Mijn zoon voorbereiden op het echte leven

Met geld leren omgaan

Zoals eerder gezegd was mijn dochter vanaf het begin heel zelfstandig wat betreft het regelen van haar ”  (geld) zaakjes “. Daarin had ze geen begeleiding nodig. Mijn zoon? Dat is een heel ander verhaal. Ik wil niets negatiefs over hem zeggen. Ik wil alleen proberen de feiten zo eerlijk mogelijk hier op te schrijven. Misschien dat andere moeders zich in onze situatie herkennen en er ook iets aan hebben. Daarbij heb ik de volledige toestemming van mijn zoon.

Mijn zoon was als kind al heel opstandig. In de volksmond heet dat ” Moeilijk Opvoedbaar “. Hij neemt nooit zomaar iets voor ” waar ” aan. Hij heeft zijn eigen waarheid met hoofdletters. Eerst wordt alles getoetst of het aan zijn maatstaven voldoet. Toen hij klein was vond ik dat vreselijk vermoeiend. Nu is het één van de eigenschappen die ik het meest in hem bewonder. In de huidige maatschappij heeft hij deze eigenschap hard nodig. Alhoewel ik ook de schaduwkanten ervan in zie.

Die kanten zag ik wel, maar hoe kon ik hem dat laten inzien? Dat was de grote vraag. Ik ben innerlijk met deze vraag aan de slag gegaan en zoals altijd kwam het ” antwoord ” vanzelf. Na het behalen van zijn Havo diploma ( wat trouwens niet zonder slag of stoot is gegaan ) besloot hij om een tussenjaar te nemen. Hij wist toch nog niet wat hij wilde gaan studeren. Innerlijk maakte ik een groot kruis. Waar zou dit jaar toe gaan leiden? Hij was zo eigenwijs. Hij had niks uitgevoerd om zijn diploma te behalen dus ik dacht te weten dat hij ” lui ” was. Ik zag mijn geest al kruipen!

Ik ben toch akkoord gegaan met zijn wens om een jaar thuis te mogen blijven onder één voorwaarde: “Je gaat hier in huis geen studentenleven leiden. Punt één: je bent geen student. Punt twee: jezelf te buiten gaan aan ongezond gedrag zoals tot midden in de nacht gamen, tot ‘s middags in bed liggen, gaan feesten met alles wat daarbij komt kijken, niet werken en dergelijke gaat hier in huis niet gebeuren. Dit jaar is bedoeld om je te oriënteren over wat je verder met je leven wilt “. Hij ging met deze voorwaarde akkoord. Het leek me aan de andere kant ook wel positief dat hij eens ” onder de invloed van zijn vrienden ” uit was. Ik had er niet heel veel vertrouwen in, maar…..

Het pakte heel anders uit. Aangezien bij dit kind niets vanzelf gaat ( wat betreft praktische zaken ) heb ik hem er wel bij moeten helpen. Ik heb hem de voorzet gegeven. In plaats van ” bij de pakken te gaan neerzitten ” heb ik mijn kans waargenomen om hem dit komende jaar iets te leren over het echte leven.

Middelbare schooljaren

Eerst wil ik even een beeld schetsen hoe de situatie was voordat ik met ” mijn experiment ” begon. In de jaren dat mijn zoon naar de middelbare school ging is hij totaal verzwakt geraakt. Zijn puberteitsjaren waren heel zwaar! Ondanks dat hij bij ons thuis heel goed bij zichzelf kon blijven (je kon hem echt niets laten doen waar hij niet achter stond), was het op school een heel ander verhaal. Hij wilde zich constant bewijzen tegenover zijn vrienden. In die tijd heeft hij zich onbewust erg afgezet tegenover ons, zeker wat betreft ” Gezond eten en leven ” . Daar kon hij mij tenslotte het meeste mee raken. Hij bleef vaak bij vrienden slapen waarvan de ouders niet thuis waren. Hij was toen 16 jaar. Daar werd uiteraard niet gezond gegeten. Dat is aan pubers niet toevertrouwd. Ze hielden ” Frituurfeesten ” een nieuwe rage. Frituurpan aan en frituren maar. De frieten van de vorige dag werden gewoon, als ontbijt, weer opnieuw opgewarmd. Natuurlijk hoorde daar de nodige drank bij. Party, Party, Party, was de norm.

Op school gooide hij zijn lunch weg. Hij at chips bij het leven en dronk waarschijnlijk de nodige frisdrank. Thuis kreeg hij alleen gezonde maaltijden maar toch…. Hij zag in die jaren echt niet goed uit. Altijd lijkbleek, doodmoe en afgemat. Laatst vertelde hij mij dat hij soms al bier dronk voordat school begon. Om mee te doen. Ik snapte niet hoe die jongeren aan al dat geld kwamen. Mijn zoon gaf ik met opzet geen zakgeld omdat alles toch maar opging aan ongezonde dingen ( Albert Heyn in de pauze ). Hij kreeg wel een symbolisch bedrag maar niet veel. Ik zei hem dat geld niet uit de lucht komt vallen. Daar moet je iets voor doen. Hij verdiende wel eens iets bij en dat ging dan inderdaad op aan ” onzin “. Ik hoor veel mensen zeggen: Daardoor leren ze wel met geld omgaan “. Nou, ik zie het niet gebeuren. Wat ik wel zie is jongeren met torenhoge schulden. Ik wilde in ieder geval niet mee aanzien hoe hij zichzelf ten gronde richtte. Ik kon mijn ogen hier niet voor sluiten.

Ik heb altijd het gevoel gehad dat als ( moeilijk opvoedbare ) kinderen onder de meest ideale omstandigheden kunnen opgroeien, zij niet meer zo moeilijk zouden zijn. Dit tussenjaar was mijn kans om dat aan mezelf te bewijzen.

Enfin, ik ben  me ervan bewust geworden dat hij hulp nodig had. Ik heb hier met hem over gepraat  en hem mijn hulp aangeboden. Ik heb er wel bijgezegd dat hij het serieus moest nemen. Hij accepteerde het niet meteen maar hij zag wel in dat het zo niet meer langer kon. Als eerste ben ik me over zijn financiën gaan buigen. Ik voelde dat het heel belangrijk voor hem was om overzicht te hebben. Dat kon hij zelf niet voor elkaar krijgen. Om die reden heeft hij van ons ook nooit zijn pinpas in handen gekregen. Welk kind van 12 jaar kan daar al de verantwoording over dragen? Uitzonderingen bevestigen natuurlijk de regel, maar kinderen zoals mijn zoon ècht niet!!!

Het geld wat ” binnenkwam ” zijn we gaan verdelen over verschillende potjes. Die potjes kregen ieder afzonderlijk een naam. Zo was er o.a een potje voor: Ziektekosten, kleding, ” leuke dingen doen “, cadeautjes, en nog iets (zijn grootste kostenpost ) maar dat mag ik niet vermelden. Daardoor kreeg hij overzicht en zag hij eindelijk eens wat alles kostte. Hij werd zich ervan bewust dat hij moest gaan werken om dit alles te kunnen betalen. En vooral hoeveel uren je daarvoor moest werken.

Hij had nooit geld voor cadeautjes, achteraf voelde hij zich daar altijd K..T over. Maar afgelopen kerstmis had mijn zoon voor het eerst in zijn leven voor iedereen een cadeautje en trots dat hij was. Hij heeft van zijn eigen geld al een winterjas gekocht, schoenen, een vest, een broek, noem maar op. Zo krijgt hij een goed gevoel over zichzelf. Nu weet hij dat hij het wel kan maar nog niet alleen.

Ik merkte altijd aan hem dat hij zich er ook niet goed bij voelde om zo chaotisch te leven, maar het gebeurde gewoon iedere keer weer. Hij had echt hulp nodig bij het overzichtelijk maken van zijn leven. Hij had structuur nodig maar kon het zichzelf ( nog ) niet geven. Hoe herkenbaar was dit voor mij. Ik was precies hetzelfde. Daarin ben ik in mijn jonge leven helemaal vastgelopen. Zover wilde ik het voor hem niet laten komen. Hij kan leren van mijn ervaringen. Ik moest van tevoren wel goed opletten hoe ik het aan ging pakken. Ik moest een goed moment uitkiezen om te praten. Hij gaf zich niet altijd meteen “gewonnen “.

Ik moest vooral heel veel geduld hebben ( dat was niet mijn sterkste punt ), maar oké, ik moest er iets voor over hebben. het resultaat is er nu ook naar. Door deze methode ziet hij in één oogopslag waar zijn geld aan opgaat. Als hij grotere dingen wilt ( zoals op vakantie gaan ) zal hij meer uren moeten gaan werken. Wil hij dat niet? Zijn keus! Dan kan hij ook niet op vakantie. Hij neemt daar nu de volle verantwoordelijkheid voor. Hij kan niemand anders meer de schuld geven.Het belangrijkste is dat hij nu het gevoel heeft dat hij zelf bepaalt wat hij met zijn geld doet. Hij spreekt nog weleens impulsief iets af, komt er dan achter dat hij daar geen geld voor heeft en zegt de afspraak dan vervolgens weer af. Dat was een half jaar geleden ondenkbaar. Dan kon ik weer zien hoe ik hem aan het verstand kreeg gebracht dat hij daar niet aan mee kon doen omdat hij daar geen geld voor had.

Oké, oké, Dagobert Duck, die iedere cent tien keer omdraaid, zal hij wel nooit worden, daarover maak ik mij geen illusies. Hij neigt tenslotte meer naar de kant van Donald Duck, daar ben ik me ook terdege van bewust.

Maar we zijn nu een dik half jaar verder en ik mag wel zeggen dat hij zich toch een stuk volwassener is gaan gedragen. Hij leert nu in ieder geval van zijn fouten. Hij neemt verantwoordelijkheid voor zijn daden en legt niet meer alle schuld bij ons neer.

Met voeding gaat het ook zo. Hij voelt nu duidelijk het verschil tussen hoe hij zich voelt op gezonde voeding en hoe hij zich voelt als hij weer aan het ‘frituur feesten’ slaat. En dat is voldoende. Hij weet nu het verschil en kan zelf weten waar hij voor kiest. Ik ben blij dat ik de kans heb gegrepen om hem iets te leren. Hij was totaal niet bezig met ” aardse ” zaken, hij was ook niet geaard. Hij zat heel slecht in zijn vel. Nu staat hij veel meer met beide benen op de grond. Hij is meer in de realiteit.

Misschien zijn jongeren alleen de weg kwijt, omdat niemand hun de weg gewezen heeft?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s