Moeder als kinderbeschermer part two

Als moeder moest mijn eerste prioriteit zijn : Mijn kinderen te beschermen.

Mijn kinderen moesten zich veilig voelen bij mij.

Ik ben steeds op zoek gegaan naar ” Hun verhaal “. Daardoor opende ze zich als vanzelf tegenover mij. Door op zoek te gaan naar de positieve punten in mijn kinderen kon ik voorkomen dat ze in de verdediging gingen. Over die positieve punten gingen we in gesprek. Daarna waren ze ook altijd bereid om naar de zorgen te luisteren die ik over hen had. Door ook hun positieve punten te benoemen kon ik voorkomen dat ze hun hakken in het zand gingen zetten. Of dat ze me buiten zouden sluiten.

Ik gebruikte altijd begrijpelijke taal en controleerde of ze begrepen wat ik zei. Ik spendeerde veel tijd aan de ” verhalen ” die wel goed gingen. Al leek het nog zo ” onbeduidend “. Als voorbeeld:

” Vertel eens hoe het jou is gelukt om vandaag maar 5 sigaretten te roken ” ?🙂

In de periode dat mijn kinderen in de puberteit zaten, heb ik veel zorgen om hen gehad. Zeker wat betreft mijn zoon. Ik dacht dat ik met lede ogen moest aanzien hoe hij zichzelf ten gronde zou richten. Totdat ik mezelf de vraag stelde: ” Wat moet er gebeuren, waar heeft mijn kind leiding nodig, waar loopt hij tegenaan in zijn leven ” ? Wat kan ik doen om hem te beschermen ” ? Ik had geen innerlijke rust totdat ik het gevoel had dat mijn kind veilig was. Dat wil zeggen, totdat ik aan hem voelde dat hij sterk genoeg was om zichzelf in bescherming te nemen voor de verleidingen van deze maatschappij. Een maatschappij die zelf de weg kwijt is. Ik moest als ouder weten wat ik wilde bereiken, waar ik naartoe wilde.

Ik moest als ouder de bereidheid voelen hem daadwerkelijk te willen helpen. Zodat ik hem kon ondersteunen op die vlakken in zijn leven waar hij steun en hulp nodig had. Meestal was dat in praktische zaken zoals: hem leren gezond te eten, op tijd stoppen met gamen, voorkomen dat hij schulden maakte, samen met hem een agenda bijhouden voor belangrijke afspraken, helpen bij het oriënteren naar een baantje of studie en dergelijke. Ik moest dit zolang doen totdat ik voelde: ” Nu kan hij het zelf  “. Bij mijn dochter ging dit proces heel snel. Maar het ene kind is het andere niet. Persoonlijk vind ik dat ik verantwoordelijk voor hem blijf totdat hij 21 jaar is.

Ik ben op zoek gegaan naar mensen in mijn omgeving die mij eventueel konden helpen bij het ondersteunen van mijn zoon. Helaas vond ik die niet. Alleen mijn man en dochter stonden onvoorwaardelijk achter mij. Ik weet zeker,  dat als bepaalde mensen zich positief over mijn zoon ontfermt zouden hebben, hij veel gemakkelijker door die puberteit heen zou zijn gekomen. Al was het wat tijd met hem doorbrengen. Maar gedane zaken nemen geen keer. Ik neem ook niemand iets kwalijk. De dingen lopen zoals ze lopen moeten. Het heeft ons als gezin sterker gemaakt. Mijn dochter heeft mijn zoon geholpen bij het vinden van een leuke baan, daar ben ik haar eeuwig dankbaar voor. Het was niet altijd gemakkelijk voor haar om met mijn zoon om te gaan. Door haar stage bij Bureau Jeugdzorg is ze gelukkig tot bepaalde inzichten gekomen. Dat heeft ervoor gezorgd dat zij als oudere zus haar verantwoording heeft genomen. Het is een natuurlijk gegeven dat de ouderen de jongeren zoveel mogelijk proberen te beschermen. We zijn niet hier op aarde om alleen maar met onszelf bezig te zijn. Ze hoefde er niet eens veel voor te doen, alleen wat van haar tijd ” opofferen ” om gezellig met hem een baantje te gaan zoeken. Dat alles heeft ertoe bijgedragen dat mijn zoon zich, ondanks dat zijn gedrag buitensporig was, toch geliefd voelde.

Tijdens die fase,  dat ik nog uit aan het zoeken was hoe ik met het ” probleem van mijn kind ” om moest gaan, betrok ik mijn zoon er altijd bij. Ik deed niets buiten hem om. Ik sloot hem niet buiten en ik gaf hem volop de ruimte om zijn eigen mening in te brengen over bepaalde zaken. Ik gaf hem het gevoel dat hijzelf een actieve bijdrage kon leveren bij het oplossen van zijn problemen. Ik nam hem altijd serieus in de oplossingen die hij aandroeg.

Ik ben ook eens terug gegaan in de tijd dat de problemen ontstonden. Wat had mijn zoon doorgemaakt waardoor zijn gedrag ineens ” destructief  ” werd? Een traumatisch voorval had zich in zijn leven voorgedaan. De moeder van zijn beste vriend werd vermoord door een psychiatrische, aan lager wal geraakte buurman die verslaafd was. Een totaal zinloze daad. Een jaar later stierf plotseling de vader van diezelfde vriend. Deze man was een voorbeeld voor mijn zoon. Ze konden over van alles en nog wat praten, hij kon helemaal zichzelf zijn bij die man. En dan ineens…. valt dat weg. Hierdoor kreeg ik meer empathie voor hem en voelde ik mij minder slachtoffer van de situatie.

Samen met hem ben ik gaan kijken wat zijn destructieve gedrag op de lange termijn zou veroorzaken. Ik moest hem daarvan bewust maken. Ik heb hem uitgelegd dat ik dat deed omdat ik van hem houd en omdat het mijn plicht was als moeder hem zoveel mogelijk te beschermen. Ik deed dat tijdens een vertrouwelijk, intiem gesprek, zonder verwijt, irritatie of frustratie in mijn stem ( dit was het moeilijkste stuk ).

Door hem te laten voelen dat ik als moeder mijn verantwoordelijkheid nam om samen met hem zijn veiligheid en gezondheid te waarborgen, kon hij zich veilig en beschermd voelen. Ik kwam voor hem op, daar waar hijzelf nog te zwak was. Hij kon tenslotte de gevolgen van zijn destructieve gedrag nog niet overzien. Ik probeerde de gevoelens van machteloosheid en ongeduld zoveel mogelijk te voorkomen. Ik wilde het probleem natuurlijk het liefst zo snel mogelijk opgelost zien. Daardoor verloor ik mijn kind uit het oog. Ik zag niet meer wie hij in zijn hart werkelijk was. Door zijn gedrag ging ik me als moeder heel onveilig voelen. Ik ging dat onveilige gevoel compsenseren door ” leuke dingen voor mezelf ” te gaan doen . Onder het mom van ” een blijde moeder is een goede moeder ” . Dit had alleen maar tot gevolg dat ik mijn zoon geen veiligheid kon bieden.

Ik moest de gevaren waar ik mij zorgen over maakte onder ogen zien. Dat maakte het voor mij gemakkelijker om actie te ondernemen. Het kind bij te staan en te helpen in plaats van verstrikt te raken met zijn problemen. Het verhinderde dat ik voortdurend met mijn zoon in conflict was.

Veel mensen adviseerden mij in die tijd dat ik hem los moest laten.

Ik ben blij dat ik die raad in de wind heb geslagen. Dat ik een actieve rol ben blijven spelen. En dat ik hem het gevoel heb kunnen geven dat ik naast en met hem was en niet tégen hem. Het is gelukt om de positieve krachten in hem naar boven te halen, door me bescheiden op te stellen naar hem en niet te doen alsof ik de wijsheid in pacht had.

2 thoughts on “Moeder als kinderbeschermer part two

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s