Werkelijkheid aanvaarden

Werkelijkheid van ” wat er is ” :

Ik zie een kind dat  moeite heeft met het aanvaarden van de realiteit. Vooral het aanvaarden van het alledaagse. Hij wil alleen maar ” ZIJN “. Leven in het moment. Een beetje geld verdienen waarvan hij net rond kan komen. Daarnaast wil hij voldoende vrije tijd over houden om te kunnen lezen, computeren, schrijven, drummen en chillen. Maar als er teveel rust intreedt wordt hij onrustig. Dan voelt hij aan zichzelf dat hij toch iets ” moet doen ” met zijn leven.

Als hij vervolgens nadenkt over wat hij allemaal zou moeten doen zoals: een studie zoeken, naast zijn studie ook gaan werken, op kamers gaan en voor zichzelf zorgen. Lijkt hem dat geen aantrekkelijk beeld. Hij wil daar niet teveel mee bezig zijn daarom vlucht hij in: gamen en gaan stappen. Vervolgens voelt hij zich slecht over zichzelf omdat hij donders goed aan zichzelf voelt dat het hem geen goed doet. Hij voelt zich daarna moe, futloos en ronduit lamlendig. Hij heeft geen zin om iets te ondernemen. Hij wil alleen maar met rust gelaten worden totdat hij weer rusteloos wordt. Hij zit in een vicieuze cirkel.

Is dit mijn beeld van hem of is de waarheid heel anders?

Ik zie ook een mens met een rijk innerlijk leven. Met heel veel talenten. Met een goed hart. Een mens die nooit oordeelt over anderen. Hij zit vol humor, blijdschap en liefde voor de mensen om hem heen. Vooral voor oude mensen en kleine kinderen. Een mens die zichzelf ondergeschikt maakt aan anderen zodat anderen zich beter kunnen voelen. Hij vindt het niet erg dat dit ten koste gaat van hem zelf. Ik zie iemand die geen NEE kan zeggen tegen zijn vrienden.

Wat laten de twee bovenstaande ” beelden ” mij inzien ?

Op de eerste plaats herken ik mijzelf erin. Dat stemt mij milder. Het zorgt ervoor dat ik met meer empathie op hem kan reageren. Mijn angst om hem wordt kleiner omdat ik weet dat het met mij ook goed is gekomen. Ik kan duidelijk zien op welke punten hij in zijn leven vastloopt. Wat maakt dat ik mijn opgedane ervaring kan doorgeven. Ik zie dat ik kan helpen en begeleiden. Daardoor verdwijnt mijn gevoel van machteloosheid en kan ik uit de slachtofferrol stappen. Ik laat hierdoor mijn verwachtingen los. Ik kan niet meer van hem vragen als dat ik zelf op die leeftijd aankon. Ik kan nu zien dat hij op zijn leeftijd al veel meer heeft bereikt dan ik op 19 jarige leeftijd. Hij heeft zijn Havo diploma en hij heeft al veel meer gewerkt. Het maakt dat ik vanuit wijsheid op hem kan reageren en niet vanuit conflict.

Omdat ik de werkelijkheid aanvaard en accepteer ” wat er is ” .

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s