Empathisch Luisteren

De meeste mensen denken bij het ” geven van liefde ” dat ze iets moeten doen! Het tegendeel is echter waar. Ze moeten juist iets nalaten te doen.

Empathisch luisteren is volgens mij de makkelijkste, mooiste en minst vermoeiende manier van liefde geven die we onze kinderen kunnen schenken. Empathisch luisteren is zo gemakkelijk. Gewoon aandachtig luisteren is genoeg. Af en toe een zinnetje van het verhaal van je kind herhalen om te laten blijken dat je het kind hebt gehoord. Niet oordelen over hun verhaal, de inhoud van hun verhaal niet bagatelliseren, niet jouw mening opdringen, geen kritiek leveren, maar je echt focussen op het kind.

Vaak hoor ik, vooral moeders van zonen, zeggen: ‘ Mijn kind vertelt mij nooit iets en is zó gesloten. Ik vermoed dat hem iets dwars zit. Ik zou zo graag willen dat hij iemand had bij wie hij zijn hart kon luchten, een vertrouwenspersoon, iemand bij wie hij helemaal zichzelf mag zijn’.

Dan denk ik: Die persoon kun je toch zelf zijn ? Jij bent toch de meest aangewezen persoon op deze aardbol om naar jouw kind te luisteren en hem te helpen als hij problemen heeft? Jij bent hierin de meest stabiele factor voor hem.Hij heeft het zelfs broodnodig dat hij jou kan vertrouwen. Vertrouwen schenken begint volgens mij met empathisch luisteren, en niet pas wanneer hem iets dwars zit. Empathisch luisteren begint al op het moment dat hij jou iets verteld over zijn computerspel, of over zijn sport, over zijn vrienden, over school en dergelijke. Meestal vertellen ze je iets waar je de ballen verstand van hebt.

Als het dan vaak genoeg voorkomt dat je met volle aandacht naar hem luistert zal hij vanzelf naar je toe komen op het moment dat hij met ‘ iets ‘ zit. Ouders willen vaak pas met hun kinderen praten op momenten dat het hun uitkomt, omdat ze voelen dat het kind iets dwars zit. Terwijl het kind zich op dat moment nog niet eens bewust is dat hem iets dwars zit. Dat komt er meestal pas spontaan uit tijdens een intiem, vertrouwelijk gesprek.

Empathisch luisteren is zo gemakkelijk en blijkbaar toch ook weer het moeilijkste wat er is, niet alleen tussen ouders en hun kinderen maar ook onder partners, collega’s, broers, zussen, vrienden. Ik zie vaak taferelen om mij heen…. Het lijkt op het eerste gezicht onbelangrijk maar dat is het niet. Ik zal een paar voorbeelden geven:

Een zoon is razend enthousiast iets aan zijn moeder aan het vertellen die naast hem op de bank zit, ze kijkt haar zoon niet aan, geeft voortdurend haar mening en wimpelt zijn ( in zijn ogen) goede ideeën af. Ze kan klaarblijkelijk niet het geduld opbrengen om naar zijn ( in haar ogen) onnozele praat te luisteren. Ze staart naar haar pas nieuw geverfde plafond en roept verbouwereerd: ‘ Zit daar nou een vlek ‘? Zoonlief reageert verbouwereerd: ‘Je luistert niet eens naar wat ik zeg ‘. Moeder:  ‘Ja sorry, ik zie dat nou toevallig ‘. Zoonlief staat op, pakt zich iets te drinken en te snacken en verdwijnt naar boven naar zijn kamer. Jammer mams, dit was namelijk een kans geweest om iets meer over je zoon aan de weet te komen.

Hetzelfde met een vader: Hij heeft een heftige discussie gehad met zijn zoon. Zijn zoon zit nog na te schokken van een eerdere woede uitbarsting. Zoon zet zijn bril af omdat de waterlanders komen. Nerveus draait hij met zijn bril in het rond, waarschijnlijk uit schaamte, omdat hij moet huilen. Zegt die vader: ‘ Stop daar nou eens mee, dat is een dure bril, dadelijk valt hij kapot ‘. Zoon antwoord: Ik ben hier mijn gevoel aan het uiten en alles wat jij doet is zeiken over die K..T bril ! Hij staat op en verdwijnt naar boven……

Nog een voorbeeld? Een zoon komt de woonkamer (vol bezoek) binnen en vertelt vol trots dat zijn voetbalploeg dankzij hem met 2-0 heeft gewonnen. Hij slaat zichzelf hierbij een beetje op de borst omdat hij de goals heeft gemaakt. Antwoord zijn moeder: ‘ Ja, ja, en in het land der blinden is éénoog koning ‘. Wat net zoveel betekent als: ‘ tussen dommeriken volstaat een klein beetje verstand al om baas te zijn ‘, en dan die toon waarop ze dat zei😦 Wat een anticlimax voor die jongen. Iedereen lachen natuurlijk…. Zoon lacht ook maar dan als een boer met kiespijn en verdwijnt, je raadt het al, naar boven….

Als wij ons op deze manier blijven opstellen moeten we niet denken dat onze kinderen ons gaan opzoeken op het moment dat hun ‘ iets ‘ dwars zit. Ze kijken wel link uit.

Mijn moeder zei vroeger altijd: de toon maakt de muziek. 

2 thoughts on “Empathisch Luisteren

    • Hoi Em,

      Dank je voor het geven van je reactie.
      Ik ben nu wel een beetje nieuwsgierig geworden vanuit welke optiek jij dit heeeel herkenbaar vindt.
      Vanuit degene naar wie niet geluisterd wordt of vanuit degene die niet kan luisteren.
      Je bent uiteraard niet verplicht hierop een reactie te geven maar ik ben gewoon oprecht geïnteresseerd🙂
      Hartelijke groetjes en een fijne dag nog.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s