Leren rekening te houden met elkaar

Twee jaar geleden las ik op internet over een man die zich heeft gespecialiseerd in het werken met ” dit soort ” kinderen. Hij heeft een methode ontdekt die heel goed schijnt te werken. Hij heeft ook een boek geschreven. Provocatieve leerlingbegeleiding. Het klonk heel goed. Het komt erop neer dat je ze gaat provoceren, maar op een humorvolle, bespiegelende manier. Iemand had een klas die heel vaak het woordje fuck gebruikte. De hele dag liepen ze fuck, fuck, fuck te roepen tegen alles wat ze moesten doen. De schrijver van dat boek heeft die leerkracht aangeraden om in iedere zin wel een paar keer het woordje fuck te gaan gebruiken, het werkte, de leerlingen smeekten de leerkracht bijna om weer normaal te doen en gewoon les te gaan geven.

Mijn zoon ( toen 17 jaar) was in die periode (weer eens) erg opstandig en dreigde steeds dat hij bij zijn vriend zou gaan wonen als hij zijn zin niet kreeg. Hij wilde “op zichzelf gaan ” en verweet mij dat ik me teveel met hem bemoeide. Hij wilde onafhankelijk zijn van ons en VRIJ zijn om te doen en laten wat hij wilde en wanneer hij het wilde. Ik hoefde niet meer voor hem te zorgen en ik hoefde ook geen rekening meer met hem te houden.

‘s Avonds moest ik ineens aan dat boek denken, ik dacht: ” laat ik die methode eens uitproberen ” . De volgende ochtend , het was op een Zondag, ben ik al vroeg weggegaan. Toen hij opstond was de tafel niet gedekt met lekkere warme broodjes, spek met ei, uitgeperst sinaasappelsap en de rest…voor het eerst in 17 jaar was er geen ” Zondagochtend- ontbijtje”. Ik had een briefje neergelegd waarop stond: ” Ik ben aan het genieten van mijn nieuw verworven vrijheid, omdat jij vindt dat ik niet meer voor je hoef te zorgen “, met een lachend gezichtje.  Toen ik terug kwam zei hij: “ Wat ben jij vandaag maar ondernemingslustig. Was het leuk. Waar ben je geweest “? Ik zei: “ ik heb vanmorgen heerlijk de deur achter mij dichtgetrokken en ben gaan wandelen. Het was zalig om geen verplichtingen te hebben. Want ik heb er eens over nagedacht, ik hoef dit eigenlijk ook niet meer te doen, het is eigenlijk waanzin dat ik nog gezellig de tafel dek voor volwassen ” kinderen “. Ik lijk wel zo’n Moederkloek. Ik ben een echte Muts geworden. Vroeger was ik altijd zo onafhankelijk, zo vrij als een vogeltje en deed net als jij waar ik zin in had. Ik wil dat oude leventje best weer terug, dus bedankt dat je mij dat hebt laten inzien “. Daarbij gaf ik hem een knuffel. Hij was helemaal perplex en zei:

“ Maar je mag dat gewoon nog wel blijven doen hoor. Als jij je daar goed bij voelt moet je het gewoon blijven doen “🙂 Ik zei daarop dat alles wat iemand voor de ander doet voortkomt uit liefde en rekening houden met elkaar. Als iedereen maar precies doet waar hij zin in heeft wordt het een kille  en harteloze bedoening . Als je kleine kinderen hebt is het éénrichtingverkeer . Dan is het geven, geven en niets verwachten. Maar als je met volwassenen onder één dak woont dan mag het toch wel zo zijn dat je rekening met elkaar houdt? Hij heeft er wel iets van opgestoken geloof ik want ‘s avonds ging hij uit zichzelf helpen met koken. 1-0 voor mama?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s