Het ligt dus niet aan hem zelf ?

Dopamine molecule

Gisteren las ik een heel interessant stuk in het boek Oersterk van Drs. Richard de Leth wat voor mij een hele hoop heeft verklaard wat betreft het vaak impulsieve, onlogische (en ‘geen beloning uit kunnen stellen’ de gedrag) van mijn zoon.

Het schijnt dat bovenstaande komt doordat bij sommige mensen de frontale hersenschors niet goed is ontwikkelt (iets wat je overigens wel kunt trainen, GELUKKIG)!

Een goed ontwikkelde frontale hersenschors zorgt er namelijk voor dat iemand een beloning uit kan stellen en hij laat iemand nadenken over hoe hij het beste met een impulsieve impuls die hij binnen krijgt, kan omgaan. Als ik het dus goed begrijp is de frontale hersenschors verantwoordelijk voor het feit of iemand wel of niet verstandige keuzes maakt.Wat een opluchting, ik begon namelijk al te denken dat het aan hem zelf lag………..

Dopamine (het Feelgood hormoon) speelt in dit verhaal dus een hele belangrijke rol. Dopamine moet aan een dopaminereceptor worden gebonden om werkzaam te kunnen zijn, en nu komt het…..

Om die dopaminereceptoren goed te kunnen aanmaken (om onze hersenen te voeden dus) zijn bepaalde voedingsmiddelen nodig zoals Omega 3 vetzuren (o.a vis, levertraan) jodium (wij gebruiken Kelppoeder) vitamine D3, en Calcium ( uit eieren, zalm, cacao, groene bladgroenten zoals spinazie en boerenkool (bijvoorbeeld in een smoothie) sesamzaadjes, pompoenpitten, noten, broccoli e.d, precies die voedingsmiddelen dus die mijn zoon (toen hij nog thuis woonde) volop binnen kreeg en nu niet meer.

Vandaar dat hij nu waarschijnlijk weer alle kanten opschiet, zich weer niet kan concentreren op zijn verantwoordelijkheden, erg rusteloos is en doodmoe, impulsief te werk gaat, processen wil versnellen en geen geduld heeft om een beloning uit te stellen. Hij wil het conflict dat het ‘moeten uitstellen van de beloning’  in hem teweeg brengt innerlijk niet aangaan, nee, hij wil het nu meteen. Hij vertoont weer precies hetzelfde gedrag als in de jaren vóór de gezonde voeding zeg maar.

Dat is voor mij hèt bewijs dat gezonde voeding werkt en zéker voor bepaalde mensen van grote invloed is op hun gedrag, gemoedstoestand, persoonlijkheid, whatever!! Natuurlijk wist ik wel dat slechte voeding en een ongezonde levensstijl van invloed zijn op iemands gedrag maar zó had ik het nog nooit bekeken. Ik heb altijd geweten dat er iets niet goed zat maar ik wist nooit precies wat! Maar ik ben dan ook geen arts (er is trouwens ook nooit een arts geweest die me dit op deze manier heeft weten uit te leggen, terwijl ik er in het verleden heel wat heb bezocht).

Een goed ontwikkelde frontale hersenschors is dus volgens Drs. Richard de Leth de rem op al te impulsief gedrag en behoedt een mens voor excessief en extreem gedrag. 

In zijn boek Oersterk zegt Richard dat er ook onvoldoende dopaminereceptoren worden aangemaakt als een kind steeds zijn zin krijgt, als we hem altijd direct geven wat hij wil, daardoor programmeren we het kind zo dat het ALLES wil en wel nu metéén. Het zou best kunnen dat ik me daar in het verleden wel eens schuldig aan heb gemaakt want ik was vaak te moe om grenzen te stellen, waarschijnlijk was er in die tijd vóór de gezonde voeding in mijn frontale hersenschors ook het één en ander niet goed ontwikkelt (het bekende aartje naar zijn vaartje maar in dit geval moertje).

Wanneer er niet voldoende dopaminereceptoren worden aangemaakt gaat de stofwisseling steeds reageren met ontstekingen. De ‘rem’ wordt dus onvoldoende ontwikkeld waardoor het kind zeer snel reageert op prikkels, stress, onprettige gevoelens en moeilijk met problemen om kan gaan (hoe vaak ik wel niet heb gedacht: het lijkt wel alsof hij helemaal niks aankan). Ik vermoed dat het steeds maar willen vluchten uit de realiteit daar ook mee te maken heeft.

Wanneer de frontale hersenschors wel goed ontwikkeld is aldus Richard de Leth, dan zal een probleem tot een zoekprikkel leiden en de persoon in beweging zetten zodat hij zich eerst eens de rust neemt om naar een oplossing te zoeken, zodat hij niet overhaast te werk gaat.

Okéééé, volgens mij eten wij vanavond Broccoli met zalm, een paar gebakken eieren en als toetje een smoothie met daarin cacao, kelp, levertraan en vitamine D3 druppeltjes en lieve (nu nog impulsieve) zoon, je bent van harte uitgenodigd om te komen eten (ik hoop dat het nog niet te laat is)?

Wat een interessante materie, dankjewel Drs. Richard de Leth

 

Advertisements

Beautiful Boy part two

Afbeeldingsresultaat voor beautiful boy film

De film Beautiful Boy houdt mijn gemoederen nogal bezig merk ik want net als Nic’s vader probeer ook ik al (héél wat) jaren te begrijpen waarom mijn zoon zichzelf zó kan verliezen in dingen die niet goed voor hem zijn. Mijn zoon is dan wel gelukkig niet (meer) aan het experimenteren met drugs maar ik vind roken, verslaafd zijn aan je telefoon (vooral gamen) en je (met tijd en wijlen) overmatig te buiten gaan aan alcohol eigenlijk net zo erg, omdat ik zie dat het hem tegenhoudt in zijn ontwikkeling tot de persoon die hij in zijn hart is. Mijn zoon is zich dat ook terdege bewust en toch blijft hij ermee doorgaan ondanks dat hij vreselijk te lijden heeft onder zijn eigen gedrag.

Voor mij is een verslaving een verslaving. Of dat nou aan Crystal meth, cocaïne, wiet, alcohol, gamen, gokken, aandacht (Social media), seks, overmatig shoppen of destructieve relaties is. Ik schaar deze middelen allemaal onder verdovende middelen omdat ze worden gebruikt om ‘de scherpe kantjes van de domme werkelijkheid van het dagelijkse leven af te halen’ zoals Nic het in de film zo mooi verwoordt. Het is allemaal even erg want je vlucht uit de realiteit, daardoor ben jezelf niet en wanneer je jezelf niet bent (of kunt zijn) ben je zichzelf aan het vernietigen, dan ben je destructief bezig. Dan ben je niet de Beautiful Person die je in werkelijkheid onder al die lagen kunt zijn.

Trouwens….verslaafd zijn aan zéér ongezonde ‘voeding’ mag wat mij betreft ook in het rijtje van ‘verdovende middelen’ staan, een verslaving die volgens mij zelfs de oorzaak is van alle andere verslavingen. Ik ben natuurlijk maar een leek maar toch weet ik een klein beetje waar ik over praat. Als je mijn blog hebt gevolgd weet je dat ik, door middel van gezonde voeding, redelijk heb weten te voorkomen dat de beer helemaal los ging (bij mijn zoon), maar sinds hij op zichzelf woont zie ik zijn (mentaal) welbevinden weer drastisch achteruit gaan. Mentaal gezien komt hij weer niet tot rust en dat heeft zo zijn gevolgen…….(verder commentaar lijkt me overbodig)!

Ik wil alleen maar benadrukken dat ik in 25 jaar tijd, duidelijk het verschil heb kunnen zien van wat gezonde voeding en wat ongezonde voeding met de gemoedstoestand van mijn zoon doet.

Te weten dat ik het ‘mentaal verval’  (je weet ik overdrijf nogal eens graag, maar je weet waarschijnlijk wel wat ik hiermee bedoel te zeggen) zou kunnen voorkomen door hem een gezonde stoofschotel (boordevol verzadigde vetten) voor te zetten, laat mij me af en toe net zo moedeloos voelen als David Sheff. Toen mijn zoon nog thuis woonde kreeg hij alles binnen wat garant stond voor een stabiele gemoedstoestand (zijn gevoelens en emoties waren tamelijk in balans), daardoor was hij veel meer in contact met zijn persoonlijke verlangens, behoeftes en kende hij zijn grenzen.

Nu hij sinds vijf maanden op zichzelf woont en door tijdgebrek (hij werkt fulltime en doet een opleiding) er niet aan toe komt om goed voor zichzelf te zorgen (is misschien geen excuus maar ik snap het van hem uit gezien wel) eet hij vaak afhaalmaaltijden (junkfood) en je weet het: Junkfood zorgt voor een Junkmood. Mijn zoon raakt weer totaal overprikkelt door zijn ongezonde levensstijl en verliest daardoor zijn behoeftes, persoonlijke verlangens en zijn eigen grenzen weer helemaal uit het oog, misschien maak ik het weer erger dan het is maar zo zie ik het.

Net als die vader in de film voel ik wéér (de misschien ook wel verslavende) drang opkomen om te redden wat er te redden valt. Zal ik de verantwoordelijkheid voor zijn voedingspatroon maar weer op me nemen door voor hem te blijven koken, zodat hij in ieder geval zijn benodigde vitale voedingsstoffen binnen krijgt (die nou eenmaal zo onmisbaar zijn voor het gezond blijven functioneren van onze hersenen)? Of moet ook ik eindelijk de realiteit onder ogen durven zien dat hij alleen zichzelf kan helpen?

Mocht hij echter uit zichzelf voor hulp naar mij toe komen, zal ik er toch weer voor hem zijn want het is, net als Nic Sheff, toch zo’n Beautiful Boy: gevoelig, zéér wijs, dromerig, enorm creatief, en zeer getalenteerd maar helaas ook met (net als Nic) een enorme behoefte om te vluchten voor de ‘leegte’ in zichzelf.

Kon ik hem maar duidelijk maken dat juist die leegte in hemzelf de toegangspoort is naar het contact met zichzelf, dat hij juist door in die leegte te gaan het dichtst bij de ‘bron’ is, de bron van waaruit de Liefde voor al het leven stroomt dus ook voor hemzelf en als ik dan toch bezig ben: kon ik maar toveren, dan toverde ik alle ongezonde dingen de wereld uit, wat een Beautiful World zou dat geven, daar ben ik persoonlijk heilig van overtuigd.

Ik krijg een visioen: ik zie het brein van mijn zoon voor me dat wordt gevoed door alleen maar gezonde dingen waardoor hij alleen maar gezonde keuzes (voor zichzelf) maakt, ik weet het is een utopie maar ik blijf erop hopen.Voor nu kan ik alleen maar mededogen met mezelf hebben en stoppen met mezelf te verwijten dat ik ‘het’ (het welzijn van mijn zoon) niet los kan laten. Voor nu kan ik alleen maar accepteren dat de ‘angst voor verkeerde keuzes’ waarschijnlijk altijd in mijn hart zal blijven voortbestaan en dat dat normaal is, want daarin heeft deze film mij absoluut bevestigd. Want hoe kan één van ons gelukkig zijn als het niet goed gaat met de ander, ik wil zwijgen als het ook nog je kind is? Dat zou toch onmenselijk zijn?

Nou niet allemaal massaal gaan denken dat mijn zoon aan de drugs is hè, want dat is absoluut niet zo, stel je voor zeg……….hmmm….ik dènk dat ik maar eens een gezonde stoofschotel op het vuur ga zetten en wie weet nodig ik hem wel uit op het eten.

Afbeeldingsresultaat voor beautiful boy film

Beautiful Boy

Afbeeldingsresultaat voor beautiful boy film

Snel even een blogje posten over de super ontroerende film Beautiful Boy.

Het is een waargebeurd verhaal dat is gebaseerd op de autobiografische romans Beautiful Boy van David Sheff (de vader) en Tweak van Nic Sheff (zijn zoon).

Davids wereld stort in als hij erachter komt dat zijn zoon Crystal Meth (and any other drug on the planet) gebruikt en heeft er werkelijk ALLES voor over om zijn zoon te redden en te beschermen tegen deze letterlijk zenuwslopende en levensbedreigende harddrug.

Tot zijn grote droefenis moet David echter constateren (en accepteren) dat hij zijn zoon niet kán redden wanneer deze niet bereid is zichzelf te willen helpen en moet machteloos toekijken hoe zijn kind naar de knoppen gaat. Deze film geeft heel duidelijk weer hoe dat voor de vader (en trouwens voor iedereen in Nic’s omgeving) voelt. De wanhoop, de moedeloosheid, het gevoel gefaald te hebben en het hartverscheurende verdriet (lichaamspijn) spatten dan ook van het scherm af (ik kon het helemaal voelen zeg maar). Het voelt inderdaad zoals een moeder in deze film (wiens dochter aan een overdosis is overleden) zegt: ‘ Het voelt alsof ik al jaren in de rouw ben, want zelfs toen mijn dochter nog leefde was ze er nooit echt’. Deze moeder rouwde al jaren om iemand die nog in leven was. Ze zei ook dat ze altijd het gevoel had gehad dat ze heel sterk moest zijn omdat haar iets te wachten zou staan waarbij ze al haar kracht nodig zou hebben, en dat ‘iets’ was haar nu, met het overlijden van haar dochter, overkomen. Zo zie je maar weer hoe sterk de vrouwelijke intuitie kan zijn.

Kortom, een prachtige film over een vreselijk thema (harddrugs), en een film met een duidelijke levensles: Je kunt je kind niet redden, je kunt er wel voor hem zijn!!!!! (en daar kan ik over meepraten).

Afbeeldingsresultaat voor beautiful boy film  Afbeeldingsresultaat voor beautiful boy film

Prachtig staaltje moederliefde

https://www.moviemeter.nl/film/254577

Waar je als (radeloze) moeder al niet toe in staat bent als het om het beschermen van je kind gaat!!

Wanneer het zoontje van Sophie onverklaarbare ziektebeelden krijgt, duikt ze onder in de wereld van genetisch gemanipuleerd voedsel.

Daarbij wordt ze bijgestaan door haar moeder die Sophie door dik en dun steunt.

Het klinkt als een Sience Fiction film die zich afspeelt in een verzonnen toekomstige wereld maar het is helaas al werkelijkheid.

Alstublieft, bekijk deze film als de gezondheid (het leven) van je kinderen en hun kinderen en ook weer hun kinderen je lief is!

Te bekijken op Netflix.

 

 

 

La Tête Haute (kop op).

Gisteravond hebben we een prachtige Franse speelfilm gezien over een kind dat met zes jaar uit huis wordt geplaatst. De film schets een zeer realistisch beeld van de levensloop van zo’n kind en wat dat voor gevolgen kan hebben op zijn verdere ontwikkeling. We konden amper geloven dat het hele zaakje geacteerd was want man…. wat konden die acteurs ‘spelen’, we gingen er helemaal in op.

Een meedogende kinderrechter ( Catherine Deneuve), die zich de pijn en het lijden van dit kind enorm aantrekt en een empathische hulpverlener, met een heel hoog gehalte aan emotionele intelligentie, weigeren door de jaren heen, om de jongen helemaal aan zijn lot over te laten wat uiteindelijk vruchten gaat afwerpen (letterlijk en figuurlijk want het kind wordt met 16 jaar vader maar meer verklap ik niet).

Voor mij liet deze film  goed zien dat de enige weg om een ‘onhandelbaar’ kind te bereiken gaat via het begrijpen van zijn emoties en door met hem in contact te blijven (hartencontact welteverstaan). Door hem het gevoel te geven: ‘je staat er niet alleen voor, we begrijpen je, we accepteren je zoals je bent, we beschermen je’. Als je ook maar iets met dit thema hebt is deze film een echte aanrader.

‘Als iemand zich gedraagt op een manier die ons ergert denken we dat hij slecht is, en we weigeren het feit onder ogen te zien dat zijn vervelende gedrag het gevolg is van voorafgaande oorzaken die, als je ze lang genoeg volgt, teruggaan tot voor zijn geboorte, en dus tot gebeurtenissen waarvoor hij op geen enkele wijze verantwoordelijk kan worden gehouden’. Bertrand Russel

Want laten we eerlijk zijn, wat hebben deze ‘onhandelbare’ kinderen vaak meegemaakt. Soms lopen ze zelfs al trauma’s op in de baarmoeder doordat de moeder medicijnen heeft moeten slikken (in mijn geval), of heeft gerookt, alcohol heeft gebruikt of ergere dingen zoals drugs (ja, wiet is ook een drug) en niet al te gezond heeft gegeten (‘junkfood’). Of dat de moeder tijdens de zwangerschap heeft bloot gestaan aan enorme stress door bijvoorbeeld een traumatische ervaring zoals een scheiding, de dood van een geliefd persoon, een ziekenhuisopname of enorme familieruzies (in mijn geval), you name it!

Genen spelen ook een hele belangrijke rol in de hersenontwikkeling van het nog ongeboren kindje. Vaak zie je dan ook bij deze kinderen een familiegeschiedenis waarin overmatig alcoholgebruik, nicotinegebruik, drugsgebruik, verslaving aan medicijnen, een slechte voeding-en levensstijl een grote rol hebben gespeeld. Ik wist op het moment dat ik zwanger werd ook niet dat de levensstijl van mij, mijn familie, mijn oerfamilie en mijn oer, oerfamilie zoveel invloed zouden hebben op het uiteindelijke gedrag van mijn zoon. Achteraf realiseerde ik me dat gelukkig wel waardoor ik hem veel ‘foute keuzes’ heb kunnen vergeven. Mocht je hier meer over willen lezen dan raad ik je het boek aan van Dick swaab. Ons creatieve brein.

Deze hersenonderzoeker schrijft ook over het feit hoe belangrijk het is dat het kind in een stimulerende, inspirerende omgeving opgroeit zodat de hersencellen voortdurend nieuwe verbindingen kunnen aanmaken ( nee, de hele dag voor de computer laten zitten of op zijn of haar telefoon want dat is ook een computer, valt niet onder stimulerend en al helemaal niet onder inspirerend). Deze meneer zegt dat op de leeftijd van vier jaar alle volwassen hersencellen al in het brein aanwezig zijn, er komen er niet meer bij, wel gaan die hersencellen onderling steeds nieuwe verbindingen aanmaken. Daaruit trok ik de conclusie dat, wanneer ik (en trouwens ook mijn zoon) het moeten doen met de hersencellen die we tot aan ons vierde levensjaar hebben ontwikkeld, we daar wel heel zuinig op mogen zijn want wat eenmaal beschadigd raakt (door alcohol, drugs, nicotine, slechte levensstijl, teveel straling e.d) krijgen we niet meer terug en dat is dan weer nadelig voor de hersenontwikkeling van mijn zoon’s nageslacht. Pffff…..wat is ouderschap toch een verantwoordelijke baan 😉

Diegenen die het voorrecht hebben te weten, hebben de plicht te handelen. Albert Einstein.

Buiten de boot vallen door eigen grenzeloosheid?

Grenzeloze generatie en de eeuwige jeugd van hun opvoeders Grenzeloze geeratie bv ik

Naar aanleiding van hier en daar weer wat ‘ incidentjes ‘ tussen mij en mijn zoon ben ik toch maar weer eens op zoek gegaan naar wat ‘antwoorden’ voor zijn niet altijd rationele gedrag.

Die antwoorden moeten er gewoon zijn vind ik want ik weiger (nog steeds) te geloven dat hij eenvoudigweg ‘niet deugd’ om het zo maar eens te noemen…..

Dat klinkt natuurlijk allemaal wat zwaar uit mijn mond maar dat doet het al snel als een moeder weer een paar ‘slopende’ weken en een aantal slapeloze nachten achter de rug heeft.

Hoogstwaarschijnlijk is er niet eens echt iets aan de hand maar die beren op de weg hè?
Ik zie ze al verschijnen nog vóór er misschien werkelijk reden tot zorg is.
Het is weer zomer zullen we maar zeggen, dan valt de structuur weg en dat is bij deze groep  jongvolwassenen niet oké!

‘s Zomers lijken de problemen tussen hem en ons thuisfront meestal groter dan door de rest van het jaar heen, dat is althans mijn gevoel (altijd al geweest) en hoe wáár blijkt dat achteraf te zijn.

Dit gevoel kreeg ik bevestigd door het lezen van bovenstaande boeken.
Als ik de schrijvers moet geloven (en dat doe ik na het lezen van deze boeken) behoort mijn zoon tot de grenzeloze generatie (geboren na 1986) en wat specifieker tot de groep ‘structuurzoekers’.
Deze groep heeft een sterke behoefte aan duidelijke grenzen en structuur (eigenlijk wist ik dit al, maar toch….het is fijn om het nog eens bevestigd te krijgen).

Dat geldt voor hun thuissituatie, voor hun onderwijs, voor hun baan en eigenlijk voor alle situaties in hun leven.
Structuurzoekers hebben behoefte aan leiding en helderheid, aan directe, duidelijke instructies en feedback.
Méér dan de helft van de grenzeloze generatie houdt van een georganiseerd en regelmatig leven (maar kunnen zichzelf dat niet geven).

Structuur is voor hun dus van essentieel belang!!!

Mijn zoon roept dan ook vaak: ‘wees nu eens duidelijk, wat wil je nou van me , zeg het rechtuit want anders weet ik niet wat er van me verwacht wordt ‘.
Ik heb namelijk nogal de neiging om ‘om de hete brei heen te draaien ‘ als ik iets van hem wil, omdat ik het vervelend vind om hem te ‘commanderen’ (dat stamt nog uit mijn eigen jeugd).
Ik wil liever dat iets vreedzaam word opgelost en ik wil het liefst dat hij de dingen uit zichzelf doet (maar dan kan ik, zoals uit deze boeken blijkt, nog lang wachten).

Structuurzoekers hebben dringend stimulans en discipline nodig (maar dan wel op een liefdevolle manier gebracht, dit zeg ik even uit mezelf omdat ik heb gemerkt dat dat nou eenmaal het beste werkt).
Met macht uitoefenen bereik je bij deze groep helemaal niets.
Als ze niet worden gestimuleerd, geïnspireerd of gedisciplineerd (m.a.w als je ze niet achter de vodden aanzit) vervallen ze al snel in een enorme passiviteit en krijgen ze een houding van ‘laat maar waaien’.
Ze kunnen zichzelf  moeilijk motiveren of tot ‘iets praktisch’ aanzetten. Feesten wil wel nog net lukken 😉

Ik moet in de toekomst dus niet precies vertellen wat hij moet doen maar wèl heel duidelijk zijn over het eindresultaat dat ik verwacht, dáár moet ik heel specifiek over zijn anders vliegt hij alle kanten op (in ons geval vooral in de zomer dus: Booch, Pukkelpop en vele andere ‘festiviteiten’ die het waard zijn om gevierd te worden).

De komende tijd aan mij de taak dus om hem zover te krijgen dat hij weer enthousiast aan het werk wil gaan.

De raad van de schrijvers is:
‘probeer ze te boeien, ze hebben duidelijke rolmodellen nodig ‘!!!
‘Probeer hun kijk op: werk, geld verdienen en presteren te achterhalen’.
‘Zoek uit wat hun competenties zijn en in welke richting zij zich willen ontwikkelen’.
‘Laat ze veel dingen zelf oplossen maar blijf hun op afstand volgen ‘.

Hopelijk zijn de schrijvers zich ervan bewust dat het opvoeden van een ‘structuur-zoeker ‘ die daarnaast ook nog eens heel eigenwijs is (en het liefst van niemand raad aanneemt) een enorme inzet vergt van zijn ouders en dat die inzet vaak véél verder reikt dan wat haalbaar is.
De schrijvers doen geloof ik al meer dan 25 jaar onderzoek naar deze grenzeloze generatie vandaar dat ik aanneem dat ze weten waar ze over praten (schrijven).

Toch wil ik me de moeite (nog steeds) nemen om het heft zelf in handen te nemen (van de maatschappij hoef ik in deze immers niet zoveel te verwachten) dat is mijn eigen ervaring en ook de conclusie van de schrijvers van dit boek.
Omdat ik nu eenmaal de mening ben toegedaan dat ik niet alleen rècht heb op een kind maar dat ik ook de plícht heb om ervoor te zorgen (hoewel die zorg steeds meer in een ander licht komt te staan).
Niet alleen de lusten maar ook de lasten dus !
Maar wat wil ik ook anders, ik hoor nog bij de generatie ‘plichtsgetrouwen’ die uit het milieu van de ‘Traditionele Burgerij’ stamt ( daarover lees je allemaal in deze boeken).

Mijn normen en waarden zijn: respect (vooral voor de ouders), harmonie (vooral binnen het gezinsleven), plichtsgetrouwheid (vooral naar mijn kinderen toe), discipline, rechtvaardigheid en (financiële) zekerheid (sparen voor later…..).
In mijn leven neemt het gezinsleven met een traditionele man-vrouwtaakverdeling en ‘ familiegezelligheid’ dan ook een prominente plaats in.
Ik ben erg gesteld op regelmaat, netheid en voorspelbaarheid en mijn motto is (of beter gezegd was) : ‘ je mag pas genieten als het verdiend is ‘ (door de opvattingen van mijn zoon ben ik hier wel een beetje anders in geworden).
In mijn ogen is zuinigheid een deugd want ‘overdaad schaadt’.
Mijn opvattingen zijn dus héél anders dan die van mijn zoon die waarschijnlijk tot het milieu van ‘Gemaks-georiënteerden’ behoort:

Zij streven naar een zorgeloos, plezierig en comfortabel leven (het zijn genotszoekers).
Ze houden van een ongedwongen levensstijl (met de nadruk op ongedwongen), want zij laten zich niet dwingen tot iets.
Ze stellen geen hoge eisen aan zichzelf en streven niet naar verheven materiële doelen.
De meesten prefereren een gezinssituatie met kinderen want dat is reuze-gezellig (die mening deel ik wel hoewel het er echt niet altijd reuze-gezellig aan toe gaat met een structuurloze structuurzoeker aan boord).
Werk is niet zo belangrijk, je probeert het juist te vergeten als je klaar bent.
Het calvinistische idee dat je pas mag genieten als daarvoor hard is gewerkt, is bij deze groep vervaagd.
Verdiend of beschikbaar gekomen geld wordt meestal direct uitgegeven, aan ‘sparen voor later’ wordt, zonder de begeleiding van een spaarzame mama, weinig waarde gehecht.
Ze houden van groepsactiviteiten met een hoge gezelligheidsuitstraling (Go where the action is!).

Hij heeft ‘gelukkig’ ook nog iets van een ander ‘milieu ‘ in zich:

Onafhankelijk en impulsief in het hier en nu willen staan.
Steeds persoonlijke keuzes willen maken ook al gaan die in tegen de heersende maatschappelijke norm.
Hij laat anderen met rust en wil zelf ook met rust gelaten worden.
Houdt vast aan zijn eigen principes.
Werk is welkom maar niet heilig, je werkt om te leven en niet andersom, activiteiten in de vrijetijdssfeer kunnen immers ook voldoening geven.
Heeft een voorkeur voor afwisselend werk.
Hij geniet van kunst en cultuur.
Hij onderneemt creatieve activiteiten zoals muziek maken en schrijven.

Zoals ik uit al die onderzoeken heb begrepen dreigt mijn zoon nogal een beetje ‘buiten de boot te vallen’ door zijn eigen grenzeloosheid en dat botst af en toe tussen ons (vooral ‘s zomers).

Eigenlijk stond ik net op het punt om hem los te laten maar…….

Volgens de schrijvers van deze boeken blijft persoonlijke aandacht en begeleiding geven de enige remedie voor jongeren die buiten de boot dreigen te vallen.

Tja, wat wil ik dan anders dan er maar weer eens de schouders onder te zetten…..volgens mij wordt het weer de hoogste tijd voor een serieus maar bovenal respectvol gesprek tussen ons beiden.

Lees hier een fragment uit de grenzeloze generatie.

Persoonlijk vind ik deze boeken echte aanraders!

Runder- Chipolata in Rode Wijnsaus met Bloemkool

Runder-Chipolata in rode wijnsaus en bloemkool
Runder-Chipolata in rode wijnsaus en bloemkool

Tijdens warme dagen kook ik het liefst niet natuurlijk maar omdat mijn geweten en mijn net iets te trouwe moederhart dat niet toelaten maak ik er maar het beste van.

Aangezien ik tegenwoordig best wel een beetje moe word van al die salades waar ik op mijn beurt dan weer niet vrolijk van word (de rest van het gezin trouwens ook niet als ze zo’n kille zuurpruim in de keuken aantreffen) werd het voor mijn creatieve brein weer eens de hoogste tijd om in actie te komen, zodat ik zowel letterlijk als figuurlijk weer warm zou lopen voor het verzinnen van een zomers top-recept.

Heerlijke gerechten verzinnen (en het opeten ervan) zorgt immers voor heel veel vreugde in een mensenleven en als ik ergens gelukkig van word dan is het wel van het blij maken van  ‘mijn’  mensen en de blijdschap hierover met andere delen 🙂

Dit is typisch zo’n gerecht waarvan je alleen al blij wordt als je ernaar kijkt (even op de afbeelding klikken voor een groter en duidelijker resultaat).

De aanblik van deze aromatische saus met daarin alleen maar verse ingrediënten zoals kleine trostomaatjes, verse basilicum, champignons, worstjes en bloemkool zorgen er blijkbaar voor dat je word overspoeld door een ware explosie aan gelukshormonen en die zorgen op hun beurt weer voor een opperbeste stemming.

Bovendien bevatten tomaten, zoals iedereen wel bekend is, heel veel lycopeen en dat houd weer zonnebrand op afstand dus je ziet het, dit zomerse gerecht verdient een ster en is het uitproberen meer dan waard.

Het is een vrij eenvoudig recept wat de feestvreugde natuurlijk alleen nog maar meer verhoogd. Geniet ervan, het is een toppertje.

Ingrediënten:

  • 10 biologische runder chipolata worstjes (verkrijgbaar bij Albert Heijn) in stukjes gesneden.

  • 1 bloemkool in roosjes (beetgaar gestoomd).

  • 250 gram champignons in schijfjes gesneden.

  • 2 grote uien in stukjes gesneden

  • 2 grote knoflooktenen uitgeperst

  • Blaadjes verse basilicum, zoveel als je lekker vind.

  • 100 tot 200 ml. zoete rode wijn (naar smaak).

  • 2 potjes kant en klare biologische tomatensaus met basilicum.

  • Kerstomaatjes, zoveel als jezelf lekker vind. Ze zijn eigenlijk alleen maar bedoeld om het geheel er mooi uit te laten zien, de smaak komt toch van de kant en klare biologische saus 😉

  • Braadvet: mix van kokosolie, roomboter en olijfolie in totaal drie eetlepels vet.

  • Zout en peper naar smaak.

  • Scheutje Japanse sojasaus.

  • 1 afgestreken theelepel Engelse kerriepoeder.

Bereidingswijze:

  • Smelt het braadvet in een wok

  • Bak daarin de stukjes worst aan.

  • Voeg de uien toe en laat ze een beetje glazig worden.

  • Voeg daarna de champignons toe en bak ze mee totdat ze een beetje bruin worden.

  • Strooi dan de kerriepoeder erbij en laat dit een minuutje fruiten zodat de smaak goed vrijkomt.

  • Uitgeperste knoflook toevoegen en een half minuutje mee fruiten.

  • Een scheutje Japanse sojasaus toevoegen.

  • Vervolgens de wijn erbij doen.

  • Als champignons en uien tamelijk gaar zijn doe je de inhoud van de potjes kant en klare tomatensaus met basilicum erbij en wat zout en peper ( blijf proeven ).

  • Laat het geheel een poosje sudderen hoeft niet lang te zijn, als champignons, uien en kerstomaatjes gaar zijn is het gerecht klaar.

  • Voeg op het laatst de verse basilicumblaadjes toe en de gare bloemkool-roosjes.

Dit gerecht kan gegeten worden met alles wat je maar lekker vind, enkele suggesties: aardappelen, pasta, rijst of quinoa maar het smaakt ook lekker zonder al die koolhydraten 😉

P.S Vergeet niet de rest van de rode wijn die over is bij de maaltijd te serveren dit verhoogd namelijk de feestvreugde nog meer 😉
Proost, laten we drinken op een heerlijke luie maar toch gezonde zomer!