde en bewuste levensstijl je nog meer kan kosten dan alleen maar doorzettingsvermogen.

Ik wil even een gevoel ventileren wat niet zozeer te maken heeft met het moederschap maar wel met familieverhoudingen.
Indirect is het dan toch interessant voor moeders omdat wij moeders allemaal een familie hebben 😉

Sinds ik dit blog ben begonnen valt mij op dat het lijkt alsof ik in mijn familie wordt doodgezwegen.
Dat was al het geval als ik over gezonde voeding begon maar nu is het helemaal erg, schijnbaar is het nogal confronterend wat ik voel, doe of zeg.

Daarom wil ik mensen vertellen dat je er rekening mee moet houden dat omschakelen naar gezonde voeding en bewust leven ervoor kan zorgen dat de band met je familie (en soms ook met vrienden) op zijn zachts gezegd kan ‘veranderen’.

Familieleden kunnen zich heel erg geconfronteerd gaan voelen door jouw plotselinge verandering van levensstijl.
Het maakt hun onzeker omdat ze aan zichzelf voelen dat zij zelf nog niet zover zijn en hun grootste angst is dat ze misschien ook nooit zover zullen komen.
Ze worden bang dat jij hun gaat veroordelen om hun levensstijl, het doet iets met hun, ze vragen zich waarschijnlijk af of zij het wel goed doen.

Natuurlijk ben niet jij de boosdoener maar jij spiegelt hun blijkbaar iets waardoor zij ineens de confrontatie met zichzelf aan moeten gaan.
Zij worden met ‘ hun ware zelf ‘ geconfronteerd, dat ben niet jij die dat doet, het zijn hun eigen gevoelens die zich daar ” roeren ” en van zich laten horen.
Het liefst willen ze  helemaal niets horen over bewust leven of ze willen er niet mee bezig zijn, dat moet je accepteren en respecteren.

Zo kan het zijn dat jij vanuit pure liefde naar je familie(of je gezin) toe er alles voor over hebt om hun in te laten zien dat zij ‘ verkeerd ‘ bezig zijn.
Doe dat alstublieft niet, zolang zij daar niet voor open staan komt je boodschap namelijk niet over.
Zoek mensen die er wel voor open staan of begin een blog, schrijf een gezond receptenboek, ga lezingen geven maar laat je familie met rust 🙂
Respecteer het feit dat zij nog niet zover zijn, het kan je anders veel onnodig verdriet gaan opleveren 😦

Horen zien en zwijgen dus.

Ik weet van mezelf dat ik met de beste bedoelingen en vanuit liefde en respect niets liever zou willen dan dat mijn familie bewust leeft en gezond blijft, ik wil ze tenslotte nog lang bij me hebben.
Maar mensen moeten er zelf aan toe zijn, je kunt ze niet dwingen.
Dit is een van de belangrijkste regels die ik ook in mijn opleiding heb geleerd.

Uit ervaring weet ik dat het kleinste gebaar van jouw kant door je familie kan worden opgevat als kritiek, en dat doet pijn, ik weet het, het is heel frustrerend.
Vooral omdat jij zich dit meestal helemaal niet bewust bent.

Je maakt bijvoorbeeld eens een heerlijke gezonde shake voor hun klaar of je wilt hun van iets anders laten mee genieten waar jij zo enthousiast over bent, puur omdat jij zo blij wordt van gezonde voeding (en dit iedereen gunt, met name jouw familie).
Maar zij vatten het verkeerd op: ‘ eten wij dan niet gezond ‘?

Doe het dus maar liever niet, laat ze in hun waarde, accepteer het maar dat zij nog niet zover zijn. 

Ik houd mij zo goed en zo kwaad aan deze gouden regel maar merk ook aan mezelf dat het toch heel veel met me doet.
Ik heb nu ook voor mezelf duidelijk wat het met me doet.
Ik voelde me altijd heel erg afgewezen als ik weer eens met een of andere tip of advies kwam, ik voelde dan dat de ander zich ging afsluiten.
Hij of zij wilde mijn informatie niet of kon het niet binnen laten komen.

Ik deed dus iets vanuit pure liefde waardoor de ander zich afgekeurd voelde in zijn hele zijn, iets waarvan ik me niet eens bewust was.
Door zijn of  haar  ‘koele’ reactie ging ook ik me vervolgens afgewezen voelen.
Ik bedoelde het uiteindelijk toch zo goed? Waarom werd dat niet gezien? Dat doet pijn, maar het doet de ander waarschijnlijk net zoveel pijn.

Ik voel op zo’n moment dat ik niet 100% op één lijn zit met mijn familie, en dat wil ik natuurlijk niet, ik wil me juist één voelen met hun.
Nu weet ik dat dat onmogelijk is, door dit te accepteren kan ik hun in hun eigen (ongezonde en vaak zelfdestructieve) proces laten.
Ze weten waar ik mee bezig ben, want vermoedelijk lezen ze wel stiekem mijn blog, en dat is voor mij voldoende, of ze dit kunnen accepteren is dan weer aan hen.

Wat mij betreft hoeft mijn bewust gezonde levensstijl niet tussen mij en mijn familie (en vrienden) in te staan maar die beslissing is niet alleen aan mij.
Aan de andere kant wil ik mijn enthousiasme ook niet meer onder stoelen en banken hoeven te steken, alleen omdat ik voel dat dat te confronterend is voor de aller liefsten in mijn omgeving.

Ik houd wel van eieren maar ik moet er niet op hoeven lopen 😉

Ik veroordeel mijn familie niet om het feit dat zij nog niet zover zijn, omdat ik als geen ander weet wat een innerlijke strijd het vaak is om je ongezonde leefpatroon om te gooien.
Ik ben een opleiding gaan volgen in voeding en gezondheid om mensen te helpen niet om ze te veroordelen.

Maar ik moest ook accepteren dat ik niemand kan helpen die niet geholpen wil worden, iemand die niet geholpen wil worden is namelijk niet te helpen.
Dat is een heel moeilijk proces wat je als hulpverlener moet ondergaan voordat dat besef komt.
Als moeder ben je ook een hulpverlener, je kunt dit ook tegen komen in je gezin, dan is het nog moeilijker, je wilt namelijk het allerbeste voor je kinderen.

Toen ik tien jaar geleden voor het eerst over bewust leven en gezonde voeding begon te lezen op de site van Ron Fonteine, had ik zelf ook die ambivalente gevoelens ten opzichte van alles wat ik aan nieuwe dingen over gezonde voeding ontdekte…..
Ron spreekt nogal recht vanuit zijn hart en draait niet om de hete brei heen, hij is erg voor de waarheid en noemt de dingen bij de naam, hij confronteert je met ‘de feiten’.
Voor mij was dat precies wat ik op dat moment nodig had om het (ongezonde) tij te doen keren.
Ik stond voor de keus: mijn ogen ervoor sluiten of ik deed er iets mee, de beslissing was aan mij.
Als ik er niets mee had willen doen had ik de pagina kunnen sluiten, gemakkelijk zat.

Ik had ook kunnen gaan afwachten totdat me in het leven iets ernstigs zou overkomen, zoals een hartinfarct, en dat dan het keerpunt hebben laten zijn om iets aan mijn gezondheid te gaan doen, maar ik ben geen gokker, achteraf gezien gelukkig maar.

Beste vrienden en familie, jullie kunnen zich alleen door mij geconfronteerd voelen als je van binnen wéét, er zit iets niet goed, er moet iets veranderen, anders krijg je deze gevoelens niet.
Hierin functioneer ik waarschijnlijk als jullie spiegel.
Deze taak wil ik rustig op mij nemen maar alleen als jullie zich dit ook bewust zijn en jullie frustratie niet steeds bij mij neerleggen, want ik wil verder groeien, ik wil vooruit.
Gun mij mijn enthousiasme en blijheid hierover, ben blij voor mij dat ik wel al zover gekomen ben.

Als jullie mij in jullie huis een stukje vlaai aanbieden en ik dat vanwege mijn gezondheid niet meer wil eten is dat mijn goed recht. Net zoals jullie mijn gezonde smoothie kunnen weigeren.

Ik weet dat jullie die vlaai uit liefde aanbieden net zoals ik jullie mijn smoothie wil laten proeven.
Pure liefde en enthousiasme van beide kanten en toch kan het zo ‘rottig ‘ overkomen.
Dat laat alleen maar zien hoe onzeker we allemaal nog zijn.
Waarschijnlijk omdat we nog niet overtuigd zijn van onze liefde voor elkaar, of omdat we het moeilijk vinden om elkaar te nemen zoals we zijn.

How ever…..gezonde voeding en bewust leven kan de relaties aardig onder druk zetten.

Wat is nou eigenlijk mijn gevoel?

Ik wil mezelf niet meer verstoppen in wie ik ben en hoe ik wil leven, het moet er mogen zijn.
Ik zie jullie strijd omtrent gezondheid maar dat is oké voor mij.
Ik heb nog nooit een negatieve opmerking over jullie levensstijl gemaakt of een afkeurende veroordelende houding aangenomen omdat ik het ook niet veroordeel.
Hoe kan ik ook, ik heb zelf op dat punt gezeten.

Maar ik voel ook dat ik mezelf heel erg in moet houden wat mijn nieuwe levensstijl betreft.
Ik ben er heel erg enthousiast over vandaar ook mijn blog, zodat ik een uitlaatklep heb voor mijn enthousiasme.
Dit enthousiasme zou ik zo graag met jullie willen delen zonder dat jullie het gevoel krijgen dat ik jullie ‘ terechtwijs ‘ en zonder dat ik het gevoel moet hebben dat jullie mij veroordelen om mijn gezondere keuzen.

Totdat jullie zover zijn moet ik dus maar gewoon accepteren dat jullie het niet willen horen. Er zijn tenslotte nog zoveel andere leuke en interessante dingen om over te praten dan gezond leven. Of niet?

Miskend Gevoel

Gisteren heb ik deelgenomen aan een familie-opstelling. Voor mij is meedoen aan een familie-opstelling als rijden op de snelweg, en proberen via de kortste route,  het hart zo snel mogelijk te bereiken .

Op dit moment zit ik nog een beetje na te trillen van alle indrukken die ik heb opgedaan. Ik voel me een beetje onrustig, wat opgejaagd en ik voel verdriet. Ik heb het gevoel alsof ik iets mis. Ik kan het gevoel niet echt thuisbrengen en vermoed dat het met de opstelling van gisteren te maken heeft.

In die opstelling was ik representant voor iemands “gevoel”. Ik voelde heel duidelijk dat die persoon haar gevoel constant negeerde en liet overschreeuwen door een soort “schijngevoel”. Pure bluf. Dit schijngevoel was veel duidelijker aanwezig dan ik (haar ware gevoel), daardoor had ik geen schijn van kans om me kenbaar te maken.

Ik was wel aanwezig  in die opstelling maar hoorde nergens bij. Ik moest de hele situatie maar een beetje met lede ogen aanzien. Ik kon nergens bij en ik kon niet helpen. Ik voelde me steeds kleiner worden totdat er een moment kwam waarop ik helemaal  “niets ” meer voelde.

Ik wilde zo graag dat de persoon, die haar gevoel was kwijtgeraakt, me zou zien en zou erkennen dat ze mij nodig had. Ik voelde haar trots en onzekerheid maar ook haar kwetsbaarheid. Ik had last van het overschreeuwen van het schijngevoel en trok me daarom terug in mijn schulp.

De persoon waarvoor de opstelling bedoeld was, stond haar hele leven al tussen twee vuren, namelijk haar ouders. Haar ziel had onbewust veel opgepikt van hun problemen. De ziel deed dat in de hoop haar ouders op die manier te kunnen helpen. Dat is de onvoorwaardelijke liefde van een kind. Maar daardoor was ze wel haar gevoel gaan verdringen omdat ze het anders niet had aangekund.

Er kwam nog een andere persoon in de opstelling. Ik zag zijn zielenpijn en probeerde me daar, in een wanhopige poging om toch maar ergens bij te horen, krampachtig aan vast te klampen. Dat maakte mij moe, ik voelde me uitgeput, zwak en niet meer in staat om voor mezelf te denken, ik wil zwijgen om nog voor mezelf te zorgen.

Vroeger zou waarschijnlijk ik dat “schijngevoel ” in die opstelling zijn geweest, en net zo hard zijn gaan bluffen, om deze zielenpijn maar niet hoeven voelen. Ik kon niet bij die zielenpijn komen omdat die persoon zich totaal had afgesloten. Het gevoel (ik dus) voelde zich steeds miskend, niet gezien en niet gehoord. Uiteindelijk ging ik uitgeput langs de kant zitten. Ik wist dat ik nog maar door één manier kon gaan opvallen en dat was door mezelf te gaan overschreeuwen maar daar had ik de kracht niet meer voor. Het was graag of niet.

Op het moment dat het probleem in de opstelling moest worden opgelost voelde ik weer ” iets in mij ” tot leven komen, een gevoel van hoop maakte zich van mij meester. Misschien kon ik toch nog van enige betekenis zijn. Ik nam mijn plaats in de opstelling weer in.

De persoon die de opstelling had aangevraagd kwam in “actie”. Ze moest de problemen van haar ouders, die ze al zo lang had helpen dragen, teruggeven en bij haar ouders laten. Ze moest haar ouders loslaten om haar eigen weg te kunnen gaan. Ze vond dat heel moeilijk. Daarom ging ik achter haar staan om haar te steunen. Ik was tenslotte haar gevoel. Op dat moment ” brak ” er iets in haar. Ze liet haar tranen dan ook de vrije loop.

Het voelde voor mij (het gevoel dus) alsof ik een belangrijke bijdrage had geleverd aan dit proces. Op het moment dat de therapeut aan haar vroeg of ze voelde dat haar “gevoel ” achter haar stond en haar steunde in dit proces, zei ze “NEE “. Dat kwam zo hard aan bij mij en is zo tekenend voor mijn leven.

Ik voelde me zo miskend, onbeduidend, en bevestigd in het feit dat “gevoel ” er niet toe doet. “Gevoel is niet belangrijk en niet van waarde in menselijke processen “. Wham, dat hakte erin.

Eenmaal thuis gekomen voelde ik me de hele avond vreemd en onwerkelijk. Na een onrustige nacht zit ik hier dus wat trillerig alles op te schrijven. Opeens herinner ik me een gesprek dat ik ooit voerde met een lichtelijk ontspoorde puber die aan alles meedeed wat God onder de zon verboden had.

Deze puber gaf aan dat hij van alles was gaan gebruiken en  doen om “er maar bij te horen “. Ik vroeg hem: ” Waarbij horen ?  Nou ja, bij die jongens. “Maar waren er dan geen andere jongens waar je mee kon omgaan “? Jawel, was het antwoord, maar ik wilde perse bij hun horen . ” Hoezo perse bij hun dan ” ? Ik wilde voelen wat zij voelden , ik wilde op hetzelfde “niveau “zijn als hun. Ik vond hun aardig en ik wilde dat zij mij ook aardig zouden vinden. “Maar was je niet bang dan “? Nee, want ik wist toch dat het maar stoer gedrag is wat ze vertoonden, want van binnen zijn ze eigenlijk heel “zacht “.

Ik vermoed dat die puber intuïtief aanvoelde dat die “stoere gasten ” maar schijngedrag vertoonden en innerlijk heel kwetsbaar zijn. Hij had zijn ” familie ” gevonden maar om daarin opgenomen te worden moest hij zijn zwakke kant het zwijgen opleggen. Blijkbaar doe je dat met behulp van allerlei ” middelen “, om de band te bezegelen. Dat is een ongeschreven wet.

Ik vraag me af of het zo kan zijn dat opstandige, recalcitrante, moeilijk opvoedbare kinderen (zoals ik zelf ook ooit was) de pijn van anderen kunnen zien en voelen omdat ze diezelfde pijn met zich meedragen? En dat ze zich op “zielen niveau ” met die anderen willen verbinden om hun pijn te helpen dragen zodat zij zichzelf niet zo alleen voelen staan? De groepsdruk zorgt er uiteindelijk voor dat ze hun echte gevoel niet prijsgeven omdat er blijkbaar in de wereld een duidelijke boodschap wordt afgegeven: Het tonen van je ware gevoel is niets waard. Humbug, zou Scroodge zeggen.

Ze zien, horen, voelen en dragen hun pijn in eenzaamheid omdat niemand het blijkbaar de moeite waard vindt om er doorheen te prikken. Daarnaast worden ze tot overmaat van ramp ook nog uitgemaakt voor “gevoelloos “.

Wat mij betreft is er niets mis met jongeren die dreigen te ontsporen maar missen ze wel het een en ander. Volgens mij is het niet veel wat ze nodig hebben en zijn ze snel tevreden.

In de opstelling van gisteren kon ik heel goed waarnemen dat ik als “gevoel ” niet meer nodig had als alleen dat kleine beetje erkenning:  ” Kom maar jij mag er ook zijn, je hoort bij ons, mooi of niet mooi, je hoort bij deze familie, wij zijn jouw steun en toeverlaat . Ook jij levert een bijdrage aan dit geheel “.

Ik ben bang dat als dit niet gebeurd, sommige kinderen, die niet zo sterk in hun schoenen staan, op de vlucht slaan en zich gaan vastklampen aan de pijn van ” lotgenoten ” om op die manier alsnog van enige betekenis te kunnen zijn. Ook al pakt dat destructief uit voor hun zelf.

Nu ik dit heb opgeschreven voel ik me weer rustig worden en in mijn eigen kracht komen. Blijkbaar heeft deze familie-opstelling mij laten voelen, dat ik mijn schijngedrag voorbij ben, dat ik me niet meer wil vastklampen aan de pijn van anderen om waardevol te kunnen zijn, of om überhaupt bestaansrecht te hebben. Dat ik daar een weg in moet zoeken zonder mijn gevoel te ontkennen of ” gevoelloos ” te worden. Dat ik niet in de slachtofferrol moet stappen van het “miskend” gevoel, maar mezelf moet toestaan dat mijn gevoel er mag zijn en dat ik mag voelen wat ik voel ook al ontkennen anderen dat.

Misschien moet ik dat gevoel op een andere manier gaan inzetten, wie weet. Dat is het mooie van een familie-opstelling. Het proces doet zijn werk toch wel en ik hoef alleen maar mijn impulsen te volgen, zoals het opschrijven van deze ervaring. Oké ik weet, het klinkt misschien wat zweverig maar leg maar eens in een paar woorden een gevoel uit. Een gevoel maak je niet zo een, twee, drie, tastbaar. Maar door mijn gevoel aan het papier toe te vertrouwen, in plaats van het te gaan overschreeuwen, kan ik voelen.

familie opstellingen

Moederkruid

Ze schept ruimte daar waar het pad te klein geworden is en verwijdert het onkruid dat we niet meer nodig hebben.
Een moederlijk kruidje dat ons helpt een weg te banen in de chaos in het leven en ons helpt de dingen die je tegen komt helder te zien. Het helpt je om je vizier schoon te houden en zorgt voor ordening in muizenissen in het hoofd.
Je kan je overal zorgen over maken, maar het onderscheiden van datgene wat belangrijk is en wat niet, zorgt dat je ruimte ervaart om op je eigen weg te wandelen.
Moedertjes hebben een verzorgende en liefdevolle taak om juist de kinderen bewust met de maatschappij om te leren gaan. Soms gaat dit makkelijker dan de andere keer. In de vuurlinie, worden vaak veel frustraties neergelegd bij de moeder, of het nou terecht of onterecht is. Het enige wat je als moeder kan doen is accepteren dat er strubbelingen zijn, maar toch keer op keer weer op een liefdevolle wijze het kind bijstaan. Zorgen dat kinderen niet die brokken maken, door op tijd voor ze klaar te staan en hen de mogelijkheid bieden om terug te vallen als het nodig is.
Natuurlijk wij blijven mens en juist deze situatie maakt een verhouding dynamisch.
In de relatie naar kinderen toe, is juist het delen en geven van essentieel belang en verwachten ze ook van een moeder dat ze mens zijn. In een open relatie zal het kind ook liefde en warmte kunnen leren vanuit jouw eigen moeilijkheden en angsten die jij ondervindt.
Durf dan ook te accepteren dat je vooral… mens mag zijn!

Marja Hoefsmit – ayourtha – www. kruidje.nl

Tanacetum moederkruid