Een moeder die doet alsof

Het verschil tussen een namaak moeder en een waarachtige moeder

Een waarachtige moeder: ervaart het kind aan den lijve letterlijk en figuurlijk.  Met alle pijn, verdriet, wanhoop , radeloosheid, vreugde en alles wat erbij hoort.  Ze onderdrukt deze gevoelens niet. Vervolgens buigt ze deze gevoelens om naar een positieve situatie voor het kind. Rekening houdend met de behoefte van het kind op dat moment.  Ze gaat niet compenseren als het moeilijk wordt. Ze loopt niet weg voor haar verantwoordelijkheden. Ze gaat door al deze emoties heen. Ze beseft dat het erbij hoort. Ze durft haar kwetsbaarheid te laten zien. Het is de realiteit van het moederschap. Ze beseft dat het moederschap niet alleen maar leuk is maar dat er offers gebracht moeten worden ten behoeve van het welzijn van haar kind.

Mijn waarachtig  moederschap is begonnen vanaf de eerste dag van de geboorte van mijn zoon. Dit klinkt misschien een beetje raar. Alsof ik voor mijn dochter geen echte moeder ben geweest. Mijn dochter was een aangepast kind. Gehoorzaam, makkelijk in de omgang, nooit opstandig en ontzettend braaf. Bij haar kon ik ‘mezelf’ blijven. Alles liep op rolletjes in haar opvoeding. Ik kon blijven werken, geen vuiltje aan de lucht.

Mijn zoon was een ander verhaal. Precies het tegenovergestelde. Ongehoorzaam, moeilijk in de omgang, altijd dwars liggen, en ontzettend ‘stout’. Vanaf het moment dat hij geboren is tot nu heeft zich bij mij een proces voltrokken wat ik even ‘ moederschap in wording ‘ zal noemen. Het was een moeilijk proces. Ik ben tot op de bodem geweest. Ik heb al mijn ‘ vuilnis ‘ aan het licht gebracht. Ik ben vooral mijn schaduwkanten tegen gekomen. Ik heb geleerd dat ik ook van die donkere kant in mezelf moest gaan houden. Want pas vanaf dat moment kon ik mijn zoon onvoorwaardelijk liefhebben. Ik moest leren van hem te houden zoals hij is. Om WIE hij is.

Het is gemakkelijk om van een gehoorzaam, aangepast, braaf kind te houden. Liefde blijven voelen voor een kind dat jou ‘ het leven zuur maakt ‘ is iets anders. Daar komt veel meer bij kijken. Ik durf nu onvoorwaardelijk lief te hebben en mijn extreme kwetsbaarheid daarin te laten zien.

Een moeder die doet alsof.

In de eerste jaren van mijn moederschap nam ik dingen van anderen over. Ik vond dat vanzelf sprekend . Ik probeerde op te voeden volgens de boekjes en van wat ik wist vanuit mijn eigen jeugd, en dat vond ik maar niks. Het was niet allemaal slecht. Maar voor mij ontbrak er iets….Iets wat ik heel hard nodig had.

De eerste jaren deed ik wat bijna iedereen deed. Als mijn kind lastig was zette ik haar voor de video. Ik deed mee aan de cadeautjes hype met verjaardagen en feestdagen. Ik maakte me niet al te druk over voeding.  Ik  lette er wel op om ze niet te overdadig te laten snoepen.Ik dacht dat ik goed voor haar zorgde want ik hield van haar met heel mijn hart, ik las haar verhaaltjes voor, speelde spelletjes, verfde de eitjes met Pasen en vervulde mijn ouderlijke plichten op school. Kortom ik vervulde de ‘ perfecte ‘ moederrol.

Maar met de komst van mijn zoon veranderde er iets, op slag werd alles anders…..Oprecht van hem houden, zoals ik ook van mijn dochter hield, was niet genoeg, hij vroeg méér. Ik moest hem gaan begrijpen. Ik wilde dat hij zichzelf mocht blijven. Ik moest mijn koppige wens, om hem in een vorm te kneden waarin hij eigenlijk niet paste, laten varen. Mijn zoon kon geen compromissen sluiten. Zoals ik wel mijn hele leven had gedaan. Hij kon niet net doen alsof.

Eerst dacht ik dat hij ongevoelig was, maar ik ben er nu achter dat in feite ik de ‘ ongevoelige ‘ bleek te zijn. Mijn zoon liet mij als het ware zien, wat ik mijn hele leven al had laten liggen. De ontwikkeling van mijn eigen identiteit. Hij dwong mij, door zijn gedrag, constant naar mezelf te kijken. Zodat ik mij constant moest afvragen : waarom wil ik dat de dingen zo gebeuren als dat ik dat wil? Wil ik dat zelf of is het iets waarvan ik denk dat het zo hoort? Hij liet mij zien dat ik aan mezelf moest werken om hem beter te kunnen begrijpen.

Hem opvoeden moest niet alleen met mijn hart gebeuren maar ook met mijn ziel. Hij had niet voldoende aan die moeder die deed alsof, hij had behoefte aan intimiteit, echtheid en waarachtigheid.

Daarvoor moest ik eerst een reis gaan maken naar het middelpunt van mijn ziel. Naar de duistere schaduw die daar verborgen zat. Goed weggestopt weliswaar.  Maar hij lag steeds op de loer om met een helse stuwende kracht naar boven te komen. Hij wachtte al die tijd alleen op de juiste persoon die hem kon bevrijden uit zijn gevangenschap. Het moest iemand zijn die sterk genoeg was om deze schaduw over zich heen te krijgen.

Ik zag hoe mijn zoontje met zichzelf overhoop lag, maar ben op een gegeven moment gaan zien dat ik het was die met mezelf overhoop lag. En dat ik niet met mijn zoon worstelde maar met mijn eigen schaduw. Die ik steeds met man en macht beneden in de kelder probeerde te houden. Ik was niet eerlijk naar mezelf toe. Ik durfde niet voor mezelf op te komen. Ik durfde niet eerlijk mijn mening te zeggen. Ik durfde nooit nee te zeggen. En het allerbelangrijkste, ik durfde nooit kwaad te worden.

Allemaal dingen die hij zó vanzelfsprekend deed. En als hij al deze dingen wel deed, met veel uiterlijk vertoon zelfs, dan voelde ik bij mijzelf zóveel naar boven komen. Woede, frustratie, opgekropte emoties en vooral verontwaardiging over zijn gedrag.

Ik weet nog dat ik dan dacht: ‘Hoe durft-ie het ‘!

Hij raakte daardoor bij mij een teer punt, hij maakte het ‘ beest ‘ in mij los! Door onwetendheid reageerde ik totaal verkeerd op hem. Binnen de kortste keren stond ik net zo te schreeuwen en te stampvoeten als hem, ik gooide net zo hard iets door de kamer als hem, allemaal dingen die daar zolang weggestopt en verborgen hadden gezeten kwamen eruit, net als een vulkaanuitbarsting.

Dat wat er diep van binnen bij mij zat was boosheid, onmacht, een gevoel van niet te leven, maar geleefd te worden.

Ik ben door een diep dal gegaan. Ik ben met al deze gevoelens aan de slag gegaan. Ik ben gaan kijken waar ze vandaan kwamen, waar ze mee te maken hadden en vooral met wie ze te maken hadden. En op wie ik ze projecteerde. In dit geval op mijn zoon.

Hij maakte me het leven in die tijd ‘ onmogelijk ‘, maar in feite was ik het zelf die mijn leven onmogelijk maakte.

Het was een heel proces, waarvan ik het meeste heb kunnen ombuigen naar positieve gevoelens. Maar natuurlijk ben je nooit klaar. Je moet jezelf constant blijven ontwikkelen. Daardoor groei je als mens. Dat vragen mijn kinderen ook onbewust van mij. Ik moet wel. Nu vind ik het heerlijk, ik zou niet meer anders willen, ik ben hen daar echt dankbaar voor.

Ik zou anders nooit op het spoor zijn gekomen van gezonde voeding, astrologie, familie opstellingen, bewust ouderschap en schrijven op een weblog.

Door met meer begrip naar mijn kinderen en daardoor naar mezelf te kijken, werd ik milder, begripvoller en geduldiger.

Ik word door mijn kinderen de persoon die ik in wezen ben!  Niet alleen een waarachtige moeder maar de echte menselijke mens.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s