Kiezen voor het Thuisblijfmoederschap

Voor mij persoonlijk was het kiezen voor het Thuisblijfmoederschap een heel proces. 

Misschien hebben andere moeders er iets aan als ik daar iets over opschrijf?

Moeders die misschien net als ik in die tijd ook wel voor het thuisblijfmoederschap willen kiezen maar nog twijfelen?
Ik doe het gewoon.

Ik deed in die tijd dat ik nog werkte een aantal inzichten op.
Ik realiseerde me dat ik niet echt iets van mezelf gaf aan mijn kinderen.
Ik bedoel: ik zorgde natuurlijk wel voor ze, zoals wassen, koken, poetsen, strijken, boodschappen doen, de basis was er dus wel maar ik gaf mij niet voor de volle 100%.
Zoals mijn tijd en de volle aandacht. Ik stopte mijn energie toch het meeste in mijn werk en de zaken die gedaan moesten worden buiten mijn werk.

Ik werkte mee omdat mijn man en ik onze kinderen ALLES wilden geven, wat dat dan ook mocht zijn!

Daardoor bleef er maar weinig tijd over om aan hun echte kinderlijke behoeften tegemoet te komen.

Al die kleine dingen die voor kinderen onontbeerlijk zijn, zoals oneindig veel verhaaltjes voorlezen, samen spelletjes doen, knutselen, wandelen, extra lang stil staan bij een plantje, steentje of insectje, dat soort zaken schoten er vaak bij in. Vooral de rust ervoor ontbrak.
Ik deed het wel maar nogmaals niet voor de volle 100%.
En áls ik tijd had, wilde ik ( heel egoïstisch) graag ook nog iets voor mezelf doen.
Als ik dan al iets voor mezelf deed kon ik er niet echt van genieten omdat er binnen in mij iets knaagde, omdat ik natuurlijk héél goed wist dat ik op zo’n momenten eigenlijk aandacht aan mijn kinderen moest geven. Maar daar was ik dan eigenlijk te moe voor…….

Van de andere kant vond ik dat ze ook best wel genoeg “aandacht ” kregen, ze kregen al zóveel meer dan ik ooit als kind had gehad.
Ik kreeg last van spanningen omdat ik voortdurend het gevoel had dat ik moest kiezen tussen mijn eigen behoeften en de behoeften van mijn kinderen.
Ik voelde mij enorm belast door mijn werk, de zorg voor het huishouden en de zorg voor mijn gezin.
De druk op de ketel werd alleen maar groter en daarmee ook mijn frustratie.

Het kwam zover dat ik mij helemaal niet meer kon ontspannen, niet met kinderen en niet zonder!

Ik was moe!!
Moe van het huishouden, moe van het zorgen voor de kinderen, moe van mijn baan.
Ik klaagde dan ook veel: ” waarom moet ik hier altijd diegene zijn die moet koken, poetsen, boodschappen doen, strijken enz….”. Ben ik soms vervloekt omdat ik toevallig als vrouw geboren ben “?

Maar de boodschap die ik eigenlijk met dat geklaag overbracht was:” ik maak een rotzooitje van mijn leven door op deze manier te leven “.

Mijn kinderen hielden mij als het ware een spiegel voor!

Iedere keer als ik ( weer) eens niet kon ingaan op hun kinderlijke behoeften voelde ik me op de één of andere manier niet lekker en dat gevoel werd steeds sterker.
Ik voelde me van alle kanten beknot en beperkt, maar waarin dan…..?
Nu weet ik dat. Mijn kinderen beperkte mij niet maar ikzelf.

Door mijn leven zo druk in te plannen kwam ik totaal niet meer aan mezelf toe.

Ik voelde me meer als een robot , alles deed ik op de automatische piloot.
Ik was niet de kapitein over mijn eigen schip, ik lééfde niet. Ik werd geleefd.

Vooral mijn zoontje weigerde hierin mee te gaan, totaal onbewust natuurlijk, hij treuzelde altijd, zat altijd te dagdromen, “ luisterde ” niet, lag “ dwars ”, puur omdat hij mijn hectische bestaan niet kon bijhouden, hij wilde alleen maar ZIJN!

Hij deed dat met zo’n intensiteit dat het míj frustreerde.

Ik weet nu dat mijn innerlijke groei en zelfontplooiing pas is begonnen met de komst van mijn kinderen.

Ik ben aan een ontdekkingsreis begonnen, een reis naar mijn diepste innerlijk, gaan kijken naar wie ben IK eigenlijk!
Ik spiegelde mijn kinderen een mens voor, waarvan ik voelde: ” dit ben ik niet echt”.

Daarbij kwam nog eens dat ik me met Jan en alleman ging vergelijken, om te kijken hoe anderen met het moederschap om gingen.

Om vervolgens tot de conclusie te komen dat ik het er wel heel erg bekaaid vanaf bracht.
Andere moeders werkten veel meer uren dan mij, hadden het huis aan kant, konden twee keer per jaar op vakantie, zaten op allerlei clubjes en…. ze ontwikkelden zich ook nog.
Ze hadden echt plezier in wat ze deden. Zij waren de winnaars en ik de “ loser ”.

Zo leek het, maar inmiddels weet ik wel beter….

Je kan trouwens de ene situatie niet met de andere vergelijken, er spelen allerlei factoren een rol, misschien hadden die moeders meer steun van hun omgeving zoals ouders, familie of vrienden die altijd voor hun klaar stonden.
Het deed er ook eigenlijk niet toe, ik heb moeten leren om bij mijn eigen gevoel te blijven, bij mijzelf te blijven en me de vragen te stellen: “ wat wil IK en wat kan IK, wat zijn mijn mogelijkheden en de allerbelangrijkste vraag: wat voor moeder wil ik zijn?

Daarmee kon ik mijn kinderen veel beter van dienst zijn.
Ik gaf mijn gevoel op een dag voorrang in plaats van mijn verstand en ik stopte met werken, puur omdat er druk van de ketel af moest.
En omdat ik voelde dat ik het aan mijn kinderen VERPLICHT was.
Dat ik het moest zijn die zou stoppen met werken lag het meest voor de hand, want mijn man verdiende meer.
Tegen de kinderen kon ik niet zeggen : “ bekijk het maar zolang even, mama trekt het niet meer”, het huishouden liep ook gewoon door, dus…..gestopt met werken en alléén maar bezig geweest met me af te vragen: “ wat wil ik, hoe wil ik mijn leven leiden,wat is voor mij zinvol?

In het begin was het moeilijk. We gingen er financieel flink op achteruit maar waar een wil is is een weg… 

Ik ben nog nooit zo zeker over iets geweest als over deze beslissing en heb er nooit een moment spijt van gehad.

 Door thuis te blijven en er voor de kinderen te zijn ontstond er harmonie in ons gezin.

Er kwam eindelijk rust en dat was voor iedereen heel voelbaar.

Geen toestanden meer als een kind ziek werd, alle tijd om op die ‘schatjes’ in te gaan. 

Deze periode ligt weliswaar al vrij lang achter mij.
Mijn kinderen zijn nu volwassen maar toch…..
Dat is ook iets wat mij is opgevallen gedurende al die jaren.
Hoe ouder ze werden des te harder hadden ze mij nodig.
Mijn ( fulltime) werkende buurvrouw beaamde dit laatst nog.
Ze zei: ‘ ik had beter kunnen gaan werken toen ze nog klein waren want het lijkt wel alsof de kinderen me, naarmate ze ouder worden, alleen nog maar harder nodig hebben ‘.

9 thoughts on “Kiezen voor het Thuisblijfmoederschap

  1. Hallo Marion,
    Bij toeval stuitte ik op je blog, erg leuk om te lezen.
    Ook dit stukje raakt me.
    Ik ben zelf ook thuisblijfmoeder, eigenlijk is het gewoon zo gelopen, het was niet eens een heel bewuste keuze maar ben er (meestal) wel blij mee.
    Alleen merk ik dat het niet echt wordt geaccepteerd in deze maatschappij.
    Als ik zo jouw verhaal lees over je beweegredenen om thuis te blijven kan ik me daar heel erg in herkennen; je hebt gelijk je kinderen hebben je gewoon nodig.
    Het is fijn om te weten dat ik niet de enige ben die er zo over denkt.
    Ik hecht zelf ook niet zoveel waarde aan uiterlijkheden.
    Ik voel me daarin wel vaak alleen, het lijkt wel of niemand me echt begrijpt. Alsof je minderwaardig bent als je geen betaalde baan hebt.
    Je zou bijna een baan nemen om er maar bij te horen! Want het is soms ook eenzaam zo zonder mede-thuisblijfmoeders om je heen.
    Lieve groetjes, mommy

    • Hallo Mommy,
      Als eerste wil ik je van harte welkom heten op mijn blog en je bedanken voor je spontane en openhartige reactie.
      Ik kan op dit moment wel wat support gebruiken.
      Ik kamp namelijk al weken met rugpijn en ik twijfel er serieus over of ik nog wel door moet gaan met ‘ bloggen ‘.
      Ik voel dat het mijn lichamelijke gezondheid niet ten goede komt (of misschien wordt het gewoon eens tijd voor een goede bureaustoel dat kan ook)🙂

      Enfin, ik wil toch graag even ingaan op jouw reactie.
      Het thuisblijf-moederschap is inderdaad een ondergeschoven kindje in onze maatschappij en dat kan je als vrouw (mits je niet heel sterk in je schoenen staat) een behoorlijk minderwaardigheidsgevoel opleveren.
      Ik ken het gevoel als geen ander.
      Ik vind het dan ook zeer onterecht dat wij thuisblijfmoeders dit gevoel met ons moeten meezeulen, vandaar mijn blog.

      Het thuisblijf-moederschap wordt niet (meer) op waarde geschat terwijl wij toch zeer zinvol werk verrichten.
      Wat ik de maatschappij al niet aan geld heb bespaard dat wil je niet weten😉

      Volgens mij wordt er tegenwoordig helemaal voorbij gegaan aan het biologische aspect van het moederschap (het moeder-instinct).
      Het lijkt wel alsof we ons ervoor zouden moeten schamen, alsof we ons moeder-instinct voortdurend moeten ontkennen in plaats van het te volgen.
      Gelukkig merk ik dat bij de jonge generatie vrouwen een andere tendens is aan het ontstaan.
      Dat is ook logisch, zij zijn zelf vaak opgegroeid in een gezin waar beide ouders werkten en willen het graag anders gaan doen.
      Zij worden al depressief bij de gedachte dat ze het zelfde (hectische) leven als hun moeders moeten gaan lei(ij)den.
      Natuurlijk gaat dit niet voor iedereen op.

      Dat gevoel van ‘alleen zijn’ herken ik, ook ik heb me tijdens het thuisblijf-moederschap vaak eenzaam gevoeld.
      Dat kwam omdat ik mezelf zo onderschatte en geen enkele waardering of goed woordje voor mezelf over had, ik liet mezelf danig in de steek wat dat betreft.
      Vanaf het moment dat ik mezelf door andere ogen ben gaan bekijken en ging inzien hoe belangrijk het werk was wat ik deed, kreeg ik meer zelfrespect.
      Daardoor nam het gevoel van eenzaamheid af, ik werd namelijk beste vriendjes met mezelf.
      Eindelijk kon ik mezelf waarderen en gaf ik mezelf eens vaker een schouderklopje waardoor ik minder afhankelijk werd van mensen, dingen en/of situaties om me heen.
      En als ik heel eerlijk ben nam ik mijn taak zo serieus dat ik vaak niet eens tijd en energie over hield om ook nog veel ‘buitenshuis’ te gaan doen.
      Wat ik dus eigenlijk miste waren niet zozeer personen, het had meer te maken met een tekort aan (h)erkenning, daarom ben ik het me zelf maar gaan geven😉
      Het was de enige oplossing want van buitenaf kwam het niet.

      Het gevoel minderwaardig of ‘waardeloos’ te zijn voor de maatschappij is verschrikkelijk, dat heb ik ook een hele tijd zo gevoeld, totdat ik ging beseffen dat ik wel degelijk een maatschappelijke functie verrichtte.
      Ik poetste op school, ik bakte taarten, ik knutselde voor school en was luizenmoeder en dat is nog weinig.
      Ik ken thuisblijfmoeders die nog veel meer taken op zich nemen en zowel voorleesmoeder als overblijfmoeder zijn en zelfs in het schoolbestuur zitten.

      Ik vind dat we de (moederlijke) zorg voor onze kinderen weer op de kaart moeten zetten, het loont zich.
      Straks krijg je waardering via jouw (volwassen) kinderen.
      Geloof me maar als ik zeg dat er geen heerlijker gevoel bestaat dan door je kinderen gezegd te krijgen dat zij zich altijd geliefd hebben gevoeld.
      Dat zij zich ervan bewust waren dat zij bij hun ouders altijd op de eerste plaats kwamen.
      Die erkenning is de kroon op mijn werk, ik had mij geen nuttiger werk kunnen voorstellen.
      Hoeveel mensen ‘dolen’ niet rond met een diepe pijn van verlatenheid in hun ziel die is ontstaan doordat zij zich als kind niet ‘geliefd’ (gehoord, gezien, gekoesterd, beschermd) voelden?
      Een diepe zielenpijn die tot uiting komt in symptomen zoals obesitas, game-verslaving, agressie, depressie, angststoornissen etc.
      Die pijn wilde ik mijn kinderen in ieder geval besparen…..

      Niemand zou minachtend mogen doen over het thuisblijf-moederschap!
      Een veilig gehecht kind is namelijk heel veel waard voor onze maatschappij en daar hebben jij en ik straks maar mooi aan bijgedragen.
      Namens de maatschappij wil ik jou daarvoor in ieder geval alvast hartelijk bedanken😉

      Weet je wat trouwens een leuk boekje is om te lezen? Leve de burgertrut van Fleur Jurgens.
      Het is natuurlijk wel belangrijk dat je als thuisblijf-moeder geïnspireerd blijft🙂
      Daarnaast zorgde dit soort boeken er bij mij altijd voor dat ik me toch door iemand begrepen voelde.
      Natuurlijk ben je ook altijd welkom in mijn eigen gecreëerde moeder-dag-opvang op dit blog.
      Wat mij betreft hoor je er helemaal bij hoor.
      Ik heb ook een rubriek waar je je hart kunt luchten, misschien kun je daar een oproep doen?
      Misschien lukt het op die manier om aan mede thuisblijf-moeders te komen? Ik weet dat er nog meer moeders met dit probleem te kampen hebben.
      Vroeger was het heel eenvoudig, als al het noeste arbeid was gedaan pakten de moeders een keukenstoel en gingen ze voren aan de straat zitten waarna andere moeders haar voorbeeld al snel volgden.
      Zo ontstond er al snel een gezellig onderonsje waarbij ze hun hart konden luchten, en eens lekker over de kinderen (of hun man) konden klagen of wat dan ook, maar die tijden zijn helaas voorbij.

      Lieve groetjes terug van Marion.

      • Hallo Marion,
        Bedankt voor je bericht! Dat boek van Fleur Jurgens lijkt me interessant om te lezen. Bedankt voor de tip.
        Het thuisblijfmoederschap wordt inderdaad niet op waarde geschat, ik vraag me af of dat ooit weer gaat komen.
        Je schrijft dat je merkt dat de jongere generatie vrouwen anders is gaan denken over het moederschap door hun eigen ervaringen.
        Helaas heb ik dat zelf nog niet echt gemerkt – dat carriere onder jongere vrouwen niet meer zo belangrijk wordt gevonden.
        Maar misschien ken ik er niet genoeg om daarover te kunnen oordelen, ik hoop dat je gelijk hebt!
        Ik merk zelf ook dat ik me op de dagen dat ik me niet zo laat leiden door de mening van anderen veel beter in mijn vel zit en de zorg voor de kinderen me veel gemakkelijker afgaat.
        Ik hoop dat het me lukt om me steeds minder door anderen te laten leiden, dat zou mooi zijn.
        Ik blijf je blog in ieder geval volgen. Hopelijk gaat het met je rug ook snel weer wat beter!

      • Ik heb het boek nu uit en ik moet eerlijk zeggen dat ik niet alles wat erin staat even interessant vond om te lezen.
        Maar de strekking van het verhaal was duidelijk.
        Zij schrijft dat met het verdwijnen van het serieuze (thuisblijf)moederschap zo’n beetje het verval van onze samenleving is ingetreden.
        Dit is mijn korte samenvatting van wat ik heb gelezen😉
        Ons moederinstinct is door de jaren heen onveranderd gebleven, dat merk ik als ik met jonge vrouwen praat.
        Ze dromen ervan om thuis te MOGEN blijven om (zonder schuldgevoel) voor de kinderen te zorgen, dat is hun diepste verlangen.
        Ik hoor zelfs steeds meer jonge mannen zeggen dat ze geen vrouw zouden willen die alleen maar carrière wil maken.
        Ook zij vinden dat er op zijn minst één ouder thuis moet zijn voor de kinderen (de man of de vrouw maakt niet uit).
        Zoveel jonge mensen spreek ik ook niet maar bovenstaande geldt in ieder geval voor alle vriendinnen van mijn dochter (26 jaar) en daar weer vriendinnen van en voor de vrienden van mijn zoon (20)🙂
        Misschien moet ik daar maar eens onderzoek naar gaan doen.
        Onthoud wel dat er een taboe op rust.
        Deze jonge meiden hebben het er vreselijk moeilijk mee, ze durven het amper aan zichzelf toe te geven.
        Hier in Onder Moeders Vleugels heerst natuurlijk een sfeer waarin ze het eindelijk voor zichzelf durven toe te geven🙂
        Dat is al heel wat waard.
        Ze hebben gestudeerd en voelen de druk van de maatschappij. Ze mogen niet thuis blijven voor de kinderen, ze MOETEN gaan werken. Weg emancipatie.
        De meesten van hun durven er dus niet vrij over te spreken en houden de schijn op.
        Zij laten zich leiden door de mening van anderen (ook heel vaak van leeftijdgenoten die er waarschijnlijk zelf ook niet eerlijk vooruit durven te komen)😦
        Dit geldt natuurlijk weer niet voor iedereen.

        Ik denk dat het heel erg persoonsafhankelijk is.
        Ik ben van mening dat niet iedere vrouw is geschapen om carrière te maken, dat moeten we respecteren, dat moet er mogen zijn.
        We zijn tenslotte niet allemaal uit hetzelfde hout gesneden.

        Eigenlijk moet je tegen jezelf zeggen dat je het recht hebt om jouw leven zo te leiden zoals het voor jou en jouw kinderen het beste werkt.
        Je hebt niet voor niets voor je kinderen gekozen (en zij voor jou).
        Je wilt het beste voor hun en een bezielde moeder wéét dat het beste niets heeft te maken met materiële dingen.
        Beschaving begint in de huiskamer.
        Daar leer je je behoeften uit te stellen en rekening te houden met anderen.
        Een goede samenleving drijft op goed functionerende gezinnen. De huiselijke haard is de wieg der deugden, aldus Fleur Jurgens in Leve de Burgertrut🙂
        In haar boek staat een afbeelding van een poster van vlak na de tweede wereldoorlog waarop staat: Gezinsherstel brengt Volksherstel.
        Toen hadden ze tenminste nog respect voor de kwaliteiten van moeder de vrouw, ze wisten haar op waarde te schatten.

      • Hallo Marion,
        Het zou goed zijn als daar onderzoek naar zou worden gedaan. Maar wat je al zegt rust er een taboe op, dus misschien zul je niet altijd eerlijke antwoorden krijgen.
        Wat leuk dat je dochter en haar vriendinnen er zo over denken. Het zou inderdaad mooi zijn als er weer meer waardering en erkenning komt voor ons ‘werk’.
        Ik merk ook dat het voor jonge mannen helemaal niet hoeft zo’n carrierevrouw. Mannen vinden het juist leuk om voor hun meisje te zorgen. Ze laten zich sowieso minder leiden door de mening van anderen, wat dat betreft kunnen we daar een voorbeeld aan nemen! Het zijn vooral de vrouwen zelf die van alles van zichzelf moeten. Jammer.

        Groetjes,

        Mommy

      • Inderdaad, veel vrouwen moeten heel veel van zichzelf en als ze het dan niet waar kunnen maken voelen ze zich schuldig.
        Werkende moeders voelen zich vooral vaak schuldig naar hun kinderen toe.
        Schuldgevoel is overigens een gemoedstoestand waarbij het ge-WETEN een mens blijft plagen.
        Dat veroorzaakt een zeer onaangenaam gevoel.
        Meestal komt het voort uit iets waarvan je WEET dat je iets niet gedaan hebt terwijl je het juist wel had moeten doen.
        Achteraf heeft zo iemand dan spijt het niet gedaan te hebben.

        Dat ge-WETEN (of innerlijk weten) hebben we niet voor niets.
        Het moet ons ervoor behoeden om onze ‘menselijke neigingen'( zoals o.a egoïsme) in toom te houden, zodat we ons hoofd niet in het zand steken.
        Veel moeders ervaren dat innerlijk weten, die innerlijke stem ( hun innerlijke normen en waarden) dagelijks maar durven er vaak niet naar te handelen, misschien wel uit angst om er niet bij te horen😉
        Wie heeft hun hierin ooit bevestigd? Wie heeft hun ooit aangemoedigd die innerlijke stem te volgen?

        In de periode dat ik zelf op het punt stond om knopen door te hakken lag ik voortdurend met mezelf overhoop. Ik werd gekweld door ‘schuldgevoelens’ (mijn ge-WETEN) liet mij niet met rust.
        Vanaf het moment dat ik mijn kop niet meer in het zand kon steken en volgens mijn eigen innerlijke normen en waarden ging leven heeft die (hoogst irritante) stem zich nooit meer laten horen.
        Ik voelde me bevrijd van een last en ik kon voelen dat ik er goed aan had gedaan.
        Ik hoefde maar naar mijn kinderen te kijken.

        Op het moment dat ik een werkende moeder hoor zeggen: ‘ik voel me zo schuldig naar mijn kinderen toe’ weet ik genoeg.
        Haar innerlijk (ge)weten is behoorlijk in tact en wil haar iets mededelen, of ze de moed heeft om daarnaar te luisteren en ernaar te handelen is
        natuurlijk punt twee.

        Wat betreft erkenning en waardering krijgen voor ons werk, dat moeten we ons voorlopig dan maar zelf geven, er zit niets anders op🙂
        We moeten leren leven met het stigma dat ‘thuisblijfmoeder zijn’ gelijk staat met ‘niets bereiken’.

        Blijkbaar wordt het thuisblijfmoederschap niet echt gezien als een levensvullende taak.
        Zo is nu eenmaal de opvatting van de ‘aardse’ wereld om ons heen en daar hebben wij (helaas) geen invloed op.
        Ik prijs me zeer gelukkig dat ik ook nog ben aangesloten op een andere realiteit waar deze (veroordelende) normen en waarden niet gelden.
        In die realiteit staan de keuzes die ik vanuit mijn hart maak heel hoog aangeschreven.
        Het thuisblijfmoederschap heeft mij nederig gemaakt, ik heb geen behoefte meer aan ‘aanzien’.
        Dat mijn kinderen mij zien staan is voor mij al ‘aanzien’ genoeg.
        Zoals al eerder gezegd: je kunt jezelf als thuisblijfmoeder behoorlijk blijven ontplooien, daarvan staan genoeg voorbeelden op internet (is overigens niet verplicht hoor)🙂
        Maar uit ervaring weet ik dat jouw kinderen de komende jaren zoveel bij jou gaan ‘triggeren’, dat er uiteindelijk voor gaat zorgen dat je zich wel moet gaan oriënteren om hun goed te kunnen blijven begeleiden.
        En dat is zo leuk, misschien zie je dat niet meteen maar als je eenmaal de 50 bent gepasseerd en je kijkt terug op je leven, dan kun je (hoop ik) zien hoeveel wijsheid deze periode van je leven jou heeft opgeleverd🙂
        Misschien zit je helemaal niet op raad te wachten en heb je alleen maar behoefte aan een luisterend oor, maar ik zou je toch een paar tips willen meegeven:
        Blijf je omringen met mensen die jou op dit gebied (thuisblijfmoederschap) kunnen inspireren (lang leve internet).
        Lees boeken over dit thema, kijk documentaires, ga naar lezingen op dit gebied (mits je die behoefte voelt uiteraard, als niet ook prima want je doet al genoeg dunkt me).
        Deze dingen kunnen je helpen om je in je gevoel te versterken en in je kracht te blijven.
        Laat die ‘anderen’ maar denken wat ze willen, probeer je niet teveel te verbinden met die negatieve en on-inspirerende uitlatingen.
        Het thuisblijfmoederschap kan werkelijk veel voldoening schenken, die voldoening is het ‘loon’ dat je ervoor ontvangt.
        Ik wens je een heerlijke dag samen met jouw kind(eren).

        Groetjes Marion.

      • Bedankt voor de tips, Marion. Daar heb ik zeker wat aan. Hartstikke fijn dat je een luisterend oor wilde zijn, dat voelt een stuk minder eenzaam! Ik las dat je weinig aan je eigen ouders hebt gehad vroeger en als je niet oplet dit onbewust weer door kunt geven aan je kinderen. Daarin herken ik me ook wel. Ik heb helaas ook weinig steun van mijn ouders (gehad). Niet dat het slechte mensen zijn, maar gewoon niet zo betrokken. Dat is ook een groot deel van mijn eenzaamheid. De kunst is denk ik om het bij jezelf te laten stoppen en het niet door te geven aan de volgende generatie. Dat probeer ik in ieder geval.
        Lieve groeten,
        Mommy

      • Ik heb zeer veel respect voor de manier waarop jij jouw gevoel van eenzaamheid benadert.
        Ik heb net op een reactie van iemand gereageerd in dit bericht.
        Misschien heb je iets aan dit antwoord🙂

        De betrokkenheid van je familie bij jouw (ons) gezinsleven is heel belangrijk.
        Helaas brengen de veranderende tijden dit gemis met zich mee (niet alleen voor ons maar zeer zeker ook voor hun).
        Veel mensen zijn bezig met overleven i.p.v leven, dat vind ik op zijn zachtst gezegd heel jammer.
        Maar ja, wij hebben het toch allemaal zelf gecreëerd, het goede nieuws daarom is dat we het ook weer kunnen terug draaien.
        Het is al aan de gang…….

      • Bedankt, Marion. Ik heb het bericht gelezen, ik ben benieuwd wat de schrijfster (Ellen) hierop zal antwoorden. Ik blijf je volgen!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s